دلِ آرام در دنیای پُر تلاطُم (بخش 3)

 

نازی: وقتی که شما می‌خواهید بخوابید، چه افکاری، ذهنِ شما را به خود مشغول می­کنند؟

سابرینا: من یاد گرفته­ام که شب­ها با تفکر به کلامِ خدا به خواب بروم و صبح­ها هم دوباره با تفکر بر کلامِ خدا روزم را شروع کنم. و حتی اگر نصفِ شب هم بیدار بشوم، دوباره کلامِ خدا را در فکرم مرور کنم. باید اعتراف کنم وقتی که اجازه می­دهم افکارِ خودم بر کلامِ خدا پیشی بگیرند، مشکلات و طوفان­ها و مسائلِ دشوارِ زندگی خیلی بزرگتر جلوه می­کنند.

نازی: با سلام به شما شنوندگان عزیز، امروز با برنامه­ای دیگر از پادکست «دل­هایمان احیا کُن» با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما عزیزان هستیم.

پیشرفتِ تکنولوژی، این امکان را فراهم کرده تا تازه­ترین اخبارِ وقایع، به صورت ۲۴ ساعته، در دسترسِ عموم باشند. در دنیایی که اکثراً اخبارِ بد به گوشِ ما می­رسند، برنامۀ امروز، ما را کمک می­کند تا بدانیم به عنوان ایماندارانِ به مسیح، چی واکنشی باید نشان دهیم.

سابرینا: ما، در ادامۀ بررسیِ ۱۱ آیۀ اول مزمور ۳۷ هستیم. شما را تشویق می­کنم که این آیات را بارها و بارها بخوانید و بر آنها تفکر و تعمق داشته باشید. این آیات، منبعِ برکتِ عظیمی در زندگیِ من بوده­اند. بارها، مخصوصاً در رویارویی با اتفاقاتِ آزاردهندۀ موجود در این دنیا، این مزمور مرا کمک کرده تا بتوانم واکنشِ صحیح و خداگونه نشان دهم. و متأسفانه، وقایعِ تلخ و آزاردهندۀ زیادی در اطرافِ ما اتفاق می‌افتد. در واقع، امکان ندارد که ما در کنارِ انسانِ دیگری قرار بگیریم و با بدی و شرارت، چه در قلبِ خودمان و چه در زندگی دیگران، روبرو نشویم!

تمایلِ طبیعیِ هر یک از ما این است که در مقابله با بدی و شرارت، خشمگین شویم و با روحیۀ مُکدَر، مشوش، و عصبانی از خود واکنش نشان دهیم. ما دیدیم که در مزمور ۳۷ در آیات یک و هفت و هشت، در مجموع سه بار، تأکید می­شود که مشوش و مکدر نشو ... خشمگین نشو.

در حالی که این آیات، ما را از انجامِ چیزی نهی می‌کرد و ما را هشدار می­داد که مواظب باشیم در رویارویی با بدی، کاری را انجام ندهیم، امروز خواهیم دید که کلامِ خدا ما را دعوت می­کند که در روبرو شدن با بدی و شرارت، یک سری کارها را انجام بدهیم. و آن، این است که آرامشِ خود را حفظ کنیم. ولی، سؤال این است که چگونه؟ شما ممکن است بگویید که حرف زدن در باره­اش خیلی آسان است ولی وقتی در عمل، همکارت در محیطِ شغلی زیرِ پایت را خالی می­کند ... وقتی در خانه، عضوی از خانواده با عادت­های آزاردهنده و یا تصمیمات و انتخاب­های غلط و احمقانۀ خودش باعثِ رنجشِ تو و بقیه می­شود، چطور می­شود آرامش خود را حفظ کرد؟ چطور می‌شود که با وجود این مسائل، مشوش و خشمگین نشویم؟

