در طلبِ خداوند - توبه (بخش 3)

پادکست دل­هایمان احیا کُن

عنوان برنامه: در طلبِ خداوند ـ توبه

در طلبِ خداوند ـ توبه (بخش 3)

نازی : آیا غمگین بودن بخاطر ارتکاب گناه حتماً نشانه­ای از توبۀ واقعی است؟

سابرینا: چطور می­توان مطمئن بود که غم ما برای گناه، غمی خداگونه است ؟ غمی که به توبه منتهی خواهد شد؟ غمی که باعث تغییر و تبدیل در زندگی ما بشود؟

نازی: با برنامه­ای دیگر از پادکست «دل­هایمان احیا کُن» با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما عزیزان شنونده هستیم.

این درست است که ما باید نسبت به وجود گناه در زندگیمان غمگین باشیم، ولی توبه فقط یک احساس غمگین شدن محض نیست. توبه چیزی است که عملکردها، اعمال و راه و روش زندگی ما را به چالش می­کشد. توبۀ واقعی طرز فکر، نقطه ‌نظرات، و در نهایت رفتارهای من و شما را تحت تاثیر قرار می­دهد.

سابرینا: از شما دعوت می­کنم که دوباره نگاهی به دوم قرنتیان فصل ‌هفتم بیاندازیم. اگر به یاد داشته باشید پولس در نامه اول خود به قرنتیان آنها را مورد توبیخ و تادیب قرار داده بود. او توسط تیتوس، همکارش در خدمت، با خبر شده بود که ایمانداران قرنتس نسبت به نامۀ توبیخ آمیز او واکنشی مثبت نشان داده‌اند. آنها اقدام به اصلاح رفتار خود کرده بودند. ولی قبل از آن، این نامه در آنها غمی الاهی ایجاد کرده بود که این غم الاهی منجر به توبۀ حقیقی در آنها شده بود. در برنامۀ امروز هم دوباره نگاهی به این بخش از کلام خدا خواهیم انداخت تا ببینیم که خصوصیات توبۀ حقیقی و نشانه­های واقعی آن چه چیزهایی هستند. برای اینکه بهتر به این مسئله بپردازیم، به خصوصیات توبه­ای که در میان ایمانداران قرنتس اتفاق افتاده بود، خواهیم پرداخت، تا به وسیله آن ببینیم که شواهد توبه حقیقی واقعاً چیست.

اگر به آیه ۸ توجه کنید، می­بینید که نامۀ توبیخ آمیز پولس باعث غم و اندوه قرنتیان شده بود. پولس در این آیه می­گوید که با نامه خود اندوهگین­تان ساختم. این نامه آنها را متوجۀ گناهانشان کرده بود و باعث شده بود تا عمیقاً نسبت به گناهشان متاسف و غمگین باشند. پولس در آیه ۹ ادامه می­دهد:

«اما اکنون شادمانم نه از آن رو که اندوهگین شُدید بلکه چون اندوهتان به توبه انجامید. زیرا اندوه شما برای خدا بود.» او در واقع خاطرنشان می‌کند که این اندوه که من با لحن شدید و تُندم در شما به وجود آوردم به خیریت شما تمام شد. چون باعث توبۀ شما شد. بعداً پولس در آیه ۱۰ می‌گوید: «چون اندوهی که برای خدا باشد موجب توبه می­شود که به نجات می‌انجامد و پشیمانی ندارد.» در اینجا او اشاره به غم و اندوهی می­کند که برای خداست. این غم و اندوه در واقع غم و اندوه الاهی یا غم و اندوه خدایی بود. ولی آیا ما غم و اندوه غیر خدایی هم داریم؟

