در طلبِ خداوند ـ فیض (بخش 1)

پادکست دل­هایمان احیا کُن

عنوان برنامه: در طلبِ خداوند ـ فیض

در طلبِ خداوند ـ فیض (بخش 1)

نازی: آیا شما واقعا بابت فیض خدا ممنون و سپاسگزار هستید؟

سابرینا: من و شما ارزش فیض خدا را هیچوقت خوب درک نخواهیم کرد، مگر اینکه به آخر خودمان برسیم ... به آخر توانایی­ها و قابلیت­هایمان برسیم ... و به آخر قوت و قدرت­مان برسیم ... و به قول معروف تا زمانی که کفگیر­مان به ته دیگ نخورده است، معنی واقعی فیض خدا را درک نخواهیم کرد.

درست در همان جایی که می­گوییم دیگر بسه ... دیگر نمی­کشم ... دیگر نمی­توانم زندگی مسیحی را زندگی کنم ... همه­اش شکست میخورم .... همانجا چیزی به اسم فیض خدا برای ما از طرف خدا حاضر شده است.

نازی: با برنامه­ای دیگر از پادکست «دل­هایمان احیا کُن» با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما عزیزان شنونده هستیم.

بیداری و تجدید حیات روحانی واقعی دربرگیرنده واکنش‌هایی از قبیل صداقت، فروتنی و توبه است. ولی موضوع اصلی این است، اگر فیض خدا در کار نباشد، ما قادر به نشان دادن هیچ یک از این واکنش­ها نخواهیم بود. پس در چند برنامه آینده به این موضوع مهم یعنی فیض خواهیم پرداخت.

اگر تا به حال با ما در برنامه‌های قبلی همراه شده باشید، حتما متوجه شده­اید که ما در حال بررسی فرآیند بیداری روحانی و تجربه شادی بخش آن در زندگی شخصی و جمعی هستیم. از شما دعوت می­کنیم که اگر تا به حال کتاب در طلب خداوند را مطالعه نکرده­اید، آن را در اسرع وقت تهیه کنید و همراه با شنیدن این برنامه­ها به مطالعه آن بپردازید.

سابرینا: اگر به یاد داشته باشید در طول برنامه­های قبل، ما دیدیم که بیداری روحانی در واقع یک فرآیند و پروسه است ... پروسه­ای که مراحل اولیه آن گاهی خیلی زمان می­برد و طولانی مدت است ... پروسه­ای که معمولاً دشوار و دردناک است. چرا؟ چون شبیه شخم‌زدن زمینی است که برای کشت بذر آماده می­شود و این آماده سازی کاری است وقت گیر و گاهی دشوار که نیازمند صبر و حوصله است.

در طول این برنامه­ها، ما دیدیم که در فرآیند بیداری، خاک زمین دل­های ما هم باید به خوبی زیر و رو شود، و سنگ­های سخت و علفهای هرز از آن غربال شود. این پروسۀ شخم را ما در سه موضوع اصلی: ۱) فروتنی ۲) شفاف بودن و صداقت و ۳) توبه مورد بررسی قرار دادیم، که هر کدام از آنها به خودی خود می‌تواند وقت‌گیر و دردناک باشد.

ولی سوال اصلی این است که آیا بالاخره از مرحله شخم به مرحله کشت خواهیم رسید؟

ممکن است تا به حال خدا چیزهای مختلفی را از زیر خاک قلب شما بیرون آورده و آنها را به شما نشان داده باشد. مثلاً اگر به یاد داشته باشید، در یکی از برنامه­ها خودمان را تست کردیم تا ببینیم که آیا شخص متکبر و یا فروتنی هستیم. در این تست، ما با چندین سوال گوناگون روبرو بودیم که پاسخ به آنها میزان و ضریب تکبر مارا نشان می­داد.

