در طلبِ خداوند ـ قدوسیت (بخش 3) رشد در قدوسیت

نازی: هرکدام از ما سعی می­کنیم در بخش­های مختلفی رشد کنیم. در برنامۀ امروز خواهیم دید که یکی از این بخش­های مهّم زندگی مسیحی، رشد در قدوسیت است که هیچوقت نباید به فراموشی سپرده شود.

 

سابرینا:        سؤال این است که مسئلۀ مقدس زندگی کردن تا چه حد برای من و شما اهمیت دارد؟ و در این راه چقدر حاضریم که تلاش کنیم؟ آیا من و شما حاضریم آنچه را که مایۀ خشنودی خدا نیست کنار بگذاریم و زندگی مقدسی را در خود پرورش دهیم؟ آیا زندگی مسیحی مقدّس جزو الویت­های ما هست؟

 

نازی: شنوندگان عزیز، با برنامه­ای دیگر از پادکست دل­هایمان احیا کُن با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما دوستان عزیز هستیم. از شما دعوت می­کنیم که به برنامۀ امروز در ارتباط با رشد در قدوسیت توجه کنید.

 

سابرینا:        من دوستی دارم که دوندۀ بسیار خوبی است. سال پیش او تصمیم گرفت که در یک مسابقۀ دُوِ ماراتون شرکت کند. او با اینکه دوندۀ خوبی بود، ولی تا بحال در مسابقه­ای مثل دو ماراتون شرکت نکرده بود. بنابراین، او از  ماه­ها قبل شروع کرد به تمرین و گرفتن درس­های آماده سازی ویژه برای شرکت در این مسابقه. این کلاسهای تربیت دونده مستلزم نظم و دیسیپلین فوق­العاده و مداوم، تمرکز و تمرین زیاد بود. او هر روز صبح زود ساعت­ها می­دوید. و هیچ چیز مثل سرما، برف و یا باران جلودار او نبود. او در هر شرایط آب و هوایی تمرین می­کرد. اگر کسی با او همراهی نمی­کرد، دوباره تنهایی به تمرین می­رفت و حتی اگر خودش برای دویدن احساس نامساعدی داشت و بی حوصله بود، دوباره به تمرین می­رفت. او در این باره روی اینترنت تحقیق می­کرد، مطالعه می­کرد، و با افرادی که دو ماراتون قبلاً انجام داده بودند، ساعت­ها صحبت می­کرد و از تجربۀ آنها یاد می­گرفت. در عین حال، او می­بایست رژیم غذایی خاصی را دنبال می­کرد و الویت­های خاصی باید هر روزه در زندگی او اجراء می­شد و آنرا با پشتکار و نظم و ترتیب تا روز مسابقه ادامه می­داد. او بالاخره دو ماراتون را پشت سر گذاشت و به خط پایانی هم رسید، ولی برای رسیدن به این هدف، یعنی دویدن حدود ۴۲ کیلومتر، باید همۀ این مراحل سخت و دشوار را طی می­کرد.

 بعدها وقتی دربارۀ موضوع تقدس فکر می­کردم، می­دیدم که داشتن زندگی مقدس هم تا حدی باید اینطور جدّی گرفته شود و برای آن نظم و ترتیب و تربیت خاصی لازم است. زندگی مسیحی در واقع یک مسابقه است، ولی نه مثل مسابقۀ دوِ ۱۰۰ متری، بلکه مثل دوِ ماراتون که دونده قرار است کیلومترها بدون ایستادن و توقف بدود، و گاهی وسط راه دیگر نمی­کشد و ادامه دادن بنظر خیلی دشوار می­رسد.

قطعاً سفر زندگی مسیحی هم نیاز مبرم به تمرین، ارادۀ مصمم، پشتکار و نظم و ترتیب خاصی دارد. ما معمولاً می­خواهیم زندگی مسیحی را راحت، آسوده، و بی دغدغه زندگی کنیم، و به هدفهای عالی برسیم. ولی اگر از قبل برای این مسابقه مصمم و با پشتکار و با نظم و ترتیب خود را آماده نکنیم، وقتی که زندگی مسیحی دشوار بنظر می­آید، جا خواهیم زد و بسیار دلسرد خواهیم شد.