پولس بعداً به نوع دیگری از اندوه هم اشاره می‌کند که در تضاد با غم و اندوه خدایی می­ایستد. و آن اندوه دنیوی است. ولی پولس صریحاً در این آیات نشان می‌دهد که غم و اندوه خدایی غم و اندوهی است که منجر به توبه می­شود ... غم و اندوهی که نمی‌گذارد ما نسبت به گناهانمان بی تفاوت باشیم ... بلکه موجب می­شود که کاری بکنیم و طرز فکر خود را عوض کنیم ... غم و اندوهی که ما را وامی­دارد که پشت به گناه کنیم و رو به خدا ... روحیه ای که دیگر نمی­خواهد گناه را موجه یا ناچیز و یا بی اهمیت جلوه دهد ... روحیه­ای که مستقیماً رفتار و عملکردهای ما را تغییر می‌دهد.

پولس در آیه ۱۰ می‌گوید: «اندوهی که برای خدا باشد (یعنی اندوه خدایی ) موجب توبه می­شود که به نجات می­انجامد ... و پشیمانی ندارد.» غم و اندوه خدایی همیشه به توبه­ای می انجامد که آن هم نجات بدون پشیمانی را به همراه می­آورد.

پولس در همین آیه، درست پس از اشاره کردن به غم و اندوه خدایی می‌گوید: «اندوهی که برای خدا باشد، موجب توبه می­شود که به نجات می‌انجامد و پشیمانی ندارد ... اما غمی که برای دنیاست مرگ به بار می­آورد. بنابراین، اندوه دنیوی، مرگ تولید می­کند. غم خدایی منجر به توبه می­شود که در آن پشیمانی و افسوس نیست و باعث نجات و آزادی و حیات شخص می­شود، ولی غم دنیوی فقط پشیمانی و ندامت تولید می­کند. و چون باعث نجات و حیات شخص نمی‌شود، در نهایت به مرگ و جدایی از خدا منتهی می­شود. بنابراین، وقتی که من و شما مرتکب گناه می­شویم و از آن غمگین هستیم، باید از خودمان بپرسیم که آیا این غم خدایی است یا دنیوی؟ آیا این غم در من توبه ایجاد می­کند یا تنها ندامت و پشیمانی و افسوس؟ غم دنیوی ما را بر آن می­دارد که برای خودمان احساس تأسف کنیم، غمی که حاصل تکبر شکست خورده و زخمی ما است، غمی که در واقع از فاش شدن گناه پیش دیگران رنج می برد، غمی که از جریحه دار شدن کبر و غرور شخص بر می­خیزد، غمی که ناراحت است که چرا این نتایج برای شخص او حاصل شده است، غمی که شرم، خجالت، حس تقصیر، دلسردی و خشم به وجود می آورد و در نهایت منجر به مرگ می­شود، غمی که ما را از خدا جداتر و دورتر می کند. بله، غم دنیوی فقط افسوس می­خورد و پشیمان است.

آیا یهودا شاگرد مسیح را به یاد دارید؟ او به مسیح خیانت کرد و او را به سوی مرگ بر صلیب تسلیم کرد. یهودا هق هق کنان اشک می­ریخت و از کردۀ خودش خیلی پشیمان بود. اما آیا این اندوه و غم منجر به توبه شد؟ نه! هرگز! او فقط پشیمانی و ندامت داشت و به کار خودش افسوس می­خورد. غم او چون غم خدایی نبود، منجر به توبه نشد، بلکه به مرگ و در نهایت جدایی بیشتر از خدا منتهی شد.

حالا وقتی به دوم قرنتیان ۷ برمی­گردیم، به آیه ۱۱ می­رسیم.

آیه ۱۱ به هفت خصوصیت توبۀ حقیقی اشاره می­کند. این آیه می‌گوید ببینید اندوهی که برای خدا بود چه ثمراتی در شما پدید آورده است.

اولین ثمره توبۀ آنها روحیه پشتکار و علاقه آنها برای خوشنود ساختن خدا بود. علاقه به پاک و مقدس زندگی کردن و مورد پسند خدا بودن یکی از اولین نشانه‌های توبه واقعی است.

