در طلبِ خداوند ـ فیض (بخش 2)

پادکست دل­هایمان احیا کُن

عنوان برنامه: در طلبِ خداوند ـ فیض

در طلبِ خداوند ـ فیض (بخش 2)

نازی: آیا برای شما این اتفاق افتاده که در عملی کردن زندگی مسیحی، خودتان را خسته و شکست خورده ببینید؟

سابرینا: مثلاً برای نمونه فرض کنید، من متن موجود در امثال فصل ۳۱ را می‌خوانم و می­دانم که خدا می­خواهد به عنوان یک زن مسیحی، یک همسر مسیحی و یک مادر مسیحی چطور رفتار کنم ... پر از روحیه­ای مهمان نواز، فروتن، مهربان، ملایم و مطیع. ولی وقتی به خودم نگاه می­کنم، می­بینم که هیچ یک از این خصوصیات خداگونه در من وجود ندارد، پس تصمیم می­گیرم آنها را در زندگی خود پیاده کنم. ولی در اکثر روزها می­بینم که چقدر در انجام این موارد کم می­آورم و شکست می­خورم. بعد می­خواهم فریاد بزنم که من از پس زندگی مسیحی بر نمی­آیم. چقدر دلسرد کننده است. نه؟

ولی باید به شما بگویم که این مهمترین اکتشافی است که ممکن است در طول زندگیتان به آن رسیده باشید ... مهمترین اکتشاف، مهمترین نتیجه گیری.

نازی: دوستان عزیز با برنامه­ای دیگر از پادکست «دل­هایمان احیا کُن» با صدای سابرینا اصلان، در خدمت شما شنوندگان گرامی هستیم.

تا به حال در طول چند هفتۀ قبل، به نشانه­های بیداری روحانی حقیقی از قبیل فروتنی، صداقت و توبه پرداختیم. شاید به نظر شما اینها همه خصوصیاتی بسیار عالی هستند. ولی مشکل، زمانی است که ما ارادۀ خودمان را برای پیاده کردن این خصوصیات بسیار ضعیف می­بینیم. اما موضوع اصلی این است که وجود و رشد فروتنی، صداقت و توبه، بیش از آنکه ارتباط با قدرت ارادۀ شما داشته باشد، به قدرت فیض خدا در زندگی شما نیاز دارد. در این باره در برنامۀ امروز بیشتر خواهیم شنید.

سابرینا: چندی پیش از خانمی پیغامی دریافت کردم که با خواندن آن پیغام بسیار دردمند شدم. ولی متاسفانه داستان زندگی این زن، داستان بسیاری از دیگر ایمانداران امروز است.

این خانم می­نویسد: "من زندگی دعایی بسیار غنی و فعالی دارم. به شبکه­های مسیحی دائماً گوش می­دهم. کتاب­مقدس می­خوانم. هر یکشنبه در کلیسا حاضر می‌شوم. خدمات زیادی انجام می­دهم. سخاوتمندانه به دیگران و کار خدا کمک مالی می­کنم. هر صبح که از خواب بلند می­شوم به خدا می­گویم که امروز حاضرم هر طور که شده، نام تو را جلال دهم. متاسفانه با اینکه همیشه در حال انجام وظایف روحانی هستم، ولی همیشه این احساس تقصیر در من هست که هرچه می­کنم هیچ وقت کافی نیست! هیچ وقت! هیچ وقت به اندازه کافی در مقابل گناه نمی­ایستم ... به اندازه کافی دعا نمی­کنم ... به اندازه کافی کلام خدا را نمی­خوانم ... به اندازه کافی دیگران را محبت و خدمت نمی­کنم و احساس رضایت کافی از خودم ندارم."

