در طلبِ خداوند - توبه (بخش 1)

پادکست دل­هایمان احیا کُن

عنوان برنامه: در طلبِ خداوند ـ توبه

در طلبِ خداوند ـ توبه (بخش 1)

پیغامِ حیاتی

نازی: کتاب مکاشفه با پیغامی به هفت کلیسا آغاز می­شود. اگر شما فرصت داشته باشید تا تنها، یک پیغامِ حیاتی به کلیسا بدهید، چه موضوعی را انتخاب می­کردید؟

سابرینا: اگر به یاد داشته باشید، مسیح پیغامی به هفت کلیسا می­فرستد. وجهِ مشترکِ همۀ این پیغام­ها، توبه بود. اگر به وضعیت هر یک از این کلیسا­ها نگاهی بیندازیم، می­بینیم که هر یک از آنها خصوصیاتِ مثبت و شایانِ تقدیری داشتند، اما مسیح از مواردی که این کلیسا­ها می­بایست از آنها توبه کنند، چشم­پوشی نمی­کند.

سوال این است که اگر مسیح بخواهد به ما و یا به کلیسایِ ما پیغام بفرستد، چه پیغامی خواهد داد؟ من فکر می­کنم پیغام اصلی او دوبارۀ مکاشفه فصل ۳ آیه ۱۹ خواهد بود که می­گوید: «من کسانی را توبیخ و تأدیب می­کنم که دوستشان می­دارم. به غیرت بیا و توبه کن.» بله، آیا پیغام امروز مسیح به من و شما این نخواهد بود که «به غیرت بیا و توبه کن»؟

نازی: شنوندگان گرامی، امروز با برنامه‌ای دیگر از پادکست دل­هایمان احیا کُن با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما عزیزان هستیم.

 توبه چیزی نیست که فقط مربوط به زمان ایمان آوردن به مسیح باشد و بس! توبه فرآیندی است که به طور روزانه در زندگی ایمانداران اتفاق می‌افتد. در عین حال، توبه یکی از آثار بیداری روحانی واقعی است. در طول برنامه­های قبلی، ما بیداری روحانی و اهمیت موضوعاتی چون فروتنی و صداقت را در بیداری روحانی بررسی کردیم. در چند برنامۀ آینده، ما به بررسی موضوع مهم دیگری یعنی موضوع توبه خواهیم پرداخت.

سابرینا: همانطور که می­دانید، ما در ادامه بررسی سری مطالعاتِ خود در بارۀ در طلب خداوند بودن هستیم. تا به حال دیدیم بیداری روحانی یک فرایند و یا پروسه است که در زندگی ما به وقوع می­پیوندد، درست مثل کشاورزی. در کشاورزی، مرحلۀ شخم زدن فرآیندی است که خودش شامل چند مرحله است که نیاز به زمان دارد. از برنامه­های قبلی تا به اینجا، ما هنوز در فرآیند شخم زدن دل­هایمان هستیم. ولی آیا قرار است همیشه در این مرحله بمانیم؟ نه! مرحله شخم زدن اگر چه مرحله­ای است که زمان می­برد، ولی بالاخره زمانی خواهد رسید که وقت، وقتِ کاشتن بذر است ... کاشتن بذر در خاک قلب­هایمان، خاکی که سرِ فرصت، زیرو رو شده، نرم شده، سنگ­ها و قسمت­های سخت آن خُرد شده است. من به شما قول می­دهم که اگر با صبر و طمأنینه به این فرآیند ادامه دهید و ناامید نشوید، روزی می­رسد که قطعاً به فصل درو و برداشت محصول هم خواهید رسید. همان محصولی که قبلا دیدیم در کتاب هوشع «محصولِ پارسایی و عدالت» نامیده شده است. اگر به یاد داشته باشید در کتاب هوشع در فصل دهم آیه ۱۲ دیدیم که کلام خدا می­گوید: «زیرا که وقت است که خداوند را بطلبید تا بیاید و بر شما عدالت (یا پارسایی) را بباراند.» بنابراین، در طلب خداوند بودن فرایندی است که باید در آن صبر و حوصله به خرج دهیم تا خداوند بیاید و ما را ملاقات کند.