راستش را بخواهید اکثر افرادی که این تست را انجام داده‌اند، متوجه شده­اند که آنها همه آن نکته­هایی را که شخص متکبر را تشریح می­کند دارند. این موضوع ممکن است باعث دلسردی ما شود و احساس کنیم که روبرو شدن با این وضعیت گناهکار و اسفناک درونی خیلی دشوار و ناامید کننده است. شما ممکن است به خود بگویید با این اوصاف، من هیچ وقت نمی توانم مسیحی پیروزمندی باشم. پس اصلاً دست می­کشم. ولی راستش، رسیدن به این مرحله خیلی خوب است، خیلی عالی است. و این علامت بیداری روحانی است. صحبت ما در چند برنامه آینده هم خطاب به کسانی است که با شکست­ها و بخش‌های زشت و کریه زندگیشان روبرو شده‌اند و فکر می­کنند که زندگی مسیحی خیلی سخت است و دیگر دلشان نمی‌خواهد که ادامه بدهند.

برای همین به یکی از موضوعات بسیار بسیار مهم در زندگی مسیحی خواهیم پرداخت که "فیض" نام دارد. فیض چیزی است که هر ایمانداری ... بله هر ایمانداری، رشد کرده و رشد نکرده به آن نیاز مبرم دارد.

من و شما ارزش فیض خدا را هیچوقت خوب درک نخواهیم کرد، مگر اینکه به آخر خودمان برسیم ... به آخر توانایی­ها و قابلیت­هایمان برسیم ... و به آخر قوت و قدرت­مان برسیم ... و به قول معروف تا زمانی که کفگیر­مان به ته دیگ نخورده است، معنی واقعی فیض خدا را درک نخواهیم کرد.

درست در همان جایی که می­گوییم دیگر بسه ... دیگر نمی­کشم ... دیگر نمی­توانم زندگی مسیحی را زندگی کنم ... همه­اش شکست میخورم .... همانجا چیزی به اسم فیض خدا برای ما از طرف خدا حاضر شده است. و در واقع فیض خدا برای شکست خوردگان، ضعیفان و کسانی است که به آخر خودشان رسیده­اند. برای همین هم این موضوع یعنی موضوع فیض را اینجا مطرح می‌کنیم.

تا به حال در مورد مشکل بزرگ تکبر و نیاز مبرم ما به فروتنی صحبت کرده‌ایم. و بعد به وضعیت اسفناکی که تظاهر و ریا در زندگی ایجاد می‌کند پرداختیم، و به لزوم شدید صداقت و شفاف بودن پی بردیم. و دیدیم که چقدر لازم است که از این گناهان توبه کنیم. در اینجا قطعاً خیلی حیاتی است که تمرکزمان را بر موضوع مهم "فیض خدا" قرار بدهیم. کلمۀ فیض ۱۲۳ بار در عهد جدید به کار برده شده است.

پولس رسول همۀ نامه­های خود را با عبارت «فیض و سلامتی خدا در مسیح بر شما باد» آغاز می­کند. این آیه نشان می دهد که فیض خدا فقط به وسیله خداوند عیسای مسیح در زندگی های ما جاری می­شود و بس! این کاملاً غیر ممکن است که ما بخواهیم زندگی مسیحی را بدون فیض خدا پیاده کنیم. هیچ کس، نه شما، نه من و نه هیچ ایماندار مسیحی دیگری نمی­تواند جدا از فیض خدا یک مسیحی حقیقی، بیدار و پیروزمند باشد. فیض خدا تنها بنیادی است که بر اساس آن، ما توانایی ایجاد رابطه با خدا را پیدا می­کنیم که به تفصیل درباره آن در هفته‌های آتی صحبت خواهیم کرد.

ولی الان می­خواهیم بر این موضوع تمرکز کنیم که به عنوان یک ایمانداران مسیحی ما بدون فیض خدا قادر به ادامه نخواهیم بود.

نکته حائز اهمیت این است که خدا تنها منبع فیض است. در هیچ جا و هیچ کس دیگر من و شما نمی­توانیم به فیض دسترسی داشته باشیم مگر در خود خدا! او منشأ فیض واقعی است. فیض هدیۀ خداست. همیشه، همیشه، و همیشه باید به یاد داشته باشیم که فیض یک هدیه است ... و هدیه­ای فقط از جانب خدا.

