در طلبِ خداوند ـ فیض (بخش 3)

پادکست دل­هایمان احیا کُن

عنوان برنامه: در طلبِ خداوند ـ فیض

در طلبِ خداوند ـ فیض (بخش 3)

کانال فیض

نازی: آیا اطرافیان شما ، توسط شما دریافت کنندۀ فیض خدا هستند؟

سابرینا: خدا نمی­خواهد که ما فقط و فقط دریافت کنندگان فیض باشیم، بلکه آرزوی او این است که از طریق ما فیض خود را بر دیگران هم جاری کند. بله، او می­خواهد که فیض نجات­بخش، فیض تقدیس کننده، و فیضی که در موقع سختیها و دشواریها ما را کمک می­کند، از طریق ما به زندگی دیگران هم منتقل شود.

خدا نمی­خواهد که ما فیضی را که از او دریافت کرده­ایم، در زندگی خودمان انبار کنیم. او می­خواهد این فیض نه فقط زندگی ما را لبریز کند، بلکه از زندگی ما بسوی زندگی دیگران هم جاری شود. او می­خواهد این فیض از طریق ما به دیگران معرفی شود.

نازی:دوستان گرامی، با برنامۀ دیگری از پادکست "دل­هایمان احیا کُن" با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما عزیزان شنونده هستیم.

هر یک از ما امروز به فیض خدا نیازمندیم. در برنامۀ قبل دیدیم که چرا ما هر روز به فیض خدا احتیاج داریم.

هنگامی که بیداری روحانی اتفاق می­افتد، افراد نسبت به فیض خدا خودشان را بسیار نیازمند می­بینند. این فیض از طریق افرادی که پذیرای آن بوده­اند و بیداری روحانی را تجربه کرده­اند، به دیگران هم انتقال داده می­شود. در برنامۀ امروز خواهیم دید که چگونه این فیض به دیگران هم منتقل می­شود.

سابرینا: با آنچه در دو برنامۀ قبل دربارۀ فیض خدا شنیدیم، آیا شما بخاطر این هدیۀ عجیب الاهی شاکر و سپاسگزار نیستید؟ فیضی عظیم، عجیب و غیرقابل باور؟

اگر من و شما خود را ایماندار به مسیح می­دانیم، باید بدانیم که خارج از فیض مسیح ما هیچ کاری نمی­توانیم بکنیم.

ما در هر جنبه­ای از زندگیِ خود، به این فیض نیاز مبرم داریم.

ما تا حالا در برنامه­های قبل دربارۀ فیض نجات­بخش خدا صحبت کردیم. تنها به فیض خداست که ماهائی که در گناهان خودمان مُرده بودیم، زنده شدیم و نجات ابدی یافتیم و پارسا شمرده شدیم. ما که مُرده بودیم، زنده شدیم و حالا با خدا ارتباط حقیقی و زنده داریم.

بعد از فیض نجات­بخش به فیض تقدیس کننده پرداختیم. فیضی که در فرآیند تبدیل روزانه، هر روز بیشتر ما را به شباهت مسیح در می­آورد. این فیض تقدیس کنندۀ مسیح است که پس از نجات از مجازات گناه، ما را از قدرت گناه هم رهایی می­بخشد.

و روزی فرا خواهد رسید که بطور کامل از حضور گناه و نبرد با گناه برای همیشه آزاد خواهیم شد. ولی تا آن زمان، الآن که هنوز روی زمین زندگی می­کنیم، این فیض خداست که ما را از قدرت سلطنت گناه در زندگی روزانه، نجات می­دهد.

ما دربارۀ این صحبت کردیم که زمانی که خدا ما را به گناهی مجاب می­کند، برای نشان دادن واکنش مثبت به خدا و هم نظر شدن با خدا، ما نیاز به فیض او داریم. این فیض خداست که ما را به مرحله­ای رهنمون می­کند که فریاد بزنیم و بگوییم: "ای خداوند، مرا ببخش، مرا ببخش، به تو گناه کرده­ام."