متاسفانه این طرز فکر بسیاری از ایمانداران امروز است. این نوع روش زندگی مسیحی، متاسفانه ما را به سبک زندگی­ای که در کلام خدا به زندگی فریسی گونه معروف است، سوق خواهد داد. وقتی من و شما سعی می­کنیم که زندگی مسیحی را با تلاش و کوشش خودمان به جلو ببریم، به فیض خدا پشت می­کنیم و زندگی مسیحی مستقل از خدا خواهیم داشت که بر خودمان و اعمال و تلاش‌هایمان بنا شده است. این سبک زندگی از ما حتماً یک فریسی خواهد ساخت که مسیح آن را به زندگی­ای تشبیه کرد که مثل قبر سفیدی است که از بیرون خیلی خوب و قشنگ به نظر می­رسد، ولی درون آن پر از استخوان­های مُرده است. و چه بسا که این سبک زندگی مسیحی بسیاری از ما ایمانداران به مسیح است. چالش اصلی این زن این است که می‌خواهد زندگی مسیحی و معیارهای آن را با تلاش انسانی خودش پیاده کند. و این کاملاً غیر ممکن است.

بله من و شما با این معیارها در کلام خدا، در موعظه­ها و درسها آشنا می­شویم و به خود می­گوییم می‌دانم که خدا انتظارش از من، این و آن است. مثلاً برای نمونه فرض کنید، من متن موجود در امثال فصل ۳۱ را می‌خوانم و می­دانم که خدا می­خواهد به عنوان یک زن مسیحی، یک همسر مسیحی و یک مادر مسیحی چطور رفتار کنم ... پر از روحیه­ای مهمان نواز، فروتن، مهربان، ملایم و مطیع. ولی وقتی به خودم نگاه می­کنم، می­بینم که هیچ یک از این خصوصیات خداگونه در من وجود ندارد. پس تصمیم می­گیرم آنها را در زندگی خود پیاده کنم. ولی در اکثر روزها می­بینم که چقدر در انجام این موارد کم می­آورم و شکست می­خورم. بعد می­خواهم فریاد بزنم که من از پس زندگی مسیحی بر نمی­آیم. چقدر دلسرد کننده است. نه؟

ولی باید به شما بگویم که این مهمترین اکتشافی است که ممکن است در طول زندگیتان به آن رسیده باشید ... مهمترین اکتشاف، مهمترین نتیجه گیری.

من و شما باید به این نتیجه برسیم که ما قدرت نداریم که خدا را خشنود کنیم. و شاید اگر جمله دیگری به کار ببرم بهتر باشد: ما خارج از فیض خدا قدرت نداریم که خدا را خشنود کنیم. خارج از "فیض خدا" (یعنی این قدرت آسمانی که مثل هدیه به ما داده شده) ما هیچ نمی­توانیم بکنیم. بله خارج از این فیض، ما هرگز، هرگز نمی­توانیم زندگی مسیحی را زندگی کنیم.

برای درک بیشتر این موضوع بهتر است که به تصویری در کلام خدا مراجعه کنیم.

هرگاه که خدا گناهی را در کلام خود به ما نشان می­دهد که ما باید از آن توبه کنیم، دو گزینه در پیش روی ما قرار دارد : ۱) کوه سینا و ۲) کوه جلجتا. وقتی خدا گناهی را به شما نشان می دهد، شما یا انتخاب می­کنید که به کوه سینا بروید و یا به کوه جلجتا.

کوه سینا کجا بود؟ اگر به کتاب خروج فصل بیستم مراجعه کنیم، می­بینیم که خدا شریعت یا ده فرمان را در آنجا به قوم داد. اگر به یاد داشته باشید، این صحنه­ای فوق­العاده پر جلال بود. مردم با دیدن رعد و برق و شنیدن آواز کُرنا از آسمان فوق­العاده ترسیده بودند. آنها می­دانستند که اگر کوه را لمس کنند، خواهند مُرد. کلام خدا نشان می‌دهد که مردم پس از دریافت ده فرمان، همگی از ترس به خود می لرزیدند. آنها می­دانستند که قادر به اطاعت خدا نیستند، و در واقع پس از چند روز با ساختن گوساله­ای طلایی و پرستش آن هم ثابت کردند که قدرت اطاعت از خدا را ندارند. آنها درست کمی بعد از دریافت ده فرمان، فرمان اول را که می­گوید: «ترا خدایان غیر جز من نباشد» شکستند (آیه ۳).