حالا وقتی به موضوع توبه می‌رسیم، نظر ما نسبت به آن چیست؟ ما واقعاً چه طرز فکری نسبت به مفهوم توبه داریم؟ توبه چیزی است که معمولاً مردم مشکلی ندارند که درباره آن موعظه بکنند یا موعظه بشنوند و یا اینکه در بارۀ آن با همدیگر صحبت کنند. در واقع تا جایی که در بارۀ گناه و توبه، صحبتی کُلّی ارائه داده می­شود، ایرادی وجود ندارد. ولی وقتی که صحبت دربارۀ توبه، به توبه از گناهی خاص اشاره کُند، یعنی وقتی مسئله شخصی می‌شود، مردم نسبت به آن حالت تدافعی نشان می­دهند. با این همه، مسئلۀ توبه مهمترین اصل در زندگی یک ایماندار است که او باید به صورتی شخصی و بسیار مُشخص با آن برخورد کند. بنابراین، در طول چند برنامۀ آینده، ما به موضوع مهم توبه خواهیم پرداخت و دوباره تاکید می­کنم که بر حسب کلام خدا، توبه در زندگی شخصِ ایماندار، نقش حیاتی دارد و به صورتی شخصی باید در زندگی هر یک از ما پیاده شود.

 توبه، هستۀ اصلی و مرکزی موعظۀ یحیی تعمید دهنده بود. کارِ یحیی آماده کردن راه برای آمدن مسیحِ خداوند بود. در متی فصل سوم آیۀ یک می­بینیم که کلام خدا در بارۀ یحیی اینطور می­نویسند: «در آن روزها یحیی تعمید دهنده ظهور کرد. او در بیابان موعظه می­کرد.» یحیی دربارۀ چه موعظه می­کرد؟ کلام خدا می­گوید: «او در بیابان موعظه می‌کرد و می‌گفت توبه کنید زیرا که پادشاهی آسمانی نزدیک است.» وقتی که مسیح وارد صحنه می­شود، اولین چیزی که او هم در باره­اش موعظه می­کند، توبه است. در متی فصل چهارم آیه ۱۷ کلام خدا می­گوید: «از آن زمان، عیسی به موعظۀ این پیام آغاز کرد که توبه کنید زیرا پادشاهی آسمان نزدیک شده است.»

یحیی و مسیح هر دو موعظه کردند که «توبه کنید» چون پادشاهی آسمان در حال آمدن بود. ولی پادشاهی آسمان چه ارتباطی با توبه دارد؟

یحیی و مسیح هر دو صحبت از پادشاهی آسمان می­کنند.

 پادشاهی آسمان در واقع یک سیستم پادشاهی، با قوانین، معیارها و استانداردهای جدید است ... پادشاهی­ای که خدا بر تختِ سلطنت نشسته است. و هر دوِ آنها در واقع تأکید می­کنند که اگر میخواهی وارد این پادشاهی شوی، باید از پادشاهیِ نفسِ، انسانیتِ کهنه و قوانین و استانداردهای آن توبه کنی ... و قوانین و استانداردهایِ این پادشاهیِ جدید (یعنی پادشاهی آسمان) را در زندگیت اجرا کنی. ورود به این پادشاهیِ جدید، نیاز به چرخش ۱۸۰ درجه، پُشت کردن به قوانین و معیارهای زندگیِ قبل، و رو کردن به قوانین و معیارهایِ زندگیِ جدید در مسیح دارد.

آنها می­خواهند بگویند که تا به حال اگر همۀ اهداف و اعمالِ شما در مسیرِ معیارهای پادشاهیِ نفسِ خودتان بوده، از این به بعد مسیر شما کاملاً عوض می­شود و از حالا به بعد، تابعِ پادشاهی جدید هستید که کاملاً با پادشاهِ قبلی متفاوت است. شما از پادشاهیِ نفس به پادشاهیِ مسیح منتقل شده­اید. مسیح در واقع وقتی می­گوید «توبه کنید زیرا پادشاهی آسمان نزدیک است» به ما گوشزد می‌کند که پادشاهیِ جدید، در حال آمدن است. و ورود به این پادشاهی، مستلزم آن است که من و شما قلبِ جدیدی داشته باشیم، قلبی با تمایلاتِ جدید، زندگی­ای جدید که سبک و روش و و نقطه نظرات آن با زندگیِ قبلی که تحتِ تسلطِ نفس بود، متفاوت است، زندگی­ای که اصلاً اهداف و مقاصد کاملاً جدیدی دارد.

و لُبِ مطلب این است که این پادشاهیِ تازه و آسمانی، در دسترس توست. ولی تنها در صورتی که توبه کنی.