چند وقت پیش از خانمی پیغامی دریافت کردم که نشان دهندۀ دلسردی و ناامیدی او از ایمانش بود. این زن می­گوید: "من به مدت ۳۰ سال است که به مسیح ایمان آورده­ام و مسیحی هستم. و یکی از اعضای بسیار فعال کلیسا و جلسات مطالعۀ کتاب­مقدس هستم، ولی می­بینم که هنوز درگیر بسیاری از اسارتها و رفتارهای گناه آلود هستم. طرز فکر گناه آلود، نگرانی، خشم، و شک و تردید بنظر می­رسد که جزو لاینفک زندگی من هستند. ولی راستش فکر نمی­کردم که با تولد تازه یافتن و دریافت انسانیت جدید، زندگی مسیحی آنقدر پرچالش باشد."

این نامه در واقع تجربۀ هر ایمانداری است که بین خواسته­های طبیعی و نفس خود و خواسته­های روح­القدسی که در او ساکن است، خود را در چالشی عظیم می­بیند. و متأسفانه تمایل طبیعی ما این است که به خواسته­های طبیعی خود جواب مثبت دهیم، چون آسان تر است. و نیازی به مبارزه و پشتکار ندارد. و ما هم مثل این خانم می­خواهیم بدون تلاش و زحمت و با سرعت به هدف برسیم.

امّا همانطور که گفتیم، زندگی مسیحی مثل دو ماراتون است که دربرگیرندۀ یک پروسۀ (فرآیند) طولانی، پرتلاش و پرچالش است. اگر تصور ما چیزی جزء این است، قطعاً در نیمۀ راه بسیار دلسرد خواهیم شد و از ادامه دست خواهیم کشید. قدوسیت و مقدس زندگی کردن مستلزم هدفمندی و تداوم است.

اگر به کتاب عبرانیان فصل ۱۲ آیۀ ۱۴ مراجعه کنیم، در آنجا با این مطلب بوضوح برخورد می­کنیم. نویسندۀ رساله به عبرانیان می­گوید: «سخت بکوشید ... که مقدس باشید.» فعل "کوشیدن" در اینجا در زبان اصلی به صورت استمراری بکار برده شده و بنابراین کوشش برای مقدس زندگی کردن عملی است مستمر و دائمی. در عین حال، این واژه در یونانی به معنی سخت دویدن در مسابقه برای بردن جایزه است، دویدنی که در آن تلاش و فوریت هست.

و حالا نویسندۀ رساله به عبرانیان اینچنین تلاش مصمم و فوری را در رابطه با مقدس زیستن بکار می­برد ... تلاشی هدفمند و مستمر ... چیزی که ما معمولاً از آن غافل می­شویم. ما معمولاً فراموش می­کنیم که در مسابقه­ای هدفمند برای مقدس زیستن هستیم، مسابقۀ زندگی مسیحی که مستلزم تلاش مستمر و دائمی است.

بله ما بر مقدس زندگی کردن خود بصورتی ادامه دار باید فکر کنیم. درست مثل ورزشکار المپیک که هدف او بردن مدال طلاست ... یا کوهنوردی که هدف او فتح قلّۀ کوه است ... و یا نوازندۀ موسیقی­ای که هدف او نواختن کامل یک قطعۀ هنری است. ما هم باید مقدس زندگی کردن را هدف خود قرار دهیم و برای رسیدن به آن تلاش مستمر داشته باشیم و از خیلی چیزها بگذریم. همۀ این افراد برای رسیدن به هدف، متحمّل رنج و زحمت می­شوند و حاضر هستند هر هدف دیگری را فدای هدفی که پیش روی خود گذاشته­اند بکنند. بنابراین، اگر ما می­خواهیم مقدس زندگی کنیم، باید روحیه­ای مصمم و مستمر و هدفمند در خود پرورش دهیم.