دومین ثمرۀ توبۀ آنها، در کنار تلاش و علاقه برای خشنود ساختن خدا، شور و اشتیاق برای داشتن وجدانی خالص و پاک بود. آنها واقعاً در صدد آن بودند که رابطه­ای شفاف با خدا و دیگران داشته باشند. پاک کردن وجدان یکی از خصوصیات توبۀ حقیقی است. وقتی ما گناهان پوشیدۀ خودمان را به خدا و دیگران اعتراف می­کنیم و می‌خواهیم وجدان خود را پاک نگاه داریم، این یکی از شواهد توبۀ حقیقی در ماست.

سومین ثمر خشم (غیرت ) خدایی است، خشم و غیرتی که به گناه به دید چیزی کوچک و بی اهمیت نگاه نمی­کند، بلکه چیزی بسیار جدی، روحیه‌ای که اصلاً حاضر نیست ریسک ارتکاب به گناه را قبول کند چون گناه و اثرات مخرب آن را جدی می‌گیرد.

چهارمین مورد ترس است. که این ترس در واقع، ترس خدایی است. ترسی که در کتاب­مقدس درباره احترام نسبت به شخصیت خدا و مخصوصاً قدوسیت اوست.

و سپس در مرحله پنجم، صحبت از اشتیاق و تمایل عمیقی می­کند که می­خواهد اراده خدا را به جا بیاورد. آنها واقعا مشتاق بودند که رابطه­شان با پولس بصورتی باشد که خدا می­خواهد. آنها واقعاً تمایل داشتند که رابطۀ دوستانه و پر از آشتی آنها با پولس به صورت اولیه برگردد و حفظ شود. توبه حقیقی همیشه تمایل دارد که همه چیز بر حسب اراده خدا اصلاح شود و در جای درست قرار گیرد، روحیه­ای که سعی بر اصلاح و تصحیح کردن مسائل دارد.

در مرحله ششم، توبه حقیقی ایجاد غیرت می­کند، غیرت برای مقدس زیستن و نفرت از هر آنچه که جلال و حیثیت خدا را زیرسوال می­برد.

و در نهایت، در مرحله هفتم، توبۀ حقیقی به‌دنبال مجازات و انتقام گرفتن از ناراستی است. شاید کلمات مجازات و انتقام واژه­های منفی مسیحی به شمار آیند. ولی در اینجا، منظور روحیه­ای است که می­خواهد بی عدالتی و ناراستی را محکوم و مجازات کند. توبۀ حقیقی همیشه با خودش دفاع از راستی را به همراه دارد و روحیه­ای دارد که بی عدالتی و بی انصافی را دوست ندارد.

آخر آیه ۱۱ با این جمله تمام می‌شود که شما از هر حیثیت ثابت کردید که در این قضیه بی تقصیر (و یا مُبرّا) هستید. این بدان معنا نیست که آنها از اول بی‌تقصیر، بیگناه، و مبرا بودند. نه! آنها الان توبه کرده بودند. آنها طرز فکرشان را عوض کرده بودند. آنها روش و سبک زندگی و رفتارشان را تغییر داده بودند. و حالا زندگی آنها نشان می­داد که چقدر تغییر کرده­اند، به طوری که شواهد آن برای پولس کاملاً مشهود بود. آنها نسبت به موضوع توبه بسیار جدی برخورد کردند و از خودشان بی تفاوتی نشان ندادند، و از کنار آن بی اهمیت رد نشدند. بلکه با غیرت و جدیت برخورد کردند.

مسیح در مکاشفه ۳ :۱۹ به کلیسای خود می­گوید:

«پس به غیرت بیا و توبه کن.» این آن نوع توبه­ای بود که ما در ایمانداران شهر قرنتس می­بینیم: غیرت در توبه.