این فیض خداست که به ما قدرت و توانایی اطاعت از خدا را می­دهد و ما را کمک می­کند که در همآهنگی و همراستایی با کلام خدا زندگی کنیم. این فیض خداست که به ما تمایل و علاقه برای اطاعت کردن از خدا و خشنود کردن او می­بخشد. و نه فقط تمایل برای اطاعت از او بلکه این فیض، توانایی و قدرتی خاص به ما می­بخشد تا در عمل هم او را اطاعت کنیم و خشنودش کنیم.

به همین ترتیب در برنامۀ قبل دربارۀ فیض در رنج ها و سختی­ها هم صحبت کردیم.

ما به عنوان ایمانداران به مسیح در فصول مختلف زندگی، در شرایط و اوضاع مختلفی قرار می­گیریم. ولی حقیقت این است که برای رویارویی با چالش­های زندگی، آزردگی­ها، دردها، رنجها و فقدان­ها، ما به فیض خدا نیاز قطعی داریم. در چالش­ها و دشواریهای زندگی زناشویی، در بیماریها، در اتفاقات ناگوار برای اعضای خانواده و دوستان، در فشارهای مالی، فشارهای شغلی، و هزار و یکجور چالش بزرگ یا کوچک زندگی ما به فیض خدا نیاز داریم.

این شرایط سخت و دشوار با فشارهایی که بر ما وارد می­کنند، ما را وامی­دارند تا به یک چیز اعتراف کنیم که "خداوندا، به تو نیاز دارم و بدون تو نمی­توانم از پس این موضوع بر بیایم."

من بارها این جمله را به دوستان و خواهران عزیزم تکرار کرده­ام که هر آنچه که باعث می­شود من به خدا نیازمند شوم، همان یک برکت محسوب می­شود ... هر آنچه که مرا آنقدر عاجز و بدون چاره می­کند تا بسوی خدا فریاد کمک بلند کنم و بگویم خداوندا به تو محتاجم، به داد من برس، همان موقعیت، یک برکت محسوب می­شود. و من فکر نمی­کنم هیچ دعایی به اندازۀ این دعا یعنی "خداوندا، به تو نیازمندم" به گوش خدا خوشایند و برای دل او با ارزش باشد.

هفتۀ گذشته من با شخصی ملاقات کردم که همراه با خانواده­اش درگیر مشکلات و فشارها و چالش­های فراوانی بود. این شخص ایماندار به مسیح نیست. او چندین نفر از افراد فامیل خود را از دست داده بود، وضعیت بسیار دشواری که تحمل آن خیلی سخت است. به او گفتم: "این رنج و سختی­ها روزی ترا واخواهد داشت که بدنبال خدا بگردی و نسبت به او احساس نیاز کنی، حس نیازی که تا بحال آن را تجربه نکرده­ای."

بله عزیزان، رنج و سختی نه فقط بی ایمانان را به سوی مسیح می­آورد، بلکه در زندگی ما ایمانداران هم ما را به مرحله­ای می­رساند که احساس نیاز جدّی به خدا می­کنیم.

به قول الیزابت الیوت، نویسندۀ معروف مسیحی، این رنجها و سختیها ممکن است شامل چیزهای ساده مثل گیر کردن در ترافیک و یا مشکلات جدی تر مثل غده­های سرطانی و یا هر معضلی که در حد فاصل بین ترافیک و سرطان قرار دارد، باشد.

امّا همین شرائط سخت و همین فشارها است که ما را به جایی می­رساند که فروتنانه و عاجزانه از خدا کمک بطلبیم. و همین جا است که وقتی به نیاز خودمان به خدا پی بردیم و به او اعتراف کردیم که "خداوندا، به تو محتاجم. کمکم کن!" او به کمک و اعانت ما می­شتابد. و این کمک در اصطلاح کتاب­مقدس "فیض" نام دارد.

در کلام خدا از فیض کافی و بسندۀ خدا اسم برده شده است. این خیلی مهّم است که بیاد داشته باشیم که فیض خدا همیشه، همیشه بزرگتر از نیاز من است. چقدر واقعاً لازم داریم که همواره به خودمان یادآوری کنیم که فیض خدا برای این شرایطی که در آن امروز قرار گرفته­ام، کافی و بسنده خواهد بود، و همه چیز را تحت پوشش خود قرار خواهد داد.