در واقع، من و شما باید به این مرحله برسیم که بخواهیم زندگیِ تحتِ کنترلِ نفس و بدون مسیح را ترک کنیم و وارد زندگی­ای شویم که مسیح بر تختِ پادشاهیِ آن نشسته است، پادشاهی­ای کاملاً جدید که برای ورود به آن باید از زندگیِ قبل توبه کرد.

و این در واقع، معنی مسیحی شدن یا ایماندارِ به مسیح بودن است ... ورود به پادشاهی­ای کاملاً جدید: پادشاهی مسیح بر قلب­ها!

این پادشاهیِ جدید (ملکوت)، پادشاه (شاه) جدیدی دارد که ما را واردِ قلمرو جدیدی می­کند. پادشاهیِ آسمان یک مذهبِ جدید نیست. چیزی هم نیست که ما تصمیم بگیریم آن را به زندگی خود اضافه کنیم.

پادشاهیِ آسمان، یک قلمروِ جدید است که تابعیتِ آن، به ما واگذار شده است ... قلمروی با قوانین و معیارهایِ جدید. ما در واقع از قلمروِ پادشاهِ قبلی به پادشاهیِ جدید منتقل می­شویم. اما برای این انتقال ما باید توبه کنیم. یعنی چرخش ۱۸۰ درجه، یعنی دور زدن و پُشت کردن به قوانینِ پادشاهی قبل ... و پذیرشِ قوانین و معیارهای جدید پادشاهی­ای که مسیح پادشاه و قانونگذارِ آن است، پادشاهی­ای جدید با پادشاهی جدید، با قوانین و سبک و روشِ زندگی جدید. یک حیات جدید!

و این چگونه شروع می­شود و ادامه می­یابد؟ با توبه! توبه در واقع یعنی تغییرِ مسیر زندگی.

ما مسیح را می­بینیم که دائماً این پیغام یعنی توبه را موعظه می­کرد. این پیغام هیچگاه در صحبت­های مسیح محو و یا متوقف نشد. او پس از رستاخیز از مردگان و پیش از صعود به آسمان، چندین بار، خود را به شاگردانش ظاهر کرد. در لوقا فصل ۲۴ می­بینیم که به شاگردان خود تأکید کرد که از اورشلیم شروع کنند و به اسم او به توبه و آمرزشِ گناهان به همۀ قوم­ها موعظه کنند.

پیغامی که آنها می­بایستی در باره­اش به همۀ ملل موعظه کنند، چه بود؟ توبه و آمرزش از گناهان!

آنها می­بایستی دربارۀ این پادشاهیِ جدید موعظه کنند. ولی چگونه می­توان واردِ این پادشاهیِ آسمانی، این پادشاهیِ جدید، شد؟ از طریق توبه!

دیدگاهِ بسیاری از معلمینِ کتاب­مقدس به ماموریت عظیمی­ که مسیح در متی ۲۸ :۱۹ به شاگردان خود داد، یعنی «رفته، جمیع ملت‌ها را شاگرد سازید،» آخرین پیغامِ او بود. ولی در واقع، آخرین پیغام او به کلیسا، در مکاشفه فصل های ۲ و ۳ آمده است و مربوط می­شود به توبه.

اگر به یاد داشته باشید، مسیح پیغامی به هفت کلیسا می­فرستد. وجهِ مشترکِ همۀ این پیغام­ها، توبه بود. اگر به وضعیت هر یک از این کلیسا­ها نگاهی بیندازیم، می­بینیم که هر یک از آنها خصوصیاتِ مثبت و شایانِ تقدیری داشتند، اما مسیح از مواردی که این کلیسا­ها می­بایست از آنها توبه کنند، چشم­پوشی نمی­کند. برای مثال، اگر به اولین کلیسا یعنی کلیسای افسُس نگاه کنیم، می­بینیم که این کلیسا خصوصیاتِ خوب و شایستۀ تعریف و تمجید زیادی داشت. مسیح صحبت از سخت‌کوشی و پایداری آنها می­کند ... از حکمتِ و روحِ تمییز و تشخیصِ آنها تقدیر می‌کند، از حساسیتِ آنها نسبت به تعالیمِ غلط و تداومِ آنها در تعالیم صحیح تعریف و تمجید می­کند و از وفاداری و خلوصِ آنها نسبت به کلام خدا ابراز خرسندی می­کند. ولی در آخر به آنها می‌گوید: «اما این ایراد را بر تو دارم که محبتِ نخستینِ خودت را (نسبت به من) ترک کرده­ای.» مکاشفه ۲: ۴

و بعد در آیه ۵ پیغامی به آنها می­دهد: «به یاد آور که از کجا سقوط کرده­ای.» به یاد آور که از کجا سقوط کرده­ای! یعنی در کنار همۀ چیزهای خوب و قابلِ تقدیر، در جایی سقوط کرده­ای. ببین در کجا سقوط کرده­ای. در کُجا وضعیتِ تنزُلی و سقوط کرده­ای، داری؟ ببین در کجا سقوط کرده­ای.