کلمۀ فیض در بسیاری موارد لطف هم ترجمه شده است. فیض در واقع هدیه­ای است که خدا با لطف خودش به ما می­بخشد ... هدیه­ای که ما شایستگی و لیاقت آن را نداریم. و در عین حال فیض خدا قدرتی است که او برای اطاعت از خودش به ما عطا می­کند.

بیایید به چند آیه در رابطه با فیض و لطف خدا در کلام خدا نگاهی بیاندازیم:

مزمور ۸۴: ۱۱ می‌گوید: «خداوند فیض و جلال خواهد داد.»

در اول پطرس ۵: ۱۰ خدا، «خدای همه فیض­ها» خوانده شده است. وقتی ما نیاز به فیض داریم، باید به منبع فیض یعنی خدای همه فیض­ها مراجعه کنیم.

در افسسیان ۲: ۸ می­بینیم که می­گوید که ما «به فیض نجات یافته­ایم» و فیض عطا و هدیه خداست.

در عهد جدید صفات مختلفی برای فیض خدا مورد استفاده قرار گرفته است که ما را مبهوت می­کنند.

در افسسیان ۲: ۷ برای کلمۀ فیض، صفت بی­قیاس و یا بی­نهایت به کار گرفته شده است. در این آیه فیض خدا به دولت و ثروتی تشبیه شده که در آن حد و نهایت وجود ندارد. در یکی از ترجمه­ها ثروت عظیم و بی قیاس و در ترجمه دیگر صحبت از دولت بی نهایت فیض می­کند. بی قیاس و بی نهایت! بله ثروتی که در آن حد و نهایت وجود ندارد. و این فیض خداست. اگر ما به ثروتمندترین فرد این دنیا فکر کنیم، بالاخره می­بینیم که در ثروت او حد و مرز وجود دارد. مثلاً در حال حاضر ثروتمندترین شخص جهان بنیانگذار "شرکت آمازون" محسوب می­شود که ثروت او ۱۱۲ بیلیون دلار تخمین زده شده است. این ثروت با همۀ گسترۀ وسیعی که دارد ولی در نهایت محدود است و دارای حد و مرز و سقف است. و در نهایت ثروت بی قیاس و بی نهایت به شمار نم­ رود. ولی فیض خدا دولت و ثروتی بی قیاس و بی‌نهایت معرفی شده است.

پولس رسول در دوم قرنتیان فصل نهم به فیض افزون اشاره می­کند. فیضی که همواره در حال افزایش است. و این افزونی همیشه بالاتر از کفایت­های ما عمل می­کند ... فیضی که همیشه اضافه بر برنامه است و بیشتر از آنچه که ما فکر کنیم و نیاز داشته باشیم، ما را پر می­کند ... فیضی که همیشه از حد نیاز بالاتر است.

و نه تنها این فیض، همیشه افزون و زیاد است، بلکه او این فیض افزون را به ما انسانهای بی لیاقت می­دهد. او همۀ فیض خود را در اختیار ما می­گذارد.

آیه ۸ از دوم قرنتیان فصل ۹ می­گوید: «خدا قادر است که هر نعمت را بر شما بیفزاید تا همه نیازهایتان برآورده شود و برای انجام هر عمل نیکو به فراوانی داشته باشید.»

کدام روزی است که ما به داشتن این فیض نیاز نداشته باشیم؟ او هر روز آن را بر ما می­افزاید و به فراوانی آن را به ما عطا می‌کند.

پطرس در اول پطرس ۴ دربارۀ فیض گوناگون و چند جانبه خدا صحبت می­کند. مثل الماسی که اضلاع و زوایای مختلف داشته باشد، و منشوری که رنگهای گوناگون را منعکس کند، این فیض قدرت دارد که جوابگوی هر نوع نیاز ما باشد.