ما ذاتاً از بدو تولد قانون شکن هستیم. وقتی که ما مرتکب گناهی می­شویم، اگر به کوه سینا برویم، در واقع به مکانی رفته­ایم که سعی می­کنیم با کوشش و تلاش خودمان از فرمان خدا اطاعت کنیم. در حالی که مثل قوم خدا شکست خواهیم خورد. پس کوه سینا نشانه­ای است از تلاش انسانی برای اطاعت از خدا ... تلاشی انسانی برای خشنود کردن خدا که طولی نخواهد کشید تا با شکست مواجه شود، درست همانطور که برای قوم اتفاق افتاد. کوه سینا نشانه­ای از استقلال و تکبر انسان در حفظ قوانین خداست.

ولی کوه دیگری هم هست و آن کوه جلجتا است. کوه جلجتا مظهر مکانی است که مسیح همۀ کار را انجام داده است. و وقتی ما به کوه جلجتا می­رویم، فروتنانه به خدا می­گوییم: "من قدرت اطاعت از کلام و معیارهای تو را ندارم، من فقط ظرفیت قانون‌شکنی دارم و بدون فیض تو ناتوان، عاجز و بدون چاره هستم."

وقتی ما به کوه سینا، مکان تکبر انسانی، می‌رویم چه می­کنیم؟ از خودمان دفاع می­کنیم و به خاطر قانون شکنی و گناهی که انجام داده­ایم، هزار جور عذر و بهانه می­آوریم. سعی می­کنیم دیگران را مقصر بدانیم. سعی می­کنیم گناه را منطقی، عملی و عقلانی جلوه دهیم. سعی می­کنیم خودمان را با دیگران مقایسه کنیم، تا با مقایسه با دیگران به این نتیجه برسیم که گناهی که من انجام می­دهم در مقابل گناهی که دیگران می­کنند خیلی ناچیز است. یا سعی می­کنیم آن را یک اشتباه کوچولو و لُپی جلوه دهیم و حرف­هایی بکار می­بریم مثل اینکه حالا مگه چه کار کردم؟ آدم که نکُشتم، زنا کاری که نکردم، فقط کمی در دلم شهوت یا فکرهای بد کردم.

روندگان به کوه سینا همیشه سعی می­کنند گناه را ناچیز و بی اهمیت جلوه بدهند و آن را بپوشانند. از طرف دیگر روندگان به کوه سینا، افرادی هستند که حتی اگر متقاعد شوند که گناه کرده­اند، برای جبران، دوباره به قدرت انسانی و تلاش انسانی متوسل می‌شوند. و به خودشان می‌گویند باید بیشتر سعی و تقلا کنم ... سعی و تقلا برای اینکه یک مادر کتاب­مقدسی باشم ... سعی و تلاش برای اینکه یک همسر کتاب­مقدسی باشم ... سعی و تلاش برای اینکه یک ایماندار مقدس و نمونه باشم. و ... غافل از اینکه من و شما به عنوان یک انسان، قدرت و ظرفیت این کارها را نداریم. بله همسر کتاب­مقدسی بودن، مادر کتاب­مقدسی بودن، و زن کتاب­مقدسی بودن، به خودی خود ایده آل و عالی است. و این باید هدف من و شما به عنوان یک زن ایماندار باشد، ولی اگر قدرت خدا که در اصطلاح کتاب­مقدس "فیض" خداست، به کمک­مان نشتابد، ما فقط یک ایماندار مستقل از خدا هستیم که در پای کوه سینا فقط شکست را تجربه می‌کنیم. و یا در تکبر فریسی گونۀ خودمان خواهیم پوسید. چرا؟ چون ما خارج از فیض خدا قادر به پیاده کردن زندگی مسیحی نیستیم.