شرایط و اوضاعی که امروز با آن روبرو می­شوم، هر مشکل و نیازی که الآن دارم، هیچکدام آنقدر بزرگ نیست که فیض خدا نتواند برای آن جوابگو باشد. فیض خدا نه تنها توانایی خواهد داد تا من و شما از این شرایط عبور کنیم، بلکه کمک می­کند تا با پیروزی، قدرت، و شکوفایی، آن را پشت سر بگذاریم. پس باید هر روز به خودمان و به یکدیگر یادآوری کنیم که قدرت فیض خدا بسنده و کافی و حتی بیشتر از کفایت ما عمل خواهد کرد.

 تابحال فیض نجات دهنده، فیض تقدیس کننده، و فیضی که در سختیها به کمک ما می­شتابد را مورد بررسی قرار داده­ایم.

ولی امروز می­خواهم از شما دعوت کنم که با هم به جنبۀ دیگری از فیض خدا فکر کنیم و آن فیض خدمت کننده است. فیض خدمت کننده، فیضی است که ما ایمانداران مسیح در خدمت و پرستش مسیح به آن نیاز داریم. در عهد جدید برای هر دو واژۀ خدمت و پرستش، یک کلمه واحد بکار برده شده است. اگر به ترجمۀ قدیمی کتاب­مقدس مراجعه کنیم، با کلمۀ عبادت، به معنی پرستش برمی­خوریم که با کلمۀ عبد به معنی بنده، هم ریشه است. پس عبادت به معنی پرستش در اصل به معنی بندگی و خدمت کردن نیز هست. در واقع پرستش یا عبادت خدا، عملی است که با آن ما خدا را خدمت می­کنیم. و در عین حال، خدمات ما اعمالی هستند که با آنها ما خدا را مورد پرستش قرار می­دهیم. و در انجام این اعمال، ما نیاز مبرم به فیض خدا داریم. یا شاید بهتر بگوییم بدون فیض خدا، خدمت خدا کاملاً غیرممکن است.

درواقع، خدا نمی­خواهد که ما فقط و فقط دریافت کنندگان فیض باشیم، بلکه آرزوی او این است که از طریق ما فیض خود را بر دیگران هم جاری کند. بله، او می­خواهد که فیض نجات­بخش، فیض تقدیس کننده، و فیضی که در موقع سختیها و دشواریها ما را کمک می­کند، از طریق ما به زندگی دیگران هم منتقل شود.

خدا نمی­خواهد که ما فیضی را که از او دریافت کرده­ایم، در زندگی خودمان انبار کنیم. او می­خواهد این فیض نه فقط زندگی ما را لبریز کند، بلکه از زندگی ما بسوی زندگی دیگران هم جاری شود. او می­خواهد این فیض از طریق ما به دیگران معرفی شود.

شخصی می­گفت که فیض خدا در زندگی­های ما مثل سیستم تنفسی عمل می­کند. وقتی که ما نفس می­کشیم، تنفس ما شامل دم و بازدم است. مثل مرحلۀ دم، فیض را از خدا دریافت کنیم، و مثل مرحلۀ بازدم پس از آنکه آن را از خدا دریافت کردیم، آن را به زندگی دیگران منتقل کنیم. و همانطور که باید دائماً نفس بکشیم، این فیض هم باید دائماً از سوی خدا وارد زندگیمان بشود. فیضی که برای رویارویی با گناه، برای تقدیس روزانه، برای مقابله با مشکلات و رنجها به آن نیازمند هستیم. و بعد از آنکه آن را از خدا دریافت کردیم، [آن را] به زندگی دیگران بدمیم.

جان بنیان، نویسندۀ مسیحی می­گوید: هیچ چیز در زندگی مسیحی بدون فیض درست از آب در نمی­آید. ما خودمان به فیض نیاز داریم. و هنگامی که دیگران را هم خدمت می­کنیم، بدون فیض خدا، خدمت ما درست از آب درنخواهد آمد.