و بعد ادامه می‌دهد که توبه کن و اعمالی را که قبلاً به جا می ­آوردی، دوباره انجام بده. و اگر نه، اگر توبه نکنی، خواهم آمد و چراغدانت را از آنجا که هست برمی­گیرم. چراغدان یعنی محلِ اشاعۀ نورِ مسیح. وقتی که مسیح می­گوید: چراغدانت را از آنجا که هست برمی­گیرم، یعنی خدمتت را بی اثر و بدون ثمر خواهم کرد. مگر آنکه ....... مگر آن که چه؟ مگر آنکه توبه کنی. پس عمل کلیدی برای داشتنِ خدمتِ پُرثمرِ ایمانداران، توبه از چیزی بود که مسیح به آنها نشان می­داد.

حالا بیایید به کلیسای پرغاموس در شروع آیه ۱۷ نگاه کنیم. ایمانداران پرغاموس در شرایطِ بسیار دشواری به سر می­بُردند. آنها در جایی زندگی می­کردند که مسیح آن را پایتختِ شیطان می­نامد. شرایطی بسیار دشوار و ترسناک! مسیح ادامه می­دهد: «با این همه، به من وفادار مانده­ای و حتی در ایام آنتیپاس، وقتی که آن گواهِ امین که او را در شهرِ شما که زیستگاه شیطان است، کشتند، تو ایمانی را که به من داشتی، انکار نکردی.» یعنی شخصی را بخاطر من کُشتند و شما در بینِ خودتان، شهیدِ مسیحی داشتید ولی با این وجود، ایمان خودتان را انکار نکردید. واقعاً چه کلیسایی! کلیسایی که در مقّرِ حکومت شیطان به مسیح وفادار مانده است. اما مسیح ادامه می‌دهد: «با وجود این، چند ایراد از تو دارم و آن اینکه در کلیسا، تعالیمِ غیر صحیح را که خیلی پُرطرفدار بودند (ولی بر خلاف کلام خدا بود) را قبول کردی.» بله، پذیرشِ تعالیمِ غیر­کتاب­مقدسیِ پُرطرفدار!

مسیح در آیه ۱۴ می‌گوید: «کسانی را داری که از تعالیم بَلعام پیروی می­کنند.» بلعام، نبیِ کاذبی بود که می­خواست قومِ خدا را به سوی سازش در اجرای اعمالِ غیر اخلاقیِ بت‌پرستان سوق دهد. مسیح اینطور ادامه می­دهد: «از این گذشته، کسانی را هم داری که از تعلیمِ نقولاویان پیروی می­کنند.» و اینها تعالیمی را در کلیسا رواج می‌دادند که بسیار پُرطرفدار بود ولی کاملاً به ضدّ تعلیمِ خالصِ کلامِ خدا بود.

و بنابراین، مسیح در آیه ۱۶ به این کلیسا می­گوید: «توبه کن. و اگر نه، به زودی نزد تو خواهم آمد و با شمشیرِ دهانم با کسانی که اینچنین تعالیمی را رواج می‌دهند، خواهم جنگید.» این شمشیرِ دهانِ او چیست؟ شمشیرِ کلام خدا!

و بعد نوبت به کلیسای ‏ طیاطیرا می­رسد. در شروعِ آیه ۱۹ مسیح به این کلیسا می‌گوید: «من، از اعمالِ تو، از محبت و وفاداری و خدمت و پایداریِ تو آگاهم.» و در آیۀ ۲۰ ادامه می­دهد: « اما این ایراد را بر تو دارم که بر آن زن، ایزابل نام، او که خود را نبیه می‌خوانَد، آسان می­گیری، او که با تعلیمِ خود، بندگانِ مرا می­فریبد تا دست به بی­عفتی بیآلایند و از خوراکِ تقدیمی به بُتها بخورند.»

به آیات ۲۱ تا ۲۲ توجه کنید. «به او مُهلت داده­ام تا از هرزگی توبه کند، اما به توبه تمایل ندارد. پس، او را به بسترِ رنجوری (یا بیماری) خواهم افکند و آنانی را که با او زنا می‌کنند، به رَنجی عظیم گرفتار خواهم کرد، مگر اینکه از رفتن به راه­های او توبه کنند.»