واژۀ "با غیرت" و "غیور" در واقع به معنی طلبیدن مشتاقانۀ چیزی است، یعنی با اشتیاق خاص در پی چیزی بودن.

وقتی مسیح می­گوید «به غیرت بیا و توبه کن،» یعنی با اشتیاق عمیق قلبی به دنبال توبه کردن باش و آن را دنبال کن. و این واکنشی بود که ایمانداران قرنتس در توبه کردن از خود نشان دادند. آنها به صورتی سطحی نیامدند که بگویند "معذرت می­خواهم" بلکه عمیقاً نسبت به آنچه که به خدا و دیگران کرده بودند متاثر، ماتم‌زده و غمگین بودند ... روحیه­ای مثل داوود، که وقتی خدا او را بخاطر گناهش توبیخ کرد، خودش را شکست و ماتم زده و غمگین اعتراف کرد: «خدایا به تو و به تو این گناه را ورزیده­ام. خدایا، قلب تو را شکستم و اصلا لیاقت تو را ندارم.»

این بدان معنا نیست که هر واکنش اشک آلود و غم زده حاکی از توبۀ حقیقی است. غم و اشکی که در آن قلب غیور برای توبه نباشد، در ما هیچ تغییری به وجود نخواهد آورد و ثمر آن مرگ و جدایی بیشتر از خداست. این اندوه و اشک فقط ندامت، پشیمانی و افسوس محض است که کلام خدا آن را غم دنیا می­نامد و هیچ ثمر حیات بخشی در شخص به وجود نمی­آورد.

و حالا وقت آن رسیده که من و شما خودمان را تفتیش کنیم. بر اساس آنچه که در دوم قرنتیان فصل ۷ مورد بررسی قرار دادیم، آیا من و شما توبه کار حقیقی هستیم؟ آیا واقعا در من و شما غیرت و جدیت برای توبه و تغییر طرز فکر و سبک زندگی دیده می­شود؟ آیا حقیقتا تغییری در عادتهای گناه­آلود ما دیده می­شود؟ یا در طی سالها، هنوز در اسارت آنها هستیم؟ قطعاً این به این معنا نیست که وقتی ما از گناهی توبه می­کنیم، آن گناه یک ‌شبه در ما ریشه کن می­شود. ما قطعاً تحت وسوسۀ گناه دوباره قرار خواهیم گرفت و حتی ممکن است دوباره شکست بخوریم و آن گناه را انجام بدهیم، اما نقطه نظر و دیدگاه شما نسبت به آن گناه دیگر مثل قبل نخواهد بود. یواش یواش تمایل ما نسبت به آن گناه کم شده و حتی از آن متنفر خواهیم بود. و حتی اگر هنوز نسبت به آن گناه حس رضایت کنیم و هنوز به آن چسبیده باشیم، ولی مثل قبل نسبت به آن بی تفاوت نیستیم و تمایل اصلی ما این است که با آن مقابله کنیم. چون قلباً از آن گناه متنفریم. در واقع چون واقعا توبه کرده‌ایم، نقطه نظری متفاوت از قبل نسبت به آن داریم. آیا شما واقعاً شخصی توبه کار هستید؟ آیا توبه در زندگی شما دائمی و ادامه دار است؟ آیا نقطه ‌نظر قلبی شما امروز در این لحظه، نقطه نظر یک شخص توبه کار است که حاضر است از چیزهایی که خدا در زندگی­اش از آنها خرسند نیست رو برگردانده و توبه کرده است؟

در این ارتباط سرودۀ زیبایی در زبان انگلیسی هست، که ترجمۀ آن را به فارسی برای شما خواهم خواند. این شعر در خطاب به خدا می­گوید:

افسوس از ساعات و روزهایی که تلف کردم

افسوس از لذات زودگذری که تجربه نمودم

لذاتی که تو هرگز و هیچگاه در آنها نبودی

به تو اعتراف می­کنم که اگرچه محبت تو در من هست

همواره از آن نیستم سرمست

و حال توبه می­کنم ، بهانه نمی­آورم

توبه می­کنم و کسی را سرزنش نمی‌کنم

به سوی تو باز می­گردم تا دوباره عاشقت شوم

توبه می­کنم، بر زانوانم توبه می­کنم

افسوس می­خورم بر بُت هایی که به جایت پذیرفتم و پرستیدم

افسوس می­خورم که فرمانت رد کردم و گریختم

تا کبر و غرورم راضی کنم

تا نفس خود خواهم دنبال کنم

به تو اعتراف می­کنم به تو نیازمندم، ای سرورم

بیدار و احیایم کن ای منجی­ام

نفسم انکار کنم و صلیبم بر دوش، تو را دنبال کنم

توبه می­کنم، بهانه نمی­آورم

توبه می­کنم، کسی را سرزنش نمی‌کنم

بسوی تو باز می­گردم تا دوباره عاشقت شوم

توبه می­کنم، بر زانوانم توبه می­کنم

واعظ معروفی به نام بیل الیف می‌گوید: "می‌دانید ما ایمانداران دوست داریم که دربارۀ رشد کلیسا، روش­های جدید، و ایده­های خوب و برنامه­های متنوع برای افراد کلیسا صحبت کنیم، ولی در بین همه این زرق و برق­ها، کلمه­ای کاملا به دست فراموشی سپرده می­شود، و وقتی از ایمانمان کمی می­گذرد، این کلمه خیلی بندرت شنیده می­شود. و آن کلمۀ "توبه" است. ولی نکته جالب توجه، شاید بهتر باشد بگویم نکته شگفت انگیز، (شاید بهتر است بگویم، نکته غم انگیز) این است که در حالی که ما این کلمه را سعی می­کنیم که از صحنه محو کنیم، اولین واژۀ موعظۀ مسیح بود. او گفت: «توبه کنید، زیرا که پادشاهی خدا نزدیک است». (متی ۴: ۱۷)

مسیح می­داند که ما طعم پادشاهی خدا را نخواهیم چشید مگر آنکه توبه اصل زندگی ما باشد. توبه تنها و تنها راه ورود به ملکوت خدا و شروع رابطه و زندگی جدید با مسیح است. ولی فقط به این ختم نمی­شود. توبه کلید تجربۀ شادی بخش زندگی روزانه ما با خدا هم هست.

اگر به تاریخ بیداری­های جهان نگاه کنیم، توبه از موارد قطعی تشکیل دهندۀ بیداری­های روحانی است. به معنی ساده، توبه یعنی تغییر فکر. ولی در کلام خدا، توبه یعنی تغییر طرز فکری که روح­القدس آن را تغییر داده است ... تغییر فکری که آنقدر واقعی و عمیق است که مسیر زندگی شخص را کاملاً عوض می­کند، رفتار او را کاملاً تبدیل می­دهد و سبک و روش زندگی او را متحول می­کند. ما به این نوع تغییر یعنی تغییر طرز فکر نیاز داریم ... تغییر طرز فکر درباره دیدگاه مان نسبت به گناه.

یکی از زیباترین و پر اهمیت ترین بخش­های کلام خدا در ارتباط با این موضوع، در متی ۵: ۳ مطرح شده است. در این بخش مسیح می­گوید: «خوشا به حال مسکینان در روح.»