در این بین یکی از موارد خاصی که خدا به ما یادآوری می­کند که در آن به این قدرت فوق طبیعی برای خدمت به او و دیگران نیاز داریم، زبان ما است. خدا در گفتار، کلام و زبان ما به ما قدرت می­دهد تا بوسیلۀ کلام خود، دیگران را خدمت کنیم. او می­خواهد که فیض خود را از طریق زبان ما به دیگران منتقل کند. اگر به افسسیان ۴: ۱۹مراجعه کنیم، در آنجا خواهیم دید که پولس رسول می­گوید: «دهانتان به هیچ سخن بد گشوده نشود، بلکه گفتارتان تماماً برای بنای دیگران بکار آید و نیازی را برآورده و شنوندگان را فیض رساند.» خداوند از من و شما انتظار دارد که از هر صحبت بدون نفع، بیهوده و باطل و هر صحبتی که می­تواند محیط و روابط را مسموم کند، اجتناب کنیم. حقیقت این است که برای اطاعت از این آیه خود ما نیاز به فیض و قدرت خدا داریم تا زبانی خداگونه و تقدیس شده داشته باشیم.

چقدر اتفاق می­افتد که بدون دوراندیشی می­خواهیم هر چه که به فکرمان می­رسد را زود به زبان آوریم. در اینجاست که به فیض خدا نیاز داریم تا ما را ساکت کند و گاهی اوقات هر حرفی را به زبان نیاوریم. پس برای نگفتن بعضی حرفها، ما احتیاج به قدرت فیض خدا داریم تا ما را ساکت کند. این آیه در قسمت اول می­گوید: «هیچ سخن بد ازدهان شما بیرون نیاید» و از طرفی این آیه می­گوید که گفتار ما باید برای بنای دیگران به کار بیاید، نیازی را برآورده سازد و شنوندگان را فیض رساند. ما در گفتن حرفهای مناسب، حرفهایی که دیگران را بنا می­کند، سخنانی که اشخاص دلسرد و نومید را بالا بکشد و تشویق کند، در همۀ اینها ما نیاز به فیض خدا داریم.

شاید افرادی در اطراف شما باشند که در چالش­های زندگی گیر کرده اند. [آنها] نمی­دانند چه تصمیمی باید اتخاذ کنند و به حکمت و تشخیص خدا نیاز دارند. اینجاست که ما دعا می­کنیم و از خداوند کمک می­خواهیم که "خداوندا، حکمت و تمییز خودت را به من ببخش تا این شخص شنونده را فیض برسانم ... تا کانالی برای انتقال حکمت تو باشم و بدین ترتیب کانالی برای انتقال کمک و اعانت و فیض تو برای این شخص شوم."

 گاهی وقتی بچه­های شما در حال دعوا هستند و اصلاً با فیض با همدیگر برخورد نمی­کنند و صلح و آرامش شما را بهم می­زنند، به عنوان یک مادر در اینگونه موقعیت­ها چقدر من و شما نیاز داریم که فیض لازم را از خدا دریافت کنیم تا دلی حلیم و آرام داشته باشیم ... تا رفتاری آرام از خود نشان دهیم ... و این فیضی که قدرت می­دهد تا ما آرام شویم، از ما و از زبانمان به اطرافیانمان هم منتقل شود.

وقتی که شوهر شما از سر کار می­آید و بخاطر مشکلات شغلی و یا روزی سخت در محل کار، رفتاری مهربان و خوشایند با شما ندارد، دوباره من و شما نیاز به فیضی داریم که ما را کمک کند تا واکنشی خداپسندانه نشان دهیم و زبان خودمان را از گفتن حرفهای تند و خشن نگاه داریم. فیضی که به کمک ما می­شتابد تا برعکس از طریق ما این فیض با سخنان مناسب، با تُن صدای آرام، مهربان و خداگونه از ما به سوی افراد خانواده­مان منتقل شود.