ولی بر اساسِ این مزمور، کلیدِ مشوش نشدن و خشمگین نشدن، نگاه کردن به بالا است. نگاه کردن به بالا؟ یعنی چه؟ یعنی نگاه کردن به خدا! در واقع، کلامِ خدا به ما می­گوید مسیرِ دیدِ خودتان را از تمرکز بر شریر و شرارت ... بر خدا تغییر بدهید. واقعاً چه چیزی آرامشِ ما را به هم می­زند؟ چه چیزی ما را مُکدر، مشوش و غضبناک می‌کند؟ آیا شما بیش از حد، بر مردم و آنچه آنها انجام می­دهند متمرکز نشده‌اید؟ در واقع، دلیلِ عصبانیت و تشویشِ ما این است که بیش از اندازه، بر اشخاصِ اطراف و اعمالِ بدِ آنها تمرکز می‌کنیم. واقعیت این است که تمرکزِ شما بر جایِ اشتباهی است. و مسیرِ دید و تمرکزِ شما باید عوض شود. شما باید با اراده، تصمیم بگیرید که به جایِ نگاه بر کسانی که اعمالِ بد انجام می­دهند، به خدا نگاه کنید. و مسیرِ عقربۀ قطب­نمایِ خود را از تمرکز بر مسائل و افرادِ شریر بردارید، و با خدا و معیارهای او هم­سو و هم­ساز کنید.

مزمور ۳۷ ما را تشویق به انجام ۵ کار می­کند. این ۵ کار، در واقع، به ما نشان می­دهند که چگونه به بالا نگاه کنیم و چگونه در عمقِ شرارت بر خدا تمرکز کنیم.

بیایید اول ببینیم که این پنج مورد به چه ترتیب در مزمور آمده­اند و بعد یکی، یکی به بررسیِ هر یک از آنها خواهیم پرداخت.

اولین مورد در آیۀ ۳ است که می‌گوید: «بر خداوند توکل نما»

دومین مورد در آیۀ ۴ است که می­گوید: «از خداوند لذت ببر»

سومین مورد در آیۀ ۵ است که می­گوید: «راهِ خود را به خداوند بسپار»

چهارمین مورد در آیه ۷ است که می­گوید: «در حضورِ خداوند آرام باش» ترجمۀ دیگرِ کلام خدا می­گوید: «نزد خداوند ساکت باش» و یا «استراحت کن»

پنجمین مورد دوباره در آیۀ 7 است که می­گوید: «صبورانه انتظارِ او را بکش» و یا «صبورانه انتظارِ خداوند را بکش» یعنی منتظر خدا باش. این عبارت علاوه بر آیه ۷ ، دو بارِ دیگر در آیات 9 و 34 هم به کار بُرده شده است.

بنابراین، این پنج مورد به ترتیب عبارتند از: بر خداوند توکل نما .... از خداوند لذت ببر ... راهِ خود را به خداوند بسپار ... در حضورِ خدا آرام باش .... و .... صبورانه انتظارِ خدا را بکش.

حالا بیایید آنها را به ترتیب موردِ بررسی قرار دهیم.

اولین نکته در آیه ۳ بود: «بر خداوند توکل کُن و نیکویی کُن. در زمین ساکن باش و امانت را بپَروَر!»

بر خداوند توکل نما. توکل بر خدا، اولین موردی هست که خدا از ما می‌خواهد تا در رویارویی با شرارت و افراد شریر از خود نشان دهیم. بر خداوند توکل نما! ایمان، همیشه نقطۀ آغاز رابطۀ ما با خداست. شما نمی­توانید با خدا ارتباط برقرار کنید و در آن رابطه ادامه دهید اگر دائماً ایمان و اعتماد و توکلِ به خدا نداشته باشید. کلام خدا در عبرانیان 11: 6 می‌گوید: «هر که به او (یعنی خدا) نزدیک می­شود، باید ایمان داشته باشد که او هست و جویندگان خود را پاداش می­دهد.»

شما در وسطِ مشکلات و شرایطِ بد و شرارت بارِ خود، باید ایمان داشته باشید که خدا حضور دارد و این شخصِ شریر نیست که پایانِ امر را تعیین می­کند. خدایی هست و این خدا حاکمِ مطلق است که بر همۀ شرایط و اوضاع، حاکمیت و کنترلِ کامل دارد ... حتی بر شریران و بدکرداران. من و شما باید به خدا اعتماد کنیم که او خدایی دانا و حکیم است، او همه چیز را می­داند و او همه چیز را می­بیند. من و شما باید به خدا اعتماد کنیم که او خدایی است نیکو و از هر اتفاقی در این دنیا نقشه و قصدی در نظر دارد. و شریر پیشه­گان (از جمله، کسانی که با بدی و شرارتشان، زندگی را بر شما دشوار و تیره کرده­اند) قدرت ندارند نقشه­ها و اهدافِ خدا را عقیم و خنثی کنند و یا اینکه برای انجامِ آنها سدّ و مانع ایجاد کنند. در این بین، خدا از شما می‌خواهد که بر او توکل کنید. بر او اعتماد کنید. و مطمئن باشید که خدا شرایطِ شما را می­داند. او کاملاً از اوضاع و احوالِ شما آگاهی دارد. او شما را ترک نکرده و وا نگذاشته و به فکر شماست و همه چیز را (... همه چیز را ...) و حتی شرارت را به خیریت شما به کار خواهد بُرد.