ولی اگر بخواهیم که در فکر خودمان چکیده و خلاصه­ای از مفهوم فیض داشته باشیم، فیض خدا هدیۀ گرانبها و رایگان خدا به انسان نالایق است.

هدیه بسیار گرانبها ولی رایگان خدا به انسانی که شایستگی دریافت این هدیه را ندارد. هدیه­ای گرانبها و رایگان به شخصی دردمند، بدون چاره و ناشایست! عهد عتیق درباره فیض خدا خیلی صحبت نمی‌کند. ولی به رحم و لطف خدا نسبت به یتیمان، بیوه زنان و فقیران خیلی اشاره می­کند. در واقع این واژه و مفاهیم مشابه آن در کلام خدا، نشان می­دهند که فیض خدا چیزی نیست که برای آن کاری کنی و آن را به دست آوری ... چیزی نیست که بتوانی آنرا بخری. فیض خدا چیزی است که انسان اصلاً شایستگی داشتن آن را ندارد و با توانایی خودش هم نمی­تواند آن را به دست بیاورد. فیض خدا بخشش و هدیه رایگان خدا به آنانی است که هیچ توانایی و قابلیتی از خودشان ندارند ... هدیه­ای رایگان به شخصی که مستمند، عاجز و بدون چاره است.

ولی سوال این است که من و شما چگونه می­توانیم به این فیض دسترسی داشته باشیم؟ در کلام خدا فقط یک راه برای دسترسی به این فیض، این فیض افزون، بی قیاس، و بی نهایت معرفی شده است. فقط یک راه وجود دارد و آن فروتن کردن خودمان است. چیزی که در شروع این سری برنامه­ها به آن پرداختیم. در واقع، ما از فروتنی شروع کردیم چون تا زمانی که ما خودمان را در زیر دست او فروتن نکرده باشیم، محال است که به فیض او دسترسی داشته باشیم.

در امثال سلیمان فصل سوم می­خوانیم که «خداوند تمسخرگران را تمسخر می­کند ولی فروتنان را فیض می­بخشد.» در عهد جدید در یعقوب ۴: ۶ و اول پطرس ۵: ۵ هم می­خوانیم که «خدا با متکبران مقاومت می­کند ولی فروتنان را فیض می­بخشد.» چرا؟ چون فروتنان آن کسانی هستند که به مسکنت و عجز و ناتوانی خودشان پی برده­اند. آنها می­دانند که هیچ چیزی در چنته ندارند تا بتوانند توجه خدا را به خود جلب کنند و یا دین خودشان را با آن پرداخت کنند. به قول سرود انگلیسی که می­گوید:

با دستهای خالــــــی و باز بسوی صلیب تو کنم فریاد نیاز

 شخص فروتن کسی است که به خداوند می­گوید: "خداوندا، من شایستۀ خوبی تو نیستم ... من شایستۀ لطف تو نیستم ... من شایستۀ کمک و اعانت تو نیستم ... من شایستۀ رحمت تو نیستم ... من شایستۀ هیچ چیز نیستم ... بجز خشم و داوری تو! دستانم خالی­اند و هیچ چیزی ندارم که با آن در حضورت فخر کنم ... بزرگترین افتخاراتم در مقابل تو به هیچ می­ارزند ... تنها کاری که از دستم برمی­آید این است که هدیۀ گرانبها و رایگان بخشش تو را در مرگ مسیح بپذیرم ... مرگی که او به خاطر نجات من تحمل کرد ... و حالا خودم را فروتن می­کنم و به تو می­گویم که ای خداوند من، بدون تو قادر به پیاده کردن زندگی مسیحی نیستم. من در همۀ ابعاد به تو نیازمندم."