به نظر مسیح مسکین چه کسی است؟ مسکین کسی است که می­داند و تشخیص می­دهد که چقدر از لحاظ روحانی فقیر و نیازمند است، کسی که می­داند به تنهایی قادر به بقا نیست. او بدون خدا نمی­تواند زندگی کند. مسیح درست در آیه بعد می­گوید: «خوشا به حال ماتمیان.» بسیاری اوقات این آیه دربارۀ عزاداران یا موقعیتی غمگین (شبیه آن) استفاده شده است، اما این کلمه در واقع به معنی کسی است که می­بیند به خاطر وجود گناه در زندگی‌اش چقدر بدون خدا نیازمند و مسکین است. و حالا به خاطر وجود گناه که او را از خدا به دور داشته، غم زده و ماتم زده است و شرایط ماتم زده­ای که او به خاطر گناهانش دارد، او را به مرحله بعدی که در آیه بعد به آن اشاره شده می­رساند و آن فروتنی و تواضع در مقابل خداست. او آنقدر مسکین و بیچاره است که از این موضوع ماتم زده شده ... و ماتم او، او را به مرحله­ای می­رساند که به سوی خدا فروتنانه و با شکستگی طلب کمک کند.

کمپبل مورگان، درباره این فروتنی و شکستگی می­گوید: "این نوع شکستگی یعنی تمایل به تحت حکومت دیگری قرار گرفتن ... یعنی تمایل به اداره شدن و کنترل شدن توسط دیگری. شکستگی روحیه­ای پر از تسلیم است که شخص را وا می­دارد تا به زندگی کلافه و سردرگم و بی نظم و ترتیب خود نگاه کند و به مرحله­ای برسد که نزد خداوند فریاد برمی­آورد که خداوندا، از گرفتن زمام امور زندگی‌ام به دستم خسته و کلافه شده­ام، تو بر آن حکمرانی کُن و سُکان زندگیم را تو به دست بگیر."

بسیاری از این متعجب­اند که چرا کلام خدا آنقدر درباره روحیه ماتم و شکستگی صحبت می­کند ؟چون خدا می­خواهد که مثل او به گناه نگاه کنیم. اگر ما مثل او به گناهان خود نگاه کنیم، خواهیم دید که چقدر وضعیت ما اسفناک و دردناک است، وضعیتی که ما را ماتم زده و دردمند خواهد کرد.

در یعقوب فصل چهارم درست در جایی که می­گوید به خدا نزدیک شوید که او نیز به شما نزدیک خواهد شد، ادامه می‌دهد که «ای گناهکاران، دستهای خود را پاک کنید و ای دو دلان، دلهای خود را طاهر سازید. به حال زار بیفتید، نُدبه و زاری کنید و خندۀ شما به ماتم و شادی شما به اندوه تبدیل گردد.»

بله خدا می‌خواهد ابتدا با دید و نظر او به گناه کنیم. وقتی با دید او خود را ببینیم، مثل اشعیا که در فصل ششم کتاب اشعیا، در هیکل خدا را دید، به خودمان نگاه خواهیم کرد و خواهیم گفت: «وای برمن ، وای برمن.»

همه عذر و بهانۀ ما نسبت به گناهانمان از نظر ما محو خواهند شد و خود را آن طور که هستیم خواهیم دید و به حال خود ماتم خواهیم نمود. و این غمی است که منجر به توبه می­شود.

مسیح با اشاره به اینچنین ماتمی می­گوید: «خوشا به حال ماتمیان زیرا آنان تسلی خواهند یافت.» چون ماتم آنان منجر به توبه می­شود و هر جا توبۀ حقیقی هست، آنجا حیات و در نتیجه تسلی و آرامش شفا و آزادی خدا صادر می­شود.

توماس واتسون یکی از نویسندگان قدیمی مسیحی می­گوید: "از کجا بدانم که به خاطر گناهم به اندازۀ کافی ماتم زده و فروتن شده‌ام؟ از کجا بدانم توبه­ام بسنده و واقعی است؟ پاسخ این است که وقتی که تو واقعاً در صدد آن هستی که گناهت را ترک کنی و از آن دست بکشی."

توماس واتسون ادامه می دهد همه ما احتیاج به توبه یعنی تغییر طرز فکر نسبت به نجات دهنده­مان عیسای مسیح داریم. باید از داشتن طرز فکر غلط نسبت به او توبه کنیم.