کوه سینا محل تکبر یک انسان فریسی گونه است. آیا به یاد دارید که واکنش خدا نسبت به تکبر انسان چه بود؟

بله او با متکبران مقاومت و مخالفت می‌کند. او به آنها اعلام جنگ می­کند، و این در حالی است که خود را فقط به فروتنان نشان می­دهد. اگر خدا در قُطب مقابل ما باشد، وقتی او با ما مقاومت و مخالفت می­کند و در جهت مخالف ما ایستاده است، ما از فیض خدا محروم هستیم. و وقتی فیض خدا را نداریم، هر چقدر هم که بخواهیم از خدا اطاعت کنیم، در واقع شکست می­خوریم و در بی اطاعتی بیشتری می­افتیم. به این ترتیب به گناه کردن ادامه می­دهیم و دوباره بیشتر بی اطاعتی می­کنیم. و بی اطاعتی و گناه بیشتر، ما را داغون تر می­کند و شکست خورده تر می­کند، و ما را در محکومیت، حس تقصیر، و در نتیجه اسارت فرو می­برد. و بدین ترتیب، اسارتهای زندگی ما، ما را به ترس و در نتیجه بردگی و یک زندگی مُرده رهنمون می‌کند. قوانین خدا همگی خوب هستند. ولی خدا قانون خود را داد تا به ما ثابت کند که ما قدرت نداریم که آن را نگه داریم. لُب کلام این است که ما انسانها قدرت اطاعت از خدا را نداریم. ما با سعی و تلاش انسانی خودمان، هیچگاه قادر نخواهیم بود که حفظ کننده معیارهای خوب و مفید خدا باشیم. پس چه ‏می­کنیم؟ از خود روحیه فریسی گونه نشان می‌دهیم ... سعی و تلاش دائمی برای خوب جلوه دادن خودمان. غافل از اینکه درونآً استخوان مُرده، بی جان و بدون حیات هستیم. درست مثل قبری که از بیرون، سنگ قبر زیبا و درخشانی دارد ولی درون آن متعفن و بی جان است.

حالا اگر برعکس به جای واکنش مستقلانه و متکبرانۀ کوه سینا به کوه جلجتا برویم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ کوه سینا جایی بود که قانون خدا داده شد و کوه جلجتا جایی بود که فیض خدا داده شد.

وقتی که خدا گناه ما را نشان می­دهد، اگر به کوه جلجتا برویم و خود را فروتن کنیم، و در آنجا نسبت به خودمان، عادت­هایمان و گناهانمان با خدا هم نظر شویم، خواهیم دید که خدا در آن جا هدیه­ای برای ما حاضر کرده که فیض نام دارد. وقتی که ما با خدا هم نظر می­شویم، با چشم خدا به گناه نگاه می­کنیم. وقتی دیگران را در گناهمان مسبب و مقصر نمی­دانیم، وقتی عذر و بهانه نمی­آوریم، وقتی سعی بر پوشاندن و موجه جلوه دادن نداریم، وقتی که به الزام روح­القدس با فروتنی واکنش نشان می­دهیم، در آنجا خدا به ما فیض می­بخشد. همان قدرت الاهی که ما را توان می­بخشد که بر پا خیزیم و خدا را اطاعت کنیم.

در کوه جلجتا ما دیگر ترسی نداریم که با منِ واقعی­مان روبرو شویم. در آنجاست که به خدا می­گوییم: "بله خداوند، تو راست می­گویی! من خودخواهم، من روحیۀ سرکش دارم، من روحیۀ اطاعت از قدرت­هایی که تو در زندگیم قرار داده­ای ندارم، در من محبت نیست، این و آن را نمی‌توانم محبت کنم و دوست داشته باشم. محبت کردن شوهرم برایم سخت است. عصبانی نشدن از بچه­ها برایم سخت و دشوار است. خداوندا، بر من رحم کن! محتاج تو هستم."

ممکن است شما بگویید: ولی این خیلی دلسرد کننده است که من دائماً بپذیرم که گناهکارم.

ولی راستش این برعکس است. این تنها امید من و شما است. چون جلجتا برای گناهکاران است. فیض خدا برای گناهکاران فروتن است. گناهکار فروتن چه می­کند؟ همیشه با خدا دربارۀ گناهش هم نظر می­شود، و آن را با فروتنی اعتراف می‌کند. و خدا در مقابل این گناهکار فروتن چه واکنشی نشان می­دهد؟ به او فیض می­بخشد. همان ثروت بی قیاس و بدون محدودیتی که در مسیح به ایمانداران به فراوانی داده شده است.