ولی سؤال این است که مسئلۀ مقدس زندگی کردن تا چه حد برای من و شما اهمیت دارد؟ و در این راه چقدر حاضریم که تلاش کنیم؟ آیا من و شما حاضریم آنچه را که مایۀ خشنودی خدا نیست را کنار بگذاریم و زندگی مقدسی را در خود پرورش دهیم؟ آیا زندگی مقدّس مسیحی جزو الویت­های ما هست؟

و در این بین آیا قدوسیت زندگی اطرافیانمان برای ما مهم است؟ اگر من و شما مادر یا مادربزرگ هستیم، چقدر برای زندگی مقدس فرزندانمان اهمیت قائل هستیم؟ و چقدر برای ما مهم است که فرزندان ما تبدیل به مردان و زنانی شوند که زندگی مقدسی را دنبال می­کنند؟ ما معمولاً در فرآیند تربیت فرزندان برای خورد و خوراک و پوشاک آنها و تحصیلات آنها تدارک می­بینیم. ولی آیا برای مقدس زیستن آنها هم هدفمندانه تدارک می­بینیم؟ یا آن را مورد غفلت قرار می­دهیم و به و فراموشی می­سپاریم؟

وقتی فرزندان ما مرتکب گناه می­شوند، آیا گناه آنها همانطور که خدا را ناراحت می­کند، باعث ناراحتی ما هم می­شود؟ یا شاید ناراحتی ما از این است که اعمال گناه آلود آنها باعث می­شود که ما والدین خوبی بنظر نرسیم؟! آیا اعمال گناه آلود آنها ما را بزانو در می­آورد تا برای فرزندان خودمان در حضور خدا شفاعت کنیم؟ و دعا کرده بگوئیم "خداوندا، به این بچۀ/ فرزند من قلبی عطا کن که در پی مقدس زندگی کردن باشد. آنها را کمک کن تا ترا دوست داشته باشند. عطا کن که رضایت آنها در تو باشد و بخواهند که تو را خشنود کنند."؟ آیا شما دعا می­کنید که فرزندانتان زندگی خداگونه و خداپسندانه­ای را دنبال کنند؟

و بعد زندگی مقدس کلیسای مسیح چقدر برای شما اهمیت دارد؟

آیا وقتی که ایمانداران به مسیح نسبت به زندگی مقدس غفلت می­ورزند، و یا نسبت به آن بی توجه و بی تفاوت هستند، دل شما به درد می­آید؟ وقتی که ایمانداران به مسیح یکدیگر را محبت نمی­کنند، نمی­بخشند، و غیبت می­کنند، آیا دل شما بدرد می­آید؟ آیا شما ناراحت می­شوید وقتی که می­بینید علاقۀ ایمانداران بیش از آنکه بر ثروت­های معنوی و روحانی باشد، بر تعلقات مادّی و لذت­های این دنیا است؟ آیا دل من و شما از روابط ستیزه جویانه و تندخویانه بین ایمانداران بدرد می­آید؟ آیا وقتی ایمانداران با زبان خود به دیگران بی حرمتی می­کنند و فحش و ناسزا می­گویند، دل من و شما بدرد می­آید؟ آیا وقتی من و شما ایمانداری را می­بینیم که در اسارت پورنوگرافی است دلمان بدرد می­آید؟ آیا وقتی می­بینیم که بدنهای خود را در راههای غیرمقدس بکار می­برند، به درد می­آئیم؟ وقتی که ایمانداران از گناه کردن شرم ندارند و برعکس به آن افتخار می­کنند، دل ما بدرد می­آید؟ واقعاً قدوسیت تا چه حد برای من و شما اهمیت دارد؟

حالا، وقتی صحبت از فرآیند تقدیس و مسئولیت ما در آن می­شود، کلام خدا همیشه فرآیندی دوگانه را برای ما ترسیم می­کند، فرآیندی که شامل کندن/درآوردن و پوشیدن است. هر یک از ما به عنوان فرزندان خدا، در دنبال کردن هدف مقدس زندگی کردن، باید فعالانه یک سری چیزها را کنار بگذاریم و به یک سری چیزهای دیگر متمسک شویم. در واقع یک سری چیزها را [از خود] بکَنیم و به جای آنها چیزهای دیگری را بر تن کنیم و این به اصل جایگزینی هم معروف است.