پولس رسول در کولسیان ۴: ۶ می­گوید: «سخنان شما همیشه پر از فیض و سنجیده باشد تا بدانید هرکس را چگونه پاسخ دهید.» پس اگر این فیض در زبان ما نباشد، ما با سخنانی مناسب و سنجیده به دیگران پاسخ نخواهیم داد، بلکه با سخنانی که از نفس گناه­آلود و خودمحور ما سرچشمه می­گیرد جواب مردم را خواهیم داد. و خود ما مانعی برای انتقال فیض خدا به زندگی دیگران می­شویم، پس چقدر نیاز داریم که این فیض قدرت دهندۀ خدا را بر زبان خود داشته باشیم.

ما با همین فیض، خدا را خدمت و پرستش می­کنیم.

در عبرانیان ۱۲: ۲۸ می­خوانیم که می­گوید: «بیایید شکرگزار باشیم و خدا را با ترس و هیبت، عبادتی پسندیده نمائیم.» کلمۀ اصلی­ای که برای شکرگزاری مورد استفاده قرار گرفته، همان واژۀ فیض است که در واقع می­گوید: بیایید با فیض خدا را با ترس و هیبت، عبادتی پسندیده بنمائیم. تنها عبادت و خدمتی که در نظر او مقبول و پسندیده است، عبادت و خدمتی است که بوسیلۀ فیض و قدرت الاهی خدا انجام می­شود. و هیچکس بهتر از پولس رسول این را تجربه نکرده بود.

او در اول قرنتیان ۱۵: ۱۰می گوید: «به فیض خدا آنچه هستم، هستم.» یعنی فیض نجات دهندۀ خدا مرا نجات داده و فیض تقدیس کنندۀ او زندگیم را مقدس و پاک کرده و اگر بیش از همه خدا مرا بکار برده است، دلیلش خودم و استعدادهایم نبوده است، بلکه همه به فیض خدا و آن قدرت فوق طبیعی او که در هر وضعیت کمک می­کند تا او را بهتر خدمت کنیم.

او می­گوید به فیض خدا آنچه هستم، هستم و فیض او نسبت به من بی ثمر نبوده است، برعکس من از همۀ آنها (یعنی دیگران) سخت­تر کار کردم، اما نه خودم، بلکه آن فیض خدا که با من است. پولس در زحمات و سختی­های زیادی برای خدمت خدا افتاد، ولی او معتقد بود که فقط فیض خدا بوده است که به من قدرت تحمل و ادامه داده، نه خودش. از طرفی خدمت او بسیار پرثمر بود. او باز معتقد بود که ثمرات خدمات او نیز همه و همه بخاطر آن فیض، آن قدرت الاهی عظیم بود و نه خودش.

او دوباره می­گوید: «اما نه خودم بلکه آن فیض خدا که با من است.» این آیه را یک بار دیگر برای شما می­خوانم: «به فیض خدا، آنچه هستم، هستم.» فیض او نسبت به من بی ثمر نبود. نه خودم بلکه آن فیض خدا که با من است.

بله، پولس هر آنچه که پس از ایمان به مسیح بود و برای ملکوت خدا انجام داد، همه بخاطر فیض مسیح بود ... فیضی که قدرت الاهی و مافوق طبیعۀ خداست که در دسترس ایمانداران قرار داده شده تا بوسیلۀ آن ایمان آورند، تقدیس شوند، خدمت کنند و خداوند را پرستش کنند.

من و شما چگونه خدا را خدمت می­کنیم؟ آیا ما هم مانند پولس کاملاً وابسته به فیض خدا خدمت می­کنیم؟ یا مستقل از فیض خدا؟ مسیح گفت: «من تاک هستم و شما شاخه­ها. جدا از من هیچ نمی­توانید کرد.»

وقتی در عهد جدید، صحبت از عطایای روحانی می­شود، نیز کلام خدا دوباره توجه ما را به فیض خدا جلب می­کند. بطور نمونه، اگر به رومیان ۱۲ مراجعه کنیم، در آیات ۶-۸ می­بینیم که پولس در آنجا می­گوید: «بر حسب فیضی که به ما بخشیده شده است، ما دارای عطایای گوناگونیم.» کملۀ عطیه در اینجا در یونانی، کلمۀ "کاریزما" یعنی هدیه است. و پولس که در اینجا صحبت از هدایای روحانی می­کند، از واژۀ "کاریزما" استفاده می­کند.