و بعد در رابطه با کلیسای ساردس می‌خوانیم: مسیح در آیه اول فصل سوم می‌گوید «از اعمالِ تو آگاهم. آوازِ زنده ­بودنت بلند است، اما مُرده­ای.» و سپس در آیه ۳ ادامه می­دهد: «آنچه را که یافته و شنیده­ای، به یاد آور، آن را نگاه دار، و توبه کن.»

و بعد در رابطه با کلیسای بعدی یعنی کلیسای لاؤدیکیه، مسیح در آیه ۱۵ می­گوید: «اعمالِ تو را می­دانم. می­دانم که نه سردی و نه گرم!» مسیح در آیۀ بعدی ادامه می­دهد: «می­گویی دولتمندم و مال اندوخته­ام و به چیزی محتاج نیستم و غافلی از اینکه چقدر تیره­بخت و اَسَف­انگیز و مُستمند و کور و عریانی!»

مسیح مستقیماً به این کلیسا می­گوید که همه فکر می­کنند که چه کلیسای غیور، درخشان، و غنی­ای هستی ... ولی، این با واقعیت خیلی فاصله دارد. تو کلیسایی هستی که درگیرِ معضلات و اشکالاتِ خاصی هستی که باید با آنها روبرو شوی و از آنها به طور جدی توبه کنی.

مسیح در آیه ۱۹ می­گوید: «من کسانی را توبیخ و تأدیب می­کنم که دوستشان می­دارم. پس به غیرت بیا و توبه کُن.»

این عبارت (یعنی توبه کن) پیغامی است که در طول تمامِ کتاب­مقدس مکرراً مورد تأکید قرار گرفته است. و سوال این است که اگر [امروز] مسیح بخواهد به ما و یا به کلیسایِ ما پیغام بفرستد، چه پیغامی خواهد داد؟

من فکر می­کنم پیغام اصلی او دوباره مکاشفه فصل ۳ آیه ۱۹ خواهد بود که می­گوید: «من کسانی را توبیخ و تأدیب می­کنم که دوستشان می­دارم. به غیرت بیا و توبه کن.»

بله، آیا پیغام امروز مسیح به من و شما این نخواهد بود که «به غیرت بیا و توبه کن»؟

اما توبه چیست؟ و اصلاً توبه یعنی چه؟

کلمۀ توبه از واژه یونانی «مِتانویا» گرفته شده است. این واژه، در واقع از دو کلمه ساخته شده است. که وقتی این دو کلمه در کنارِ هم قرار می­گیرند، معنی «تغییر فکر» را می­دهند. پس توبه در واقع به معنی تغییر فکر است. افکارِ ما، نقشِ مُهمی در زندگیِ ما ایفا می‌کنند. کلام خدا می­گوید: «زیرا (انسان) چنانکه در دلِ خود فکر می­کند، خودِ او همچنان است.»

این طرز فکرِ ماست که طرزِ زندگیِ ما را دیکته می‌کند. در واقع، این افکارِ ما هستند که طرز زندگی ما را تعیین می­کنند. اگر طرزِ فکرِ ما نسبت به چیزی عوض شود، اثرِ آن بر روشِ زندگیِ ما دیده خواهد شد. و در واقع، زندگی ما نیز تغییر خواهد کرد.

امکان ندارد که من و شما مدعی باشیم که توبه کرده­ایم، ولی زندگی مان تغییر نکرده باشد ... چون توبه، یعنی تغییر، تغییرِ طرزِ فکر در بارۀ خودمان، تغییرِ طرزِ فکر در بارۀ خدا، تغییرِ طرز فکر در بارۀ گناه، تغییرِ طرز فکر در بارۀ دیگران، و غیره.

توبه یعنی تحول فکری­ای که در نهایت، فکرِ ما را تبدیل به فکرِ مسیح می‌کند، تحولی که منجر می­شود [به اینکه] نظرِ ما مثلِ نظرِ خدا شود به طوری که از آنچه خدا کراهت دارد و متنفر است، ما هم با کراهت و تنفر برخورد می‌کنیم و آنچه را که خدا دوست می­دارد، ما هم دوست می­داریم و پسندیده می­شماریم.