فیض خدا چه می­کند؟ فیلیپیان فصل دوم به پاسخ این سوال می­پردازد:

فیلیپیان ۲: ۱۳ می­گوید: «زیرا خداست که با عمل نیرومند خود هم تصمیم و هم قدرت انجام آنچه را که خشنودش می­سازد در شما پدید می­آورد.»

فیض، عمل نیرومند خداست که در ما هم تصمیم، یعنی اراده و علاقه برای اطاعت از اوامر خدا و خشنود کردن او بوجود می­آورد و هم قدرت انجام آنچه که خدا را خشنود می­کند را به ما می­بخشد. پس فیض یعنی قدرتی که در ما هم تصمیم و هم قدرت اطاعت از خدا ایجاد می­کند. و این نکتۀ بسیار مهم و حیاتی در زندگی مسیحی است.

فیض خدا نیروی کاملاً فوق طبیعی است که در ما ایمانداران توسط روح­القدس قرار داده شده است و مرا توانایی می­بخشد تا هم بخواهم اراده خدا را انجام دهم و هم قدرت انجام آن را داشته باشم. یعنی هم علاقه داشته باشم از معیارهای خدا اطاعت کنم و نه فقط علاقه داشته باشم بلکه قدرت عملی کردن آن ها را هم در زندگیم عملاً داشته باشم. و این یعنی فیض.

بنابراین، بدون فیض خدا ما در خودمان اصلاً علاقه به اطاعت از خدا نخواهیم داشت. ما ممکن است که به این نتیجه برسیم که داریم مرتکب گناه خاصی می­شویم، ولی بدون فیض خدا هیچگاه علاقمند و مصمم به ترک آن گناه و انجام اراده خدا نخواهیم بود. بدون فیض خدا ما ترجیح می­دهیم که از علایق نفس و جسم خودمان تبعیت کنیم، نه آنچه که باعث خشنودی روح­القدس می­شود. ولی وقتی که با فروتنی و از صمیم قلب در حضور خدا به گناهان خودمان اعتراف می­کنیم و با چشم خدا به گناه نگاه می­کنیم، در مقابل این فروتنی، خدا به ما فیض می­بخشد. و این فیض یواش یواش علاقۀ ما را از آن گناه کم می­کند و در ما نسبت به خدا و معیارهای او تمایل ایجاد می­کند.

گاهی ما واقعا تمایل به اطاعت از معیارهای خدا داریم، ولی قدرت آن را نداریم. در واقع می­خواهیم اطاعت کنیم ولی نمی­توانیم. می­خواهم عصبانی نشوم ... می­خواهم محبت کنم ... می‌خواهم ببخشم ... می­خواهم به شهواتم جواب منفی دهم ... می­خواهم زبان تشویق کننده و بنا کننده داشته باشم ... می­خواهم پول پرست نباشم ... بالاخره صدها می­خواهمِ دیگر که همگی علاقه به اطاعت از خدا هستند ولی مشکل اصلی این است که نمی­توانم.

می­خواهم، ولی نمی­توانم! و پاسخ این معضل را فیض خدا می‌دهد. چون فیض خدا قدرت نیرومند و بدون محدودیتی است که هم اراده و خواسته­های ما را تغییر می­دهد و هم قدرت عملی کردن اراده خدا را به ما می­دهد. از شکست نترسیم و با جرات اطاعت کنیم. خدا در همان حین اطاعت، ما را با این قدرت نیرومند خودش بوسیله روح­القدس تقویت خواهد کرد تا در عمل اطاعت کنیم. پاسخ این است که فروتنانه تن به اطاعت دهیم. چون خدا به وسیله روح­القدس به ما فیض می­دهد. و فیض یعنی قدرت فوق طبیعی خدا برای اطاعت.

کلام خدا در دوم پطرس ۱: ۳ می­گوید: «قدرت الاهی او هر آنچه را که برای حیات و دینداری نیاز داریم بر ما ارزانی داشته است». ترجمه تفسیری کتاب­مقدس این آیه را اینچنین می­نویسد: «او همچنین با قدرت عظیمش، هر چه که برای یک زندگی خداپسندانه نیاز داریم، به ما داده است.»