او در واقع می­گوید که این عطایا بر حسب فیضی که به هر یک از ما داده شده، گوناگون هستند. خود کلمۀ فیض در یونانی "کاریز" است که هم ریشه با "کاریزما" است، یعنی فیض و عطایای روحانی هر دو یک ریشه دارند. خدا به هر یک از ما فیض بخشیده، در یونانی این در واقع کاریز خدا نامیده می­شود.

یکی از راه­هائی که خدا فیض خود را در زندگی ما جاری می­کند، بخشیدن عطایای روحانی است. عطایای روحانی بوسیلۀ فیض خدا به ما داده می­شود تا ما بتوانیم در ملکوت خدا خدمت کنیم ... خدمتی که دوباره وسیله­ای است تا فیض خدا از طریق آن خدمت به زندگی دیگران جاری شود.

نکتۀ مهم این است که عطایای روحانی با استعدادهای انسانی و ژنتیکی کاملا ً متفاوتند. عطایای روحانی، هدایای مافوق طبیعی هستند که بوسیلۀ فیض مافوق طبیعی او به ما داده می­شوند تا دیگران را خدمت کنیم و فیض خدا را به آنها منتقل کنیم.

و پولس در اینجا می­گوید که کاریز و کاریزمایی که به شما داده شده را برای خدمت بدیگران بکار گیرید. «..... برحسب فیضی که به ما بخشیده شده است، ما دارای عطایای گوناگویم.» اگر عطای کسی نبوت است، آن را مناسب با ایمانش بکار گیرد. اگر خدمت است، خدمت کند. اگر تعلیم است، تعلیم دهد. اگر تشویق است، تشویق نماید. اگر کمک به نیازمندان است، با سخاوت چنین کند. اگر رهبری است، این کار را با جدیّت انجام دهد و اگر رحم و شفقت بدیگران است، شادمانه به این کار مشغول باشد.

اگر توجه کنید پولس تأکید می­کند که خدمت خود را با سخاوت و با شادی انجام دهید، چون که شما با فیض خدمت می­کنید و برای فیض خدا هیچ محدودیتی در کار نیست. فیض خدا همواره افزون، فراوان و پر است. و چقدر ما خود را برای خدمات گوناگون ازخدا خالی می­بینیم! و در آنجاست که در کمال ضعف و عدم کفایت و توانایی ما، خدا فیض خود را می­بخشد. از این فیض (کاریز) کاریزما یعنی قدرت و توانایی­ای که ما در خدمت به آن نیاز داریم جاری می­شود ... قدرت و توانایی مافوق بشری­ای که او برای خدمت به خودش و دیگران به ایمانداران می­بخشد.

همین مفهوم در اول پطرس فصل ۴ نیز آمده است. این آیه می­گوید: «مهمتر از همه یکدیگر را بشدت محبت کنید، زیرا محبت انبوه گناهان را می­پوشاند. و یکدیگر را بدون شکوه و شکایت مهمانی کنید.» و اینها همه نیازمند فیض خدا هستند. ما هیچگاه نمی­توانیم کسی را بدون فیض و قدرت خدا بشدت محبت کنیم. مهمان نوازی بدون شکوه و شکایت بدون فیض خدا میسر نیست. چون اینها از طبیعت ما بیرون نمی­آیند و ما برای انجام آن محتاج به فیض خدا هستیم. قدرتی مافوق طبیعت و فطرت انسانی ما که ما را قدرت می­دهد تا دیگران را بشدت محبت کنیم و با تمام دل مهمان نوازی کنیم. بله، پطرس می­گوید یکدیگر را بشدت محبت کنید، با محبتی که گناهان زیاد را می­پوشاند و یکدیگر را بدون شکوه و شکایت مهمانی کنید.

و بعد ادامه می­دهد: «همچون مباشران امین بر فیض گوناگون خدا، یکدیگر را با هر عطایی که یافته­اید، خدمت کنید.» توجه کنید، پطرس می­گوید همانطور که هر یک از شما کاریزما یعنی عطیه­ای بوسیلۀ فیض خدا دریافت کردید، با همان فیض یکدیگر را چون ناظرینی امین خدمت کنید.