ما با این وضعیت به دنیا نیامده­ایم. طبیعتِ ما از بدوِ تولد، طوری­ است که تمایل به گناه کردن دارد. یعنی آنچه را که خدا از آن کراهت دارد، ما دوست داریم و از آنچه خدا دوست دارد، ما متنفریم. و این طبیعتِ اصلی یا طبیعتِ نفسِ ماست. ولی، وقتی که روحِ خدا وارد زندگی ما می­شود تا در ما زندگی کند، ما را عوض می­کند و تبدیل می­دهد. روح­القدس در ما شخصِ جدیدی می‌آفریند. او خواسته­های ما را عوض می­کند.

زندگیِ ما با مسیح، با توبه شروع می­شود. و هنگامی که، ما با توبه و ایمان به سوی او می­آییم، او به صورتی ادامه­دار، به ما این هدیۀ ارزشمند را عطا می­کند تا دائماً در همنظر شدن با خدا رشد کنیم.

مسیح با تغییر دادن طرزِ فکرمان در بارۀ خودمان، در بارۀ اوضاع و شرایطِ موجود در زندگیمان، و تغییر طرز فکر در بارۀ خدا و گناه، زندگیمان را کاملاً دگرگون می­کند.

توبه یعنی تغییر مسیر ... یعنی اگر تا به حال مسیرِ خاصی را طی می‌کردیم، حالا در مسیرِ دیگری قدم بر می­داریم.

در کلام خدا، مخصوصاً در عهد عتیق، بارها عبارت «بازگشت به سوی خدا» تکرار شده است. خدا مکرراً به قوم خود می­گوید: «به سوی من بازگشت کنید.» به سویِ بازگشت کنید! این در حقیقت، صورتِ عهد عتیقیِ «توبه کنید» در عهد جدید است.

مثلاً در ملاکی ۳ آیه ۷ خدا می‌گوید «نزد من بازگشت کنید و من نیز نزد شما باز خواهم گشت.»

در مراثی ارمیا فصل ۳ آیه ۴ می­خوانیم: «بیایید تا راه­های خویش را بسنجیم و آنها را بیازماییم. بیایید تا به سوی خداوند بازگشت کنیم.»

بازگشت به سوی خدا یعنی چه؟

در وهلۀ اول، ما معمولاً به سوی چیزی بازگشت می­کنیم که آن را ترک کرده باشیم و از آن دور شده باشیم. در کلام خدا، وقتی قومِ خدا از لحاظ روحانی پس رفت می‌کرد و یا سیرِ قهقرایی طی می­نمود، دچار زنای روحانی می­شد. چون در واقع به خدا، که شوهرِ روحانیِ او بود، خیانت می­ورزید و از او دور می­شد. این تصویری است که عهد عتیق بارها برای ما ترسیم می‌کند.

خدا رابطۀ خود را با قومِ خودش به رابطۀ محبوب و محبوبه یا دلداده و دلدار تشبیه می­کند که عاشقِ هم هستند و نسبت به یکدیگر مسئولیت­هایی دارند. وقتی قومِ خدا گناه می­کردند و از خدا دور می­شدند، در تصویری که خدا ترسیم می­کند، آنها شبیه به محبوبه­ای بودند که با رفتن به سویِ محبوبانِ دیگر به محبوب یا شوهرِ اصلی و اولیۀ خود خیانت می­ورزیدند. و بنابراین مرتکبِ عمل زنا می­شدند. مسیح هم در مکاشفه اصطلاحِ ترکِ محبتِ نخستین یا ترکِ عشقِ اولیه را بکار می­بَرَد.

وقتی ما واقعاً با خدا ملاقات می­کنیم، می­فهمیم که چقدر چیزهایِ دیگر را بر خدا ترجیح داده­ایم و به دنبالِ آنها رفته­ایم. و در اینجاست که خدا از ما دعوت می­کند که بازگشت کنیم و به اصطلاحِ عهد جدید، توبه کنیم.

وقتی او به ما می‌گوید «به سوی من بازگشت نما» در واقع، اشتیاقِ قلبی او را می­رساند که چقدر مایل است رابطۀ ما با خودش را به صورت عاشقانۀ اولیه برگرداند.

او در واقع از ما می­خواهد که فکر و در نتیجه مسیرمان را عوض کنیم. اگر تا به حال مسیری را طی می­کردیم که از او دورتر و دورتر می­شدیم، وقتِ آن است که برگردیم و با چرخشِ ۱۸۰ درجه ‏ به طرف او، مسیرِ زندگیمان را عوض کنیم.