بله فیض خدا توانایی­ای به ما بخشیده که باید از آن استفاده کنیم. به طور اختصار: فیض یعنی قدرت و توانایی اطاعت از خدا. وقتی ما اطاعت می­کنیم، اطاعت ما برکت، آزادی، حیات و شفا از اسارتها را با خودش به همراه می­آورد و زندگی ما تبدیل پیدا می­کند. تبدیلی که ما را شبیه مسیح می­کند، نه شبیه یک فریسی که زندگی­اش از بیرون مثل سنگ قبر سفید است ولی از درون، بی جان مثل استخوانهای مُرده!

بنابراین، وقتی خدا گناه شما را به شما نشان می­دهد، به کجا پناه می­برید؟ به کوه سینا؟ یا به کوه جلجتا؟ به کوه سینا یعنی به تکبر و مقاومت، به تلاش انسانی، به انجام مراسم مذهبی، به پوشاندن گناه و وانمود کردن به اینکه اتفاقی نیفتاده و وجود گناه در زندگی من آنقدرها هم بغرنج نیست؟ به کجا پناه می­برید؟ به کوه سینا و تلاشهای خودتان یا به کوه جلجتا و فیض نیرومند و فوق طبیعی خدا؟

در اینجا می­خواهم به نکته دیگری هم اشاره کنم. ما نه فقط در زمانهای ملزم شدن به گناه، محتاج به فیض خدا هستیم، بلکه وقتی که در شرایط و اوضاع دشوار قرار می­گیریم ... وقتی که در وضعیتی هستیم که قدرت رویارویی با مشکلات و اداره مسائل از ما سلب شده ... شرایطی که ماورای کنترل ما در حال اتفاق افتادن هستند ... وقتی خدا اجازه می­دهد تا ما در شرایط ناخواسته و دشواری بیفتیم که خارج از کنترل ما هستند، دوباره ممکن است ما دو نوع واکنش نشان دهیم: واکنش متکبرانه و یا واکنش فروتنانه. وقتی که ما با تکبر عکس­العمل نشان می­دهیم، می‌خواهیم خودمان زمام امور او را به دست گیریم، بر خودمان و عقل خودمان تکیه کنیم و با تلاش و حکمت انسانی این گره را بگشاییم ... روحیه‌ای خودکفا که می‌خواهد یا با قدرت خودش شرایط را ‏فیکس کند و یا هر طور شده خود را از آن شرایط خلاص کند و رهایی بخشد. این چنین شخصی اصلاً به حاکمیت خدا بر اوضاع اعتماد نمی­کند. او خودش را لایق چیزی بهتر می­داند، و نه رنج و دردی که در آن گیر کرده است. و بنابراین شخصی است که اصلاً روحیه شکرگزار ندارد، بلکه از وجود این اوضاع و شرایط بسیار شاکی و خشمگین است و زبان به غرغر و شکایت باز می­کند. چرا؟ چون بخاطر تکبرش، خودش را لایق شرایطی بهتر می­داند. وقتی که من و شما اینطور واکنش متکبرانه از خود نشان می‌دهیم، خدا در مقابل تکبر ما مقاومت نشان می­دهد و فیض خود را یعنی آن نیروی مافوق طبیعی برای تحمل شرایط را در زندگی ما جاری نمی­کند.

گاهی ما بخاطر تکبرمان نمی­خواهیم دست خدا را در زندگیمان ببینیم. به خودمان می­گوییم که اگر این بچه­ها بچه­های من نبودند، اگر این شوهر را نداشتم، اگر ازدواج نکرده بودم، اگر این پدر و مادر را نداشتم و ... این عکس­العمل­ها را نشان نمی­دادم. در حالی که نه بچه­ها، و نه شوهر، نه ازدواج یا تجرد، نه والدین، نه کسانی که با آنها زندگی می­کنیم و نه همکاران ما سرکار، مشکل اصلی هستند، بلکه خود ما به خاطر غرور و تکبرمان فیض لازم در برخورد با این مسائل را نداریم.

این چنین واکنشی، واکنش طبیعی نفس ما در مقابل دشواری­ها و شرایط نامطلوب و اوضاع ناخواسته است. و همۀ ما عادت داریم که این طور عکس­العمل نشان دهیم.