ولی ما چه چیزهایی را باید از خود بکَنیم؟

 کلام خدا به ما نشان می­دهد که ما باید روش و سبک زندگی گناه آلود و فاسد قبلی خود را بکَنیم. این روش و سبک زندگی در کلام خدا به انسانیت کهنه، انسانیت قدیم و یا نفس و هر چه که باعث رشد و تقویت آن می­شود، معروف است. ولی پس از کَندن انسانیت قدیم چه چیزی را باید بر تن کنیم؟ کلام خدا به ما نشان می­دهد که باید هدفمندانه زندگی مقدسی را که در مسیح به ما داده شده، پرورش و تقویت کنیم.

این دو جنبه معمولاً مثل دو روی یک سکّه، در متون مختلف کلام خدا مطرح شده­اند. بطور نمونه اگر به دوم تیموتاؤس ۲: ۲۲ مراجعه کنیم، می بینیم که می­گوید: «از امیال جوانی بگریز.» این چیزی است که شما باید از خود بکَنید و کنار بگذارید. این آیه ادامه می­دهد: «در پی پارسایی و ایمان و محبت و صلح باش.» اینها چیزهایی هستند که باید به جای امیال جوانی، آنها را بپوشیم.

اگر به کتاب یعقوب فصل اول آیۀ ۲۱ توجه کنیم، دوباره می­خوانیم: «پس هرگونه پلیدی و هر فزونیِ بدخواهی را از خود دور کنید.» دوباره اینها چیزهایی هستند که باید از خود بکَنیم. این آیه ادامه می­دهد: «با حلم، کلامی را که در شما نشانده شده و می­تواند جانهای شما را نجات بخشد، بپذیرید.» و اینها چیزهایی است که باید در عوض، پوشیده شوند. ما در برنامۀ امروز، کمی بر فرآیند "کَندن" (درآوردن) تمرکز خواهیم کرد. در علم الاهی مسیحی، واژه­ای که در این رابطه بکار برده می­شود، کُشتن نفس (و یا انکار نفس) است.

در عالم روحانی، کشتن نفس/انکار نفس، در برخورد ما با گناه، جسم، و این دنیای فاسد بکار برده می­شود. این واژه در واقع نشان می­دهد که در برخورد با گناه، ما درگیر یک جنگ هستیم. این واژه نشان می­دهد که برای کُشتن خواسته های جسم (مُردن نسبت به خواسته های جسم)، ما باید مصمم، هدفمند و فعالانه عمل کنیم.

کُشتن نفس، در واقع به معنی  ریشه کن کردن خواسته­ها وتمایلات گناه آلود است. نه به این معنی که فقط بصورت سطحی علفهای هرز را ببُریم، بلکه آنها را از ریشه قطع کنیم. این واژه در واقع، یعنی عدم مدارا و سازش با هر چیزی که در زندگی ما با قدوسیت و پاکی خدا مغایرت داشته باشد، هر چیزی که مانع زندگی مقدس ما می­شود. این یعنی کُشتن نفس و یا انکار نفس. این یکی از بخشهای مهّم فرآیند تقدیس در زندگی یک ایماندار است، که این روزها خیلی کم دربارۀ آن صحبت می­شود.

نویسنده و الاهیدان معروف مسیحی، جان پایپر، در کتاب خود به نام "تحت نفوذ کلام" در ارتباط با کشتن نفس / انکار نفس می­نویسد: "اگر شما تحت وسوسۀ جنسی و یا شهوت جنسی قرار می­گیرید، یا بهتر بگویم تحت هر نوع وسوسۀ گناه قرار می­گیرید، (۱) اولین عکس­العمل شما، باید اجتناب ورزیدن باشد. ولی اجتناب از چه؟ اجتناب از هر موقعیت و یا هرچیزی که آن خواسته را تولید می­کند. اجتناب از هر چیزی که اشتهای شما را برای گناه زیاد می­کند و آن را آبیاری می­کند. در واقع فرار کردن از هر موقعیتی که امکان وسوسه را بالا می­برد."