شما در حال حاضر، به این شخصی که بدی و شرارت می­کند، نگاه می­کنید و می‌بینید که این شخص، آدمی است فتنه انگیز و بدکار که کار‌هایش پُر از خشونت و یا فساد اخلاقی است و با تصمیمات و انتخاب­های غلط، دروغین، و احمقانۀ خودش زندگی را بر شما دشوار کرده است.

ممکن است شوهری داشته باشید که با تصمیماتِ غلط و غیرمسئولانۀ خودش، خانواده را در شرایطِ دشوار و ناامن قرار داده است. ممکن است پدر و مادری داشته باشید که اصلاً شما را درک نمی­کنند و از شما انتظاراتِ بی­جا دارند و با شما بدرفتاری می­کنند. ممکن است پسر یا دختری داشته باشید که با انتخاب­های اشتباه و احمقانه­اش، زندگی را بر شما دشوار کرده است. و یا ممکن است در محیط کار با افرادی سر و کله می­زنید که با حسادت و غرورِ خود، عرصه را بر شما تنگ کرده‌اند.

اما کلام خدا به ما می‌گوید تا تمرکزِ خود را از افرادِ شریر و بدکردار برداریم. ولی این بدان معنا نیست که وجود آنها یا اعمالشان را انکار کنید. بله، آنها واقعاً وجود دارند ... اما خدا هم وجود دارد. او همه چیز را تحت کنترل دارد. او به فکر شماست. پس بر او توکل کُن و تمرکزِ خود را بر او قرار بده.

این نوع ایمان، ایمانی چشم بسته و منفعل نیست گویا که وانمود کنیم هیچ اتفاقی نیفتاده است! ایمانی که کلامِ خدا ما را تشویق می­کند که آن را در این شرایط از خود نشان دهیم، ایمانی است فعال که ثمر می­آورد. ولی این ثمر چه می­تواند باشد؟

کلام خدا می‌گوید: «بر خداوند توکل کن.» و بعد، ادامه می‌دهد: «نیکویی کن» یعنی اجازه نده که بدی و شرارتِ شخصی که به تو بدی کرده است، تو را مجبور کند که تو هم بدی کُنی. این واقعیت که آنها به راحتی از خودشان خشونت نشان می‌دهند، به شما فحش می‌دهند، از سخنانِ کثیف و ناشایست استفاده می­کنند، و رفتاری گناه­آلود دارند، نباید باعث گناه کردنِ شما بشود.

کلام خدا در کتاب رومیان فصل ۱۲ می‌گوید: «مغلوب بدی مشو، بلکه بدی را با نیکویی مغلوب ساز.» واقعیت این است که بدی با بدی مغلوب نمی­شود ولی بدی با نیکویی مغلوب می­شود. برای همین، این آیه می‌گوید که نیکویی کن. و دلیلِ نیکویی کردنِ تو این است که بر خداوند توکل کرده­ای.

ایمان واقعی به خدا همیشه با اعمال صحیح، خودش را ابراز می­کند. اگر شما واقعاً توکل کرده­اید، وقتی با یک شخص نادان و احمق برخورد می­کنید که زندگی را بر شما دشوار کرده است، نباید به حماقتِ او گرفتار شوید و کارهایِ احمقانۀ او را تکرار کنید ... چون بدی با بدی مغلوب نمی­شود بلکه بدی فقط با نیکویی مغلوب و سرخورده می­شود. کلامِ خدا به ما می­آموزد که به همه نیکویی کنیم حتی به اشخاص شریر و بدکردار. مسیح گفت حتی دشمنان خودمان را هم محبت کنیم.

در خلال این مزمور (یعنی مزمور ۳۷) ما غالباً به تضادی پی می­بریم که بین شخصیتِ شریران و افراد پارسا وجود دارد. این تضاد باید بین بی­ایمانان و ایمانداران حقیقی، که توسطِ خونِ مسیح با ایمان پارسا شمرده شده­اند، دیده شود. در واقع، یک ایماندارِ حقیقی قطعاً زندگی­ای خواهد داشت که اعمال و رفتارِ او از زمین تا آسمان با زندگی و اعمال و رفتارِ بی­ایمانانِ اطرافش در تضاد است.