مسیح گفت: «اگر تاجری مروارید بسیار با ارزشی می­یابد که در خاک پنهان شده، می­رود و هر آنچه را که دارد می­فروشد تا آن مروارید را بخرد و به مالکیت خود درآورد.» (متی 13 : 45-46) آیا واقعاً برای من و شما، مسیح آن مروارید بسیار با ارزش و قیمتی است؟

امروزه مروارید­های جعلی بسیاری به انسانها عرضه می­شوند. مردم جان و مال خود را فدای این مرواریدهای جعلی می­کنند. آیا من و تو می­دانیم که عیسی آن یک دانه مروارید اصل بسیار بسیار با ارزش است؟ اگر نه، باید از این طرز فکرکه او بالاترین ارزش را برای ما ندارد، توبه کنیم. واقعا آنچه که حقیقی، باارزش، خوب، و قابل تقدیر است چیست؟ مسیح یا مرواریدهای دیگر؟ آیا ما ایمانداری هستیم که در پی مرواریدهای جعلی هستیم؟ پس باید از این طرز فکر و روش زندگی توبه کنیم.

وقتی بیداری روحانی واقعی اتفاق می‌افتد، نظر مردم نسبت به مسیح عوض می­شود. آنها می­خواهند هر آنچه را که بین آنها و مسیح حائل ایجاد کرده را کنار بگذارند و از این به بعد، مسیح بالاترین مقام و بیشترین ارزش را در زندگی آنها به خود می‌گیرد. آیا من و شما این نقطه نظر را داریم؟ آیا مسیح مروارید حقیقی بسیار با ارزش ماست؟

مسیح بارها در کتاب مکاشفه خطاب به کلیسای خود گفت: «تو فکر می­کنی که دولتمندی، اما غافلی که تیره بخت، تأسف انگیز، مستمند و کور و عریانی». این ایماندران تصور می­کردند که با داشتن مرواریدهای جعلی در این دنیا خوشبخت­اند، ولی مسیح به آنها گفت: توبه کن. بدون من تیره بختی!

آنها فکر می‌کردند که در امنیت و وضعیت خوبی هستند، ولی مسیح به آنها گفت: از این طرز فکر توبه کن، چون وضعیت تو بدون من اسف­انگیز است. آنها فکر می‌کردند که بدون مسیح، جهان‌بینی و حکمت درستی دارند ولی مسیح به آنها گفت: از همین طرز فکر توبه کن، چون بدون من کور هستی.

اگر مثل آدم و حوا که برای خود از برگ، لباس دوختند، این ایمانداران هم فکر می­کردند که از لحاظ روحانی پوشیده و امن هستند، کاملاً اشتباه می­کردند. مسیح به آنها می‌گوید: توبه کن چون بدون من عریانی. پس به غیرت بیا و توبه کن.

دعا: "ای پدر، چنانکه در کتاب مکاشفه بر این ایمانداران اینچنین مکاشفاتی دادی تا به غیرت بیایند و توبه کنند، با ما نیز ملاقات کن و ما را یاری کن تا توبه­ای حقیقی داشته باشیم. ما را از توبه­های غیر حقیقی که طرز فکر، عادت­ها و رفتار ما را تغییر نمی­دهد و طرز فکر ما را نسبت به ابهت و ارزش مسیح عوض نمی­کند، نجات بده. خداوندا، می­طلبیم تا روح تو در ما احیایی آسمانی و فوق طبیعی ایجاد کند. بیداری و احیایی حقیقی که حاصل توبۀ حقیقی در هر یک از ما است. آمین"

نازی: از شما دعوت می‌کنیم که با ما در برنامه آینده نیز همراه شوید، تا با هم به بررسی فیض عجیب، عظیم، و باور نکردنی خدا بپردازیم. فیضی که او آن را در قلب های فروتن و شکستۀ ما با سخاوت جاری می­کند.

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.