ای عزیزان، من مطمئنم که هیچ عبارتی به اندازه عبارت «خداوندا، به تو نیازمندم» و «خداوندا، به تو محتاجم» به گوش خدا خوشایند نیست. درست مثل فرزندان خودمان! که وقتی فروتن و نیازمند به سوی ما می آیند، با دست باز حاضریم هر کاری برای آنها بکنیم، اشک هایشان را پاک کنیم و راه موفقیت و شادی را جلوی روی آنها قرار دهیم. خدا واقعا لذت می­برد وقتی که ما به او اعتماد می­کنیم و با فروتنی اعتراف می­کنیم: "خداوندا، من از پس این موضوع بر نمی­آیم ... من توانایی انجام این کار را ندارم ... من توانایی دوست داشتن این شخص را ندارم ... من توانایی کنترل خشمم را ندارم ... من از پس این اوضاع و شرایطی که در آن گیر کرده­ام بر نمی­آیم ... من قدرت ایستادگی در مقابل این وسوسه را ندارم ... و من قدرت بخشیدن این شخص را ندارم. اما تو خداوندا، تو می­توانی .... و به فیض تو نیاز دارم."

در حیاط خانه ما، یک درخت ارغوان هست که شاخه های سرسبز و با نشاطی دارد، درختی با گلهای بسیار زیبا. ولی روزی متوجه شدم که بعضی از شاخه­های آن خیلی خشک و مُرده هستند. با دیدن این شاخه­های خشک، به یاد متنی از کلام خدا افتادم که به فیض خدا اشاره می­کند. از شما دعوت می­کنم که در عهد جدید به فصل دوم کتاب افسسیان مراجعه کنید. اگر ما اول به فصل اول این کتاب نگاهی بیاندازیم، خواهیم دید که «فیض خدا» موضوع اصلی این کتاب است.

پولس این کتاب را با عبارت «فیض و سلامتی از سوی خدا» آغاز می­کند. او در آیات ۶ و ۷ به فیض رایگان و در عین حال پر جلالی اشاره می­کند که دولتمندانه برای بخشش گناهان ما در اختیار ما قرار داده شده است. ولی وقتی که به فصل دوم کتاب افسسیان می­رسیم، پولس صحبت از مُردن می­کند و در آیات ۱ تا ۳ می‌گوید: «اما شما به سبب نافرمانی­ها و گناهان خود مُرده بودید، و زمانی در آنها گام می­زدید، آنگاه که از روش‌های این دنیا و از رئیس قدرت هوا پیروی می­کردید، از همان روحی که در سرکشان عمل می­کند. ما نیز جملگی زمانی در میان ایشان می­زیستیم و از هوای نفس (یعنی شخصیت گناه آلود) خود پیروی می­کردیم و خواسته­ها و افکار آن را به جا می­آوردیم، ما نیز همچون دیگران بنا به طبیعت خود محکوم به غضب خدا (یعنی داوری خدا) بودیم». (افسسیان 2 : 1-3)

اینها همگی تجربۀ زندگی کسی است که هرگز طعم فیض خدا را نچشیده و آن را تجربه نکرده است. پولس می‌گوید «شما مُرده بودید» درست مثل آن شاخه­های خشک و بدون برگ و گل و ثمر در حیاط ما.

حالا شما در نظر بگیرید که این شاخۀ خشک و مُرده را در گلدانی پر از خاک قرار دهیم و به آن آب بدهیم، آن را زیر نور خوب و مناسب قرار دهیم، و بالاخره برایش موسیقی بنوازیم، برایش دعا کنیم، به آن دستور بدهیم که زنده شو، و برگ بده! چه اتفاقی خواهد افتاد؟! هیچ ... چرا؟ چون این شاخه مُرده است و در آن حیات نیست. این شاخه توانایی و قابلیت تولید زندگی را ندارد. و حالا پولس می­گوید ما هم زمانی اینطور بودیم تا زمانی که فیض خدا از طریق مسیح وارد زندگی ما شد. یعنی ما تا آن زمان مُرده بودیم!

یکی از شاعران مسیحی به نام ساموئل راترفورد می­نویسد: "من شاخه­ای خشک و پلاسیده­ام، لاشه­ای بی­جان، استخوانی خشک، بی روح و بی حرکت که خود را نتواند جنبانید."