مورد دوم (۲) "نه گفتن" است. جان پایپر در این مورد نصحیت عملی و جالبی برای ما دارد. او می­گوید: "ما باید تمرین کنیم که به چیزی که ما را به گناه می­کشاند، در ۵ ثانیهُ اول جواب منفی داده باشیم." او در ارتباط با شهوت جنسی و یا هر شهوت دیگری به ما پیشنهاد می­دهد که قبل از اتمام ۵ ثانیه به آن نه بگوییم. چون جنگ با گناه در مغز یا ذهن و فکر ما شروع می­شود، پس نباید اجازه دهیم که آن فکر و یا تصویر بیش از ۵ ثانیه فکر ما را اشغال کند.

جان پایپر می­گوید بسیاری از مردم برای مقابله با وسوسه فقط دعا می­کنند و امیدوارند که آن خواسته از میان برود. امّا این قدم، قدمی است بسیار منفعل.

بله، خدا قطعاً در ما عمل می­کند تا اعمال نیکو انجام دهیم. ولی بر اساس فیلیپیان۲: ۱۲-۱۳ ما هم باید سهم خود را انجام داده باشیم. این آیه می­گوید: «ای عزیزان، به همانگونه که همیشه مطیع بوده اید ... نجات خود را با ترس و لرز به عمل آورید. زیرا خداست که با عمل نیرومند خود، هم تصمیم و هم قدرت انجام آنچه را که خشنودش می­سازد در شما پدید می­آورد.» بله، خداست که با عمل نیرومند و فیض بخش خودش ما را برای اطاعت از خودش و غلبه بر گناه کمک می­کند.  ولی اگر توجه کرده باشید، او می­گوید شما هم نجات و زندگی مسیحی خود را با ترس و لرز به عمل آورید. پس ما در این پروسه و فرآیند، موقعیتی منفعل نداریم.

بله، با هدفمندی به وسوسه­هایی که می­خواهند ما را به گناه بکشند، ما سریع نه می­گوئیم ... جواب منفی می­دهیم.

در متی ۱۸ : ۹ مسیح می­گوید: «اگر چشم تو ترا می­لغزاند، آنرا به در آر و دور انداز، زیرا ترا بهتر است که با یک چشم به حیات راه یابی تا آنکه با دو چشم در آتش دوزخ افکنده شوی.» این آیه در واقع اشاره به چیزهایی می­کند که چشم ما می­بیند و آنها را به مغر منتقل می­کند. وقتی ما بر چیزی بیش از ۵ ثانیه نگاه می­کنیم، در مغز ما حکّ می­شود. این بدان معنی است که ما نباید به تصویری گناه آلود بیش از ۵ ثانیه نگاه کنیم، چون همین جا است که جنگ با گناه در مغز /ذهن ما شدت می­گیرد.

بله فقط ۵ ثانیه! شاید در دو ثانیه اول فرار می­کنیم، در دو ثانیۀ دوم بسوی خدا فریاد می­کنیم تا خدا از وسوسه ما را نجات دهد. شاید این شروع خوبی باشد، ولی نبرد واقعی پس از این آغاز می­شود. نبرد واقعی در مغز، ذهن و فکر ما انجام می­شود. آنچه که لازم است این است که این فکر و یا این تصویر از فکر ما بیرون رود. ولی چگونه؟ دوباره اصل "جایگزینی" است که در اینجا بداد ما می­رسد. اصل کندن و پوشیدن. اگر فکری قوی­تر و تصویری غالب­تر در فکرمان جایگزین نکنیم، قادر به غلبه بر وسوسه نخواهیم بود.

سؤال این است که آیا من و شما بجز دعا کار دیگری هم هست که باید بکنیم؟ بله، ما باید وارد جنگی شویم که در مغز یا ذهن و فکر ما صورت می­گیرد. جان پایپر می­گوید که با روحیه ای مصمم تا قبل از پایان ۵ ثانیه به آن وسوسه «نه» بگویید. اگر شده است با صدای بلند این نه گفتن را اعلام کنید، چون در اینجاست که من و شما در نبردی جدّی درگیر هستیم.

جان اون، یکی از نویسندگان معروف مسیحی در این زمینه می­گوید: "گناه را بکُش!  و اگر نه، گناه ترا خواهد کُشت!"