عبارت «به سوی من بازگشت نما» قلبِ پُر [از] عشق و رحیمِ خدا را آشکار می­کند. و این داستانِ من و شماست. وقتی که بارها و بارها به او گناه می­ورزیم و نسبت به او بی وفایی می­کنیم، او در محبت و عشقِ عمیق و پایان‌ناپذیرِ خودش، از گفتن اینکه «به سوی من بازگشت نما» خودداری نمی­کند.

بنابراین، دعوت خدا برای بازگشتن به سوی او و توبه، در عین حال که دربرگیرندۀ گناه، خیانت و بی وفاییِ ماست ... ولی بیشتر از آن، توجهِ ما را به قلبِ پُرمحبت، پُر از رحمت و فیضِ خدا جلب می­کند.

اگر به مزمور ۱۱۹ آیه ۵۹ نگاهی بیندازیم، می‌بینیم که چگونه این آیه بازگشتِ مصممِ نویسندۀ مزمور را به تصویر می­کشد. این آیه می­گوید: «به راه­های خود اندیشیده­ام و گا­مهایم را به سوی شهادات تو برمی­گردانم. می­شتابم و درنگ نمی­کنم.»

او در واقع می­گوید: به راه­های خودم فکر کرده­ام که چقدر متضاد با راه‌های تو هستند. پس توبه می­کنم، برمیگردم، و در واقع مسیرِ خودم را ۱۸۰ درجه عوض می­کنم. و قدم­های خودم را به طرف تو و معیارهای تو می­چرخانم، معیارهایی که در کلام تو نوشته شده­اند.

و این یعنی توبه! ما نمی‌توانیم به سوی خدا برگردیم مگر آن که به چیزهایی که عشق و محبت ما را نسبت به خدا ربوده‌اند پُشت کنیم. و به این ترتیب، دلِ ما از بندگیِ بت­ها به خدا و خدمت، و پرستش او برگردانده می­شود.

پس، توبه تجربه‌ای یکبار برای همیشه نیست که اولِ ایمان آوردن به مسیح صورت بگیرد و تمام شود. نه! توبه در واقع نقطه­نظرِ دائمیِ قلبیِ ماست. توبه، روش و سبک زندگی یک ایماندار است.

سوالِ اصلی این نیست که ما از خود بپرسیم "آیا توبه کرده­ام؟" سوال صحیح این است که "آیا من دائماً در حالِ توبه هستم یا نه ؟ آیا در حالِ حاضر یک آدمِ توبه­کار هستم؟ آیا قلبی توبه­کار نسبت به خدا دارم که دائماً در حالِ ارزیابیِ خودش است تا ببیند که آیا راه­ها و روش­ها و سبکِ زندگی­اش با خدا هم ­مسیر است یا نه؟" و وقتی که می­بینیم مسیرِ ما با خدا یکی نیست، آیا دوباره به سوی او و راه­های او بازگشت می­کنیم؟

این همان نقطه نظر قلبی است که دائماً به خدا می­گوید: "ای خداوند، هر چیزِ گناه آلودی را که امروز به من نشان دهی، همین الان بر آن پُشت می­کنم و به سوی تو باز می­گردم." و این باید راه و روش ما نه فقط امروز، بلکه فردا، پس فردا، ماه آینده، و بالاخره همۀ روزهای زندگی­مان باشد. این روشِ زندگیِ یک توبه­کارِ حقیقی است. برای همین، توبه یکی از بنیادی­ترین بخش­های زندگیِ مسیحی است. ما با توبه زندگی مسیحی را شروع می­کنیم و با توبه نیز به آن ادامه می‌دهیم.

در عبرانیان فصل ۶ آیۀ ۱ نویسندۀ این رساله خوانندگان را تشویق و ترغیب می­کند تا از مسائلِ ابتداییِ ایمانِ مسیحی به درجات بالاتر ارتقا پیدا کنند. یکی از این موارد توبه است.

این آیه می­گوید: «پس بیایید تعالیمِ ابتدایی در بارۀ مسیح را پُشت سر نهاده، به سوی کمال پیش برویم.»

منظورِ نویسنده این است که در حالی که به الفبای ایمان اهمیت زیادی باید قائل شد، ولی باید به سوی رشدِ بیشتر هم تلاش کرد. بنابراین، توبه یکی از مواردِ بنیادین به شمار می‌رود که نه ‌تنها با آن شروع می‌کنیم بلکه در آن ادامه داده و بیشتر و بیشتر رشد می­کنیم.

همانطور که قبلاً گفتیم توبه یعنی تغییر طرزِ فکر، طرز فکری که خواه ناخواه بر روی اعمال، طرزِ رفتار، و سبکِ زندگی ما اثرِ مستقیم دارد.