در بسیاری از جایهای کلام خدا، در کنار فیض، [از] کلمۀ گوناگون استفاده شده است. فیض گوناگون خدا، این فیض جلوه­های مختلفی دارد و خدا آن را با جلوه­های گوناگونی که دارد در زندگی ایمانداران جاری می­کند.

چرا؟ پطرس در آخر این آیه، هدف فیض گوناگون خدا را بیان می­کند: «تا در همه چیز، خدا بواسطۀ عیسای مسیح، تمجید شود. جلال و توانایی تا ابد بر او باد. آمین.»

وقتی ما این عطایا را که نشانه­ای از فیض خدا هستند، با قدرت او، با فروتنی، سخاوتمندانه و با شادی بکار می­بندیم، فیض خدا بر دیگران نیز جاری می­شود، و نتیجه این است که نام مسیح برافراشته می­شود. خدای ما خدایی است دهنده، سخاوتمند، و پر فیض. این کلمات مثل طنابی است که رشته­های آن در هم تنیده شده باشند. این سه خصوصیت منعکس کنندۀ قلب و شخصیت خداوند هستند. و هدف اصلی ما نیز باید این باشد که روحیۀ دهنده، سخاوتمند و پرفیض خدا را به دیگران بشناسانیم. و برای این کار هم احتیاج به فیض، قدرت و عطایای خدا داریم.

پولس رسول در دوم قرنتیان ۸ می­گوید: «می­خواهیم شما را از فیضی که خدا به کلیساهای مقدوینه عطا کرده است آگاه سازیم.» پولس صحبت از کلیساهای مقدوینه و فیضی که خدا به آنها داده است، می­کند. ولی این فیض چه بود که پولس صحبت از آن می­کند؟ این چه فیضی بود که خدا بوسیلۀ آن کلیساهای مقدونیه را برکت داده بود؟ مردم اغلب وقتی صحبت برکت می­شود، فکرشان بطرف وضعیت مالی خوب، شغل خوب و یا سلامتی می­رود. ولی پولس ادامه می­دهد و دربارۀ آنها می­گوید: «زیرا در همان حال که ایشان به سبب زحماتی طاقت فرسا، در بوتۀ آزمایش قرار داشتند، از شادی بی حد و فقر بسیارشان سخاوتی بیکران جاری گشت.»

آنها ایماندارانی نبودند که وضعیت مالی خوب داشته باشند. پولس برعکس اشاره به فقر بسیار آنها می­کند. برکت آنها وضعیت مالی خوب [آنها] نبود. برکت آنها این بود که خدا به آنها فیض داده بود و این فیض باعث شده بود که در فقر بسیارشان، شادی بی حد و سخاوت بیکران داشته باشند. به این آیه یک بار دیگر دقت کنید. «در همان حال که ایشان بسبب زحماتی طاقت فرسا در بوتۀ آزمایش قرار داشتند، در فقرشان شادی بی حد و سخاوتی بیکران جاری گشت.» و این یعنی فیض.

چطور ممکن است که طبیعت انسانی در زحمات طاقت فرسا و فقر بسیار، شادی بی حد و سخاوت بیکران در درون شخص جاری کند. این تنها فیض مافوق طبیعی خداست و پولس می­گوید که می­خواهم که شما را از این فیضی که خدا به کلیساهای مقدونیه عطا کرده است، آگاه سازم. این آن فیضی بود که خدا به آنها داده بود تا در نهایت فقر و وضعیت طاقت فرسا، بسیار شادمان باشند و سخاوت بیکران داشته باشند. چرا؟ چون خدا، خدایی خسیس و چشم تنگ نیست. متأسفانه بسیاری اوقات زندگی ما اینچنین تصویری از خدا به مردم نمی­دهد.

در ارتباط با کلیساهای مقدونیه، فیض خدا از طریق آنها بوسیلۀ سخاوت بیکرانشان به دیگران منتقل شد. آنها با سخاوت خود، قلب خدا را برای دیگران به تصویر کشاندند. در آیه­های 4-5 پولس دربارۀ آنها می­گوید: «خود پیشقدم شده، با اصرار زیاد از ما خواهش کردند که در این خدمت به مقدسین سهیم باشند. ایشان حتی بسیار بیش از انتظار ما عمل کردند.»