بله، همانطور که جان پایپر می گوید: "تا قبل از اتمام ۵ ثانیه به وسوسه نه بگو!" او بعداً ادامه می­دهد: "حالا فکر خود را بر مسیح متمرکز کن. و با وعده­های راست مسیح، دروغهای پوچ و کاذب گناه را در خودت هدف گلوله قرار بده."

سپس مورد سوم (۳) : تغییر مسیر از وعده و وعید دروغین گناه بر وعده­های مسیح است.

و بعد به مورد چهارم (۴) می­رسیم: حالا که مسیر خودت را از شنیدن وعده­های توخالی گناه به وعده­های مسیح عوض کردی، بر این وعده ها تمرکز کن، آنها را در فکر خودت تکرار کن تا جائی که اثرات تصاویر و وعده­های به ظاهر لذتبخش و ارضاء کننده و پر از قول و وعدهُ گناه از فکرت کاملاً اخراج شود.

جان پایپر می­گوید: "در این مرحله است که بسیاری شکست می­خورند، چون زود از تلاش دست برمی­دارند. آنها معتقدند که همۀ سعی خود را کرده­اند تا آن وسوسه را از فکر خود بیرون کنند، ولی هیچ فایده­ای نکرده و در نهایت تسلیم گناه شده­اند." ولی سؤال این است که چقدر تلاش کردی؟ چقدر بر روی افکار خودت کار کردی؟ چقدر از اصل جایگزینی استفاده کردی؟ چقدر بر مسیح و وعده­های راست او تمرکز کردی؟

عزیزان، من و شما باید خودمان را در نبردی جدّی و همراه با پشتکار با گناه ببینیم. آنقدر باید بر تمرکز بر وعده­های مسیح ادامه دهیم تا اینکه فکر گناه آلود از مغزمان محو شود. باید آنقدر بجنگیم و از اصل جایگزینی استفاده کنیم تا در این نبرد برنده شویم.

در نظر بگیرید که فرزند شما در زیر درب الکترونیکی پارکینگ یا گاراژ ایستاده است، و اگر در بسته شود ممکن است که زیر آن له شود. شما چه خواهید کرد؟ دکمۀ کنترل را فشار خواهید داد و دوباره فشار خواهید داد و دوباره فشار خواهید داد .... تا زمانی که بچه از مسیر آن بیرون برود. و این تصویری است از ماندن بر وعده­های مسیح و تمرکز بر او در فکرمان ... تا جائی که فکر قبلی یعنی وسوسۀ گناه آلود خارج شود. و اینجاست که ما لازم داریم که آنقدر از حضور مسیح و شخصیت بسندۀ او لذت ببریم تا وجود و لذت حضور او بر هر وسوسه و فکر دیگری غالب آید.

و سپس در عمل، موقعیتی برای خود ایجاد کنید که با چیز دیگری سرگرم شوید تا فرصت برای فکر کردن به گناه و انجام آن را نداشته باشید. بیکاری و بطالت بهترین زمینه برای رشد رفتارهای گناه آلود است. خواسته­های گناه آلود و شهوت در خاک رفاه و آسودگی راحت تر رشد می­کنند. پس در موقع وسوسه، خود را با کاری مثبت مشغول کنید، کاری که در آن بیکاری و بطالت قدرت نفوذ ندارد.

در همان موقع بلند شوید و کاری کنید. اگر شده جارو کنید. نامه بنویسید. اگر چیزی در خانه نیاز به تعمیر دارد، آنرا تعمیر کنید. بخاطر مسیح اگر خود را درگیر فرصتهایی می­بینید که نفس شما می­خواهد از آن سؤاستفاده کند و شما را به گناه بیندازد، خود را فریب ندهید و فکر نکنید بدون جایگزین سازی می­توانید از پس آن بر بیایید.