اگر شما به شخصی که از لحاظ روحانی مُرده است بگویید: از خدا اطاعت کن، خدا را با تمام دل و نفس و توانایی­ات محبت کن، همسایه­ات را مثل خودت دوست بدار، ظرفیتش برای خدا و امور روحانی برابر با ظرفیت آن شاخۀ خشکی است که توانایی گل دادن و میوه دادن ندارد. پولس به همین دلیل می­گوید که در گناهان خود مُرده بودید و تنها کاری که می­کردید اطاعت از نفس و شیطان بود. چون کار دیگری از دست شما بر نمی­آمد. ولی حالا پولس پس از تشریح وضعیت مُرده و بدون خدای ما، در آیه ۴ یک دفعه با این عبارت شروع می­کند: «اما خدا.» در کلام خدا چندین بار لفظ «اما خدا» استفاده شده است که نشان می­دهد وقتی خدا وارد صحنه می­شود، همه چیز تغییر می­کند. «اما خدا» ... اما خدایی که در رحمانیت دولتمند است، به خاطر محبت عظیم خود به ما، حتی زمانی که در نافرمانی­های خود مُرده بودیم، ما را با مسیح زنده کرد. پس، از راه فیض نجات یافته­اید. بله، فیض خدا برای افراد بدون چاره و مُرده است ... افراد بدون چاره و مُرده­ای که هیچ کار برای خود نمی­توانند بکنند و بدون او حتی یک میلیمتر هم نمی­توانند حرکت کنند ... افراد مُرده­ای که هیچ ظرفیتی برای خدا و مسائل روحانی ندارند، مثل شاخه خشک، بی ثمر می­مانند. ولی خدا به صورتی فوق طبیعی بر این لاشه­های بی حرکت و مُرده می­دمد و با فیض خود آنها را از داوری ابدی که در انتظار آنهاست نجات می­دهد و به آنها حیات جدید و زندگی جدید می­بخشد، و این شاخه مُرده را زنده می­کند. چه معجزه­ای! ولی چگونه؟ تنها با فیض خود.

آیه ۷ در ادامه می­گوید: «تا در عصر آینده فیض غنی و بی مانند خود را در مسیح عیسی، به واسطۀ مهربانی خود به ما نشان دهد. زیرا که به فیض و از راه ایمان نجات یافته­اید و این از خودتان نیست.»

بله این از خودتان نیست! شما ممکن است بگویید که ولی خودم تصمیم گرفتم و زندگیم را به مسیح دادم. ولی در واقع این خداست که با فیض خود و با قدرت روح­القدس شما را متقاعد می‌کند که به نجات و نجات دهنده نیاز دارید. روح­القدس شما را به گناهتان ملزم و مجاب می­کند تا توبه بکنید. و این فیض خداست که به خاطر رحم و محبتی که دارد این فیض گرانبها و بی مانند را به ما میدهد.

بسیاری از ما در خانواده­های مسیحی به دنیا آمده­ایم و به ظاهر هم گناهان آنچنان وحشتناکی مرتکب نشده­ایم. ولی هر یک از ما با هر زمینه‌ای که داریم، همگی شبیه همان شاخۀ خشک و پلاسیده هستیم که از بدو تولد روحاً مُرده هستیم. و خارج از فیض خدا قادر به داشتن رابطه ای صحیح با خدا نیستیم. ولی چطور میتوان با خدا رابطه داشت؟ تنها به وسیله فیض او. و این نکته، مسیحیت را از هر مذهب دیگری متمایز می­کند. سوال اصلی این است که چطور من میتوانم با خدا ارتباط صحیح برقرار کنم؟ و پاسخ این است: تنها به وسیله فیض خدا. اگر هر مذهبی را با فیض خدا مقایسه کنید، به پاسخ صحیح خواهید رسید.