ولی واکنش دیگری هم هست که نفس و ذات انسانی ما هیچ وقت قادر نیست آن را نشان دهد. و آن زمانی است که ما دوباره خودمان را زیر دست زورآور خدا و حکمت بی انتهای او فروتن می­کنیم. این واکنشی است که پس از ایمان آوردن به مسیح، ما باید آن را یاد بگیریم و تمرین کنیم.

وقتی ما خود را در مقابل خدا فروتن می­کنیم، در واقع نیاز خود را به او اعلام می­کنیم و به جای توکل نمودن بر خودمان از او طلب کمک می‌کنیم. فروتنی یعنی گفتن این مطلب به خدا که بدون تو نمی­توانم.

فیض در واقع مثل آمبولانسی است که در زمان اورژانس، در زمانی که ما درمانده هستیم و نیاز مبرم به کمک داریم، به سوی ما می ­شتابد ... آمبولانسی که خدا بلافاصله آن را برای کمک ما می­فرستد.

ولی این آمبولانس زمانی به کمک ما خواهد آمد که ما تلفن اورژانس را بگیریم و درخواست کمک کنیم. وقتی که ما خود را فروتن می­کنیم، وقتی که فروتنانه اعتراف می­کنیم که خداوندا بدون تو نمی­توانم، خداوند به کمک ما می­آید. او با قدرتی فوق از قدرت و حکمت انسانی ما به کمک ما م­ آید و به ما فیض می­دهد. چگونه؟ او در شرایطی که در آن هستیم ما را کمک می­کند و نیرو می­دهد تا در آن اوضاع و شرایط، هم بخواهیم که واکنش صحیح نشان دهیم و هم قدرت داشته باشیم که واکنشی را که خدا می‌خواهد از خود نشان دهیم. فیض خدا به ما نشان می­دهد که ما با اتکا به قدرت خودمان از پس مسائل بر نخواهیم آمد. ولی همراه با او و توسط او پیروزمندانه از این شرایط سخت عبور خواهیم کرد. گاهی ما احساس می­کنیم که هر دقیقه و هر آن به این آمبولانس الاهی نیازمندیم. راستش این دیدگاهی است که یک ایماندار باید همواره نسبت به زندگی خود داشته باشد. هر چقدر که یک ایماندار به مسیح، در ایمان خود رشد می­کند، خود را نیازمندتر و وابسته تر به خدا می­بیند ... وضعیتی که در آن خود را لحظه به لحظه محتاج به فیض خدا می­بیند.

معمولاً ما انسان­ها شرایط نیازمندی را وضعیتی خوب نمی­دانیم ... وضعیتی دشوار و گاهی ترسناک که اصلاً دوست نداریم در آن بسر ببریم. ولی هر چیزی که ما را به خدا نیازمند می­کند، با همۀ ترس و دشواری­اش می‌تواند برای ما بهترین باشد چون در آن مجبور می­شویم بر خدا اتکا کنیم. و اینجاست که او فیض یعنی آن نیروی فوق طبیعی خود را به ما عطا می‌کند.

پس خواهر عزیزم، اگر در وضعیتی هستی که عاجزانه به کمک خدا نیاز داری و خودت از پسِ آن بر نمی­آیی، در نظر خدا تو در بهترین وضعیت هستی! چون این فرصتی است که فروتنانه به خدا رو کنی تا او تو را از فیض بی‌مانند خودش پُر کند.

سالها پیش من دعا کردم و گفتم: "خداوندا هیچ وقت نگذار من در وضعیتی قرار بگیرم که فکر کنم می­توانم بدون تو، تو را خدمت کنم." و راستش را بخواهید، این یکی از دعاهایی است که او وفادارانه به آن جواب داده است. او همیشه اجازه داده تا در موقعیت‌های خدمتی­ای قرار بگیرم که اصلاً بدون فیض او امکان ادامه نداشته باشم. موقعیت‌هایی که همیشه مجبور شده‌ام که به سوی خدا فریاد بزنم و بگویم: "خداوندا مرا دریاب! عاجزانه به تو محتاجم."