آیا به یاد دارید وقتی که یحیی تعمید دهنده در کنار رود اردن مشغول تعمیدِ مردم بود، چه پیغامی داد؟ اگر به انجیل لوقا فصل سوم مراجعه کنیم، می­بینیم که خطاب به جماعتی که برای تعمید نزد او می‌آمدند گفت: «ای افعی­زادگان، چه کسی به شما هشدار داد تا از غضبی که در پیش است بگریزید؟» در واقع او به مردم می‌گوید "آیا شما فقط در فکر این هستید که از داوری و جهنم در امان باشید؟" او در آیه ۸ می گوید: «ثمراتِ شایستۀ توبه بیاورید.» یعنی موضوع مهم این است که توبۀ شما حقیقی باشد و توبه­ای حقیقی است که ثمر بیاورد. اگر شما واقعاً افرادی توبه کار هستید، ریختن آب بر سر شما کافی نیست زیرا تعمید به تنهایی نشانۀ توبه قلبی شما نیست. اگر شما واقعاً متعلق به پادشاهی و قلمرویِ مسیح هستید، زندگیِ شما باید شبیه کسی باشد که تابعیت این پادشاهی را دارد. یحیی در واقع به آنها می­گوید: "اگر شما یک توبه­کار حقیقی هستید، پس قلبی جدید، با خواسته­های جدید، طرزِ فکرِ جدید، معیارهای جدید، و سبک زندگیِ جدید خواهید داشت." در اینجاست که جماعت از او می­پرسند: «پس چه کنیم؟»

و یحیی به صورت خاص به آنها پاسخ می­دهد که «اگر کسی دو جامه دارد، یکی را به آنکه ندارد بدهد. آن که خوراک دارد، نیز چنین کنند.» قطعاً منظورِ او این نبود که اگر کسی این کارها را انجام دهد، حتماً توبه­اش واقعی است. منظور یحیی این است که اگر تا به حال، سبکِ زندگی و تمایلاتِ شما طوری بود که اگر 2 جامه داشتید، نَفسِ شما به شما می­گفت که فقط به فکر خودت باش ... جامۀ خودت را فقط برای خودت نگه دار، حالا طرزِ فکرت را عوض کُن. و مثلِ خدا فکر کُن و به آنکه خوراک ندارد هم بده. چون این روشِ خداست.

از طرفی، خراج­گزاران و باجگیران هم از او سوال می­کنند «ما چه بکنیم؟» و دوباره به آنها می­گوید که طرز فکر شما باید عوض شود. اگر از مردم زیاد پول می­گرفتید، از آن توبه کنید و مسیر خودتان را به سوی طرز فکری که خدا نسبت به پول شما دارد عوض کنید. در واقع از طرز فکرِ نفس و زندگیِ قبلی‌تان توبه کنید و طرز فکر خدا را جایگزین کنید. این طرز فکرِ جدید حتماً بر روش و سبکِ زندگی شما اثر خواهد گذاشت. و اگر نه، توبۀ تو توبه­ای حقیقی نیست! چون توبه­ای که سبک و روش زندگی ما را تغییر ندهد، توبۀ واقعی نیست.

و این سوال برای من و شما مطرح هست :آیا من و شما توبه­کاری حقیقی هستیم؟

ریچارد اووِن رابرتز، نویسندۀ مسیحی می‌گوید: "توبۀ حقیقی بر تمامیتِ وجود انسان اثر می­گذارد، سبکِ زندگی او را به طور کامل تغییر می­دهد، و این حرکت هیچگاه متوقف نمی­شود!"

آیا توبۀ من و شما، بر همۀ زندگی ما تاثیر گذاشته است؟ آیا سبکِ زندگیِ ما را تغییر داده است؟ آیا توبه، در زندگی ما، یکبار برای همیشه بوده و متوقف شده است؟ و بالاخره، آیا من و شما توبه­کاری حقیقی هستیم؟

نازی: اینکه من و شما توبه­کاری حقیقی باشیم، مسئله­ای است بسیار جدی. در برنامۀ امروز دیدیم که چرا توبۀ حقیقی اینقدر مهم و ارزشمند است. کلام خدا به ما نشان می­دهد اگر ما توبۀ حقیقی و دائمی در زندگی­مان نداشته باشیم، هیچگاه در مسیح رُشد نخواهیم کرد.

در برنامۀ آینده به بررسی این موضوع خواهیم پرداخت.

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.