به طور نمونه، اگر به همۀ ادیان نگاهی بیاندازیم و ببینیم که هر یک از آنها چه دیدگاه و نظری نسبت به انسان دارند، پاسخ این است که همۀ آنها انسان را ذاتاً خوب می­دانند. این ادیان معتقدند انسان توانایی نیکویی کردن و خشنود کردن خدا را دارد. ولی دیدگاه فیض در مسیحیت معتقد است که انسان ذاتاً گناهکار است و توانایی و قابلیت خشنود کردن خدا را در نهاد خود ندارد. او در این زمینه کاملا عاجز و ناتوان است.

هر مذهبی در واقع حاوی شریعت و قوانینی است که انسان‌ها را دعوت به انجام بعضی اعمال می­کند تا به وسیله آن اعمال، با خدا ارتباط ایجاد کنند. این راه و روش، روش شریعت و قانون نامیده می­شود.

ولی راه فیض می­گوید که انسان اصلاً و ذاتاً قابلیت و توانایی ایجاد ارتباط با خدا را ندارد. و اگر این ارتباط از طرف خدا به صورت هدیه به او داده نشود، ایجاد این ارتباط کاملا ناممکن است. در همۀ ادیان، انسانها برای ایجاد ارتباط با خدا بر چه چیزی اتکا می­کنند؟ بر خودشان و بر آنچه به نظر خودشان انجام آن خدا را خشنود می‌سازد. سوال آنها همیشه این است که چطور من خدا را خشنود کنم؟ ولی با روش فیض، انسان برای ایجاد ارتباط با خدا بر چه اتکا می­کند؟ قطعاً نه بر خودش بلکه بر مسیح! انسانی که فیض خدا را فهمیده است، می‌داند که تنها امید او برای زندگی ابدی، مسیح و کاری است که او بر صلیب انجام داده است.

 ولی پیامد راه و روش مذهب چیست؟ مرگ روحانی، عدم تغییر و تبدیل شخص و ماندن در اسارت گناه. چون اتکای شخص بر اعمال مذهبی که انجام می­دهد باعث می­شود که به خود و اعمال خود ببالد.

ممکن است سوال کنید که چطور ممکن است که این چنین شخصی به خود ببالد؟ متاسفانه مردم فکر می­کنند که می­توانند با اعمال خودشان خدا را خشنود کنند، و برای همین به این اعمال مذهبی خود می‌بالند.

پولس هم در آیه ۹ از افسسیان ۲ می‌گوید: «و نه از اعمال تا هیچکس نتواند به خود ببالد».

 ولی نتیجۀ کسی که پذیرای فیض خداست چه می­شود؟ افرادی که پذیرندۀ فیض خدا هستند و مفهوم آن را درک می‌کنند، بخشش و حیات و قدرت زندگی خداگونه را از خدا دریافت می‌کنند. و چون در مقام دریافت کننده هستند چیزی ندارند که با آن به خود ببالند. در فیض، ما درک می­کنیم که من چیزی ندارم که به خدا بدهم. حتی در من قدرت این که توبه کنم، ایمان بیاورم و تغییر کنم وجود ندارد. من برای آغاز ایجاد ارتباط با خدا هیچ چیزی از دستم بر نیامده است. و از اول تا آخر شایستگی و لیاقت این هدیه­ای که کاملا از جانب خدا به من داده شده را ندارم.

برخی از ما در طول زندگی­مان، خیلی کلمه فیض را شنیده­ایم، ولی حساسیت خود را نسبت به ارزش آن از دست داده­ و فراموش کرده­ایم که خدا چگونه با این هدیۀ عظیم یعنی فیض خود ما را نجات داده است. فیض نکتۀ کلیدی است که ایمان مسیحی را از هر نوع ایمان دیگر در این دنیا متمایز می­کند. تعریف مذهب، عملاً به تلاش انسانی و اتکای انسانی برمی‌گردد ... تلاش و کوششی که انسان می­کند تا در جواب اعمال خوبش، نجات ابدی را به‌ عنوان پاداشی در مقابل مذهبی که در طول زندگی­اش به اجرا گذاشته بدست بیاورد.