و همین جاست که آمبولانس الاهی پر از فیض خدا به دادم رسیده است. فیضی که مثل یک لباس سفارشی­‏ای که خیاط، آن را مخصوص ما دوخته باشد، بر حسب نیاز آن وقت، برای شخص خاص ما، و بر حسب شخصیت ما، و به اسم ما توسط خدا بسته بندی شده و برای کمک ما فرستاده می­شود.

پس اگر در شرایطی هستی که دیگر نمی­توانی ادامه بدهی، درست است ... واقعاً تو نمیتوانی! ولی خدا با فیض نیرومندش در تو می‌تواند. این فیض سفارشی، مخصوص شخص تو آماده شده است. فقط لازم است که خود را زیر دست زورآور خدا فروتن کنی و به او بگویی، خداوندا به تو نیاز دارم. خودم به تنهایی نمی­توانم.

اگر مثلاً با شوهرت دوباره بگو مگو کرده‌ای و احساس می­کنی که دیگر نمی­توانی به او احترام بگذاری و او را دوست داشته باشی ... بله درست است تو نمی توانی ... اما خدا در تو می­تواند. اگر در شرایط دشوار بیماری یا بی ‌پولی گیر کرده­ای و واقعا نمی­دانی چه باید بکنی و قادر نیستی ادامه بدهی، خود را زیر دست­های زورآور او فروتن کن و او فیض و نیروی لازمی را که تو فاقد آن هستی به تو خواهد بخشید. پولس هم گفت: «قوت هر چیز را دارم.» هر چیز غیر ممکن. ولی چگونه؟ با قدرت خودم؟ خیر. این آیه می­گوید: «قوت هر چیز را دارم در مسیح که مرا تقویت می­بخشد.» و این یعنی فیض.

او فیض مخصوص هر شرایط و هر وضعیت زندگی شما را در اختیار دارد. هیچ شرایطی نیست که او نتواند در آن به شما نیرو و حکمت لازم را ببخشد. مسیح در وسط آن وضعیت ایستاده تا من و شما را از فیض لازم و کافی و بسنده خود مستفیض کند.

بله خواهر عزیزم، در هر وضعیتی که هستی، فیض خدا توسط مسیح در دسترس تو است. فیص خدا برای تو خواهری که در ازدواجت با مشکلات مواجه هستی، در دسترس است ... برای تویی که عزیز خودت را از دست داده‌ای ... برای تویی که فرزندت در اعتیاد به سر می‌برد ... و بالاخره برای تویی که من از مشکلت اصلا خبر ندارم. ولی خدایی که از همه چیز و همه کس با خبر است، منتظر است که فروتنانه از او طلب فیض کنی. به او بگو که چقدر عاجزانه به او نیاز داری. به او بگو که از پس این موضوع بر نمی­آیی. به او بگو که بدون او نمی­توانی. و او تو را فیض خواهد بخشید. او ترا فیض خواهد بخشید، آن نیروی بی قیاس، نامحدود، عجیب و بی مانندی که فقط از دست مسیح به سوی ما فرستاده می­شود. بله خدا با متکبران، با آنانی که بر خودشان به تلاشهای خود و توانایی­های خود توکل می­کنند، مقاومت می­کند، اما فروتنان را فیض می­بخشد.

نازی: شاید شما زنی هستید که در همین لحظه در شرایط و اوضاع دشواری به سر می­برید که به فیض خدا یعنی این نیروی نامحدود، بی قیاس و بی مانند خدا نیاز دارید. در دعا فروتنانه به خداوند بگویید که چقدر محتاج او و فیضش هستید.

سابرینا: خواهر عزیز، امروز با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می­کنی؟ بگذارکه این اوضاع و شرایط دشوار، تو را به تخت پُر فیض مسیح هدایت کند. می­خواهم به تو بگویم که خدا همین امروز فیضی سفارشی مخصوص تو و برای شخصیت تو فراهم کرده است. او منتظر تو است که به سوی او بروی و از او فیض بطلبی ... "آه ای خداوند، در این وضعیت اورژانس، در حالی که اعتراف می­کنیم که به تو نیاز داریم و بدون تو نمی­توانیم، آمبولانس فیض خودت را بفرست و ما را در نیازمان ملاقات کن."

نازی: آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.