آیا جاری شدن فیض خدا را از زندگی­های این ایمانداران می­بینید؟ ما لازم نیست که زیاد داشته باشیم تا یک دهندۀ با سخاوت باشیم. آنچه که ما به آن نیاز داریم، فیض خداست. و در واقع اگر ما فرزندان خدا هستیم، فیض بیکران و بی حد خدا در دسترس ما قرار گرفته است. آنچه که فقط لازم است این است که ما وسیله و کانالی باشیم که فیض خدا از ما به سوی دیگران جاری شود.

بله، فیض خدا باید نَفَس ما باشد، دم و بازدم ما. از یک طرف باید، مثل نفس/دم وارد زندگی ما شود، و از طرف دیگر، مثل بازدم از زندگی ما به زندگی دیگران جاری شود. پس چقدر لازم است که این فیض بیکران را به فراوانی وارد زندگی خود کنیم. اگر ما خودمان از این فیض لبریز نشویم، از درون زندگی ما به دیگران جاری نخواهد شد. برای همین پولس در آیۀ ۸ دوم قرنتیان۹ می­گوید: «خدا قادر است که هر نعمت را برای شما بس فزونی بخشد تا در همه چیز همواره همۀ نیازهایتان برآورده شود و برای انجام هر کار نیکو، به فراوانی داشته باشید.»

واژۀ "نعمت" به معنی هدیه، همان فیض است. حالا اجازه دهید که این آیه را اینطور بخوانیم: «خدا قادر است که هر فیض را برای شما بس فزونی بخشد تا در همه چیز همواره همۀ نیازهایتان برآورده شود و برای انجام هر کار نیکو، به فراوانی داشته باشید.»

آیا من و شما دیگران را به فراوانی خدمت می­کنیم؟ آیا اعمال نیکوی ما نسبت به دیگران به فراوانی هستند؟ آیا ما خود و منابع خودمان را در اختیار بچه­هایمان، همسرمان، افراد محیط کارمان، خدماتمان و بالاخره پولمان قرا می­دهیم؟ آیا ما کسی هستیم که به فراوانی به دیگران فیض خدا را بازدم می­کنیم؟ یا در وقت، در پول، در خدمت کردن دیگران خسّت نشان می­دهیم؟

بیایید از خداوند بپرسیم که چه کسی در اطراف ما هست که نیاز به فیض خداوند دارد و اینکه اگر او می­خواهد که من آن وسیله و کانال رساندن این فیض باشم، و حاضر باشم با سخاوتمندی وقت، پول، روحیۀ همدردی، مهمان نوازی و یا هر چیز دیگر را برای رساندن این فیض بکار برم. آیا کسی در اطراف شما هست که نیاز به تشویق و امیدواری دارد؟ آیا کسی هست که به بازدم فیض خدا از طریق شما نیازمند باشد؟

بیاد داشته باشید که هر دمی، بازدمی هم دارد و اگر ما دریافت کنندگان فیض خدا بوده­ایم، روزی فرا می­رسد که باید این فیض از طریق زندگی ما به دیگران منتقل شود. چون آنها به این فیض نیاز دارند. مسیح در متی ۱۰: ۸ گفت: «مفت یافته اید، مفت هم بدهید.» ترجمۀ دیگر کتابمقدس می­گوید: «رایگان یافته­اید، رایگان هم بدهید.» بله، من و شما این فیض را به رایگان یافته­ایم و به رایگان هم باید در دسترس دیگران قرار دهیم. او می­خواهد من و شما کانال دریافت و انتقال فیض خدا باشیم.

نازی: برنامۀ امروز دربارۀ فیض، مرتبط است با کتاب در طلب خداوند.

موضوع فیض یکی از بحث­های مهم این کتاب را تشکیل می­دهد. شما را تشویق می­کنیم که نسخه­ای از این کتاب را تهیه و آن را مطالعه کنید تا به فیض خداوند بیداری روحانی شخصی و تجربۀ شادی بخش آن را در زندگیتان تجربه کنید.

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.