در اینچنین موقعیتهائی است که باید کاری را که یوسف کرد ما هم بکنیم. آیا بیاد دارید که وقتی همسر فوطیفار می­خواست او را برای همخواب شدن با خودش وسوسه کند، چه کرد؟ کلام خدا خیلی ساده به ما می­گوید که او اول به او گوش نداد و بعد وقتی همسر فوطیفار با اصرار به او نزدیک شد تا او را گیر بیندازند، یوسف بدون اینکه بایستد و با او بحث کند، خیلی سریع و بسیار مصمم واکنش نشان داد. کلام خدا در پیدایش فصل ۳۹ به ما می­گوید که او فرار کرد و از خانه بیرون رفت (به آیات ۷ -۱۹توجه کنید). و این همان چیزی است که کلام خدا دوباره در دوم تیموتاؤس ۲ : ۲۲ به آن اشاره می­کند: «از امیال جوانی بگریز.» بلند شو و کاری کن تا امیال و خواهشهای نفس را بکُشی. خیلی­ها فکر می­کنند که یوسف تحت وسوسه قرار نگرفت. نه، حقیقتی که کلام خدا می­گوید این است که او تحت وسوسه قرار گرفت، ولی خیلی سریع فرار کرد. و موقعیت دیگری را جایگزین آنچه که او را وسوسه می­کرد و می­توانست زندگی او را به تباهی بکشد، کرد.

مسیح هم وسوسه شد و او هم کلام خدا و وعده­های آنرا جایگزین وعده­های دروغین شیطان کرد.

پس بیاد داشته باشیم که زندگی مقدس ما وابستگی مستقیم با روش برخورد ما با گناه دارد. کلام خدا به ما یاد می­دهد که سریع اقدام کنیم و از روش جایگزینی استفاده کنیم. بیاد داشته باشیم که وعده­های راستین کلام خدا را جایگزین وعده وعیدهای پوچ و دروغین گناه کنیم. از وضعیتی که ما را به گناه وسوسه می­کند، بگریزیم. از بیکاری و بطالت فرار کنیم و خود را مشغول کاری کنیم و بیاد داشته باشیم که ما با گناه در جنگ هستیم. و این نبرد، نبردی است که در فکر ما صورت می­گیرد. بیاد داشته باشیم که همانطور که جان اُوِن می­گوید: "گناه را بکُش، و اگر نه، گناه تو را خواهد کُشت."

 

نازی: چه پیغام محکمی! چقدر من و شما لازم داریم که فکر کنیم که آیا ما لباس گناه را از خود می­کنیم؟ ... یا گناه زندگی ما را تحت پوشش خود قرار داده و ما را کاملاً کنترل می­کند؟

 از شما دعوت می­کنیم که کتاب در طلب خداوند را تهیه کنید. در این کتاب فهرستی از گناهانی که من و شما باید آنها را از خودمان بکنیم، تهیه شده که قطعاً شما را در نبرد هر روزۀ با گناه یاری خواهد کرد.

و حال بیایید در آخر برنامه دعا کنیم:

 

سابرینا:        "پدر به ما یاد بده که چگونه امیال نفسانی خودمان را بکُشیم. شاید این موضوع کمی خشن بنظر برسد، ولی قطعاً تو می­خواهی که گناه را چیزی جدّی و مهلک تلقی کنیم. و بدانیم که مسئلۀ گناه آنقدر جدّی است که ما در نبردی جدّی با آن قرار داریم ... نبردی برای مقدس زیستن ... نبردی که دشمن تو شیطان در آن دائماً به ما حمله ور می­شود تا روح و جان ما را هلاک کند.

دنیا و لذات آن و خواسته­های نفس ما وسایلی در دست شیطان هستند که توسط آنها می­خواهد ما را به نابودی بکشاند، ولی امروز تو ما را یاری کن تا با قدرت روح تو ایستادگی کنیم و به وسوسۀ گناه جواب منفی بدهیم، و از طرف دیگر به تو جواب مثبت بدهیم. ما را عطا کن که به جای وعده­های تو خالی گناه، به وعده­های راستین کلام تو بچسبیم. تویی که به ما گفتی حقیقت شما را آزاد خواهد کرد. ما را کمک کن تا مصمم در نبرد با گناه دلسرد نشویم، بلکه با شجاعت مقابله کنیم. متشکریم برای همۀ اعانتهای تو. در نام مسیح می طلبیم. آمین."

 

نازی:  آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.