اما تعریف فیض کاملا بر آنچه که خدا برای انسان مثل یک هدیۀ گرانبها و محبت آمیز انجام می­دهد متمرکز است ... هدیه­ای گرانبها و رایگان که بر مرگ مسیح بنا شده است ... هدیه­ای گرانبها و رایگان که بر اساس شایستگی، لیاقت و عملی که مسیح بر روی صلیب انجام داد بنیانگذاری شده و نه آنچه که انسان برای خدا انجام می­دهد.

این تعاریف و موضوع فیض مرا به یاد شخصیتی در کتاب مقدس به نام «مفیبوشت» می‌اندازد. اگر به یاد داشته باشید یوناتان پسر شائول پادشاه، دوست عزیز و بسیار نزدیک داوود بود. یوناتان پسری داشت به نام مفیبوشت. هنگامی که یوناتان و شائول هر دو در جنگ کشته شدند، مفیبوشت فقط ۵ سال داشت.‏ روزی این پسر از بغل دایه­اش می‌افتد و هر دو پای او صدمه می­بینند و او تا آخر عمرش لنگ می­ماند. وقتی که داوود به مقام پادشاهی می­رسد، به یاد عهدی می­افتد که با یوناتان بسته بود. داوود زمانی که یوناتان هنوز زنده بود به او قول داده بود که از خانواده­اش مراقبت کند. پس داوود درباره خانوادۀ یوناتان و بازماندگانش شروع به پرس و جو می­کند و از زیر دستان خود می­پرسد که آیا کسی از خانواده یوناتان باقی مانده است؟ شخصی به او اطلاع می­دهد که بله، مفیبوشت، پسر لنگ یوناتان هنوز زنده است. برخلاف آنچه که مردم ممکن بود بکنند، داوود مفیبوشت را پیدا می­کند و او را به قصر خود می‌آورد. او از مفیبوشت می­خواهد که باقی عمر خود را همراه با خانواده سلطنتی بر میز پادشاه بنشیند و از غذایی که برای داوود و خانواده­اش فراهم می­شد، مفیبوشت هم بخورد.

مفیبوشت هیچ چیز جذاب و زیبایی نداشت که او را شایستۀ نشستن بر سر سفره پادشاه کند. ولی داوود یک صندلی مخصوص او بر سر سفره ترتیب داده بود تا [مفیبوشت] هر روز بر آن بنشیند و تا آخر عمر بر آن سفره غذا بخورد و سیر بشود. آیا مفیبوشت شایستگی این همه لطف و مقام عالی را داشت؟ نه! ولی به خاطر یوناتان او بر سر این سفره نشسته بود. و این تصویری است از فیض خدا نسبت به ما.

هیچ نوع شایستگی یا عملی ما را فرزند خدا نکرده است، بلکه فقط عملی که مسیح روی صلیب انجام داد، موجب شد که خدا این هدیه گرانبها را به ما بدهد. او به خاطر مسیح ما را به قصر خود دعوت می­کند، با ما رابطه ایجاد می‌کند و ما را هم سفره با خود کرده و ما مفیبوشت­های لنگ را دائماً از برکات بی حد و حصر خود می­نوشاند. شما اسم این عمل را چه می­گذارید؟ فیض ... هدیه­ای بسیار گرانبها که به خاطر مسیح به صورت رایگان به ما نالایقان و ناشایستگان داده شده است.

نازی: بسیاری از ما در طول عمرمان بارها کلمه فیض را شنیده­ایم، ولی هیچوقت معنی واقعی آن را درک نکرده­ایم. چه واژۀ پر معنی و مفهوم و بنیادی­ای در زندگی ما ایمانداران!

آیا تا به حال خودتان را درگیر تلاشی خستگی ناپذیر برای کامل بودن و بی عیب بودن دیده‌اید؟ آیا این هدف اصلاً ارزش دنبال کردن دارد؟ از شما دعوت می‌کنیم که در برنامۀ آینده هم با ما همراه شوید تا به پاسخ سوالاتی از این قبیل بپردازیم.

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.