شخصِ شریر و بی ایمان، مرتکب بدی و شرارت می‌شود چون قلبِ شریری دارد، قلبی که تمایلاتِ آن بدی و شرارت است. بنابراین، هرگاه گناهکاران مرتکبِ اعمالِ شرورانه و بد می‌شوند، نباید شوکه بشویم. آنچه که باید من و شما را شوکه کند، این است که من و شما به عنوانِ مسیحیانِ ایماندار، مرتکبِ شرارت و بدی بشویم. این ما هستیم که قرار است نیکویی کنیم. چرا؟ چون خداوند به ما قلبِ تازه­ای داده است. او طبیعت جدیدی در ما خلق کرده است. اگر ما یک ایماندارِ تولدِ تازه یافته هستیم، پس این قابلیت و توانایی به ما داده شده تا نیکویی کنیم ... چون مسیح در ما زندگی می­کند. او انسانیتِ جدیدی به ما بخشیده است. برای همین، می­توانیم در مقابلِ بدی، نیکوی از خود نشان دهیم. ما این قدرت را داریم که اعمالِ درستی را که خدا از ما انتظار دارند، انجام دهیم چون روحِ مسیح در ما زندگی می­کند.

پس بر خداوند توکل نما و نیکویی کن.

سپس، این آیه ادامه می­دهد که در زمین ساکن باش. این عبارت در واقع می­خواهد بگوید: «در جایی که خدا تو را قرار داده است، مستقر شو و از آن فرار نکن.» بسیاری از ما، اغلب در حالِ فرار از اوضاع و احوالِ دشوارِ زندگی خود هستیم غافل از اینکه خدا در همان وضعیت، هدف و نقشه­ای برای ما دارد. و در این شرایط است که خدا به ما می­گوید: در زمین ساکن باش، در آن بمان، و از آن فرار نکن! در زمینی که خدا اجازه داده در آن قرار بگیری، مستقر و ساکن باش.

در موقعیتی که خدا اجازه داده تو در آن قرار بگیری بمان تا زمانی که خدا راهِ تو را باز کند و تو را بیرون بیاورد. در زمین بمان تا زمانی که خدا به روشنی و وضوح نشان دهد که [چه زمانی] باید از آن بیرون بیایی. به دنبالِ راهِ فرار و گریز نباش.

مردم اغلب در حالِ عوض کردنِ کار، عوض کردنِ کلیسا، عوض کردنِ همسر و بالاخره عوض کردنِ اوضاع و شرایطِ نامطلوبِ زندگی­شان هستند. ولی این تغییرات، ما را از برخوردِ با شرارت و افرادِ بد و شریر مصون نمی­کند. ما هر کجا که برویم، افراد و اوضاع و شرایطِ شریر در اطراف­مان خواهند بود. پس اگر خدا از ما می­خواهد که به او توکل کنیم و در زمین ساکن باشیم، بهتر است که اطاعت کنیم.

سپس این آیه ادامه می­دهد که امانت را به پرور. ترجمۀ قدیمی کتاب مقدس می­گوید: «از امانت پرورده شو.» یعنی در واقع در این شرایطِ دشوار، از امانتِ خدا، خود را بپرور.

اگر قرار است که در این زمین ساکن شوی، زمینی که واقعاً ساکن ماندن در آن سخت و بسیار دشوار است، شرایط و اوضاعی که واقعاً آرزو می­کنیم که از آنها فرار کنیم، اگر قرار است که در این زمین، تاب و توانِ ادامه دادن داشته باشیم، احتیاج به غذا داریم و غذای ما امانت و وفاداری خداست. در آن جایی که خدا تو را قرار داده، بمان و از امانت و وفاداریِ خدا، خود را پرورش بدِه و تغذیه کن. امانت و وفاداریِ خدا، در این زمین، در این وضعیت دشوار، دروناً تو را خوشحال و راضی نگاه خواهد داشت.

دومین مورد از پنج موردی که این مزمور به ما یاد میدهد در آیۀ ۴ است که می­گوید: «از خداوند لذت ببر.» واژۀ اصلی که در زبان عبری برای «لذت» استفاده شده است به معنی خوشحال بودن درباره چیزی است. عبارت «از خداوند لذت ببر» در متنی آمده که در بارۀ افرادِ شریر و شرارتِ آنان صحبت می‌کند. این مزمور، در بارۀ موقعیتی صحبت می‌کند که ما در حالِ دست و پنجه نرم کردن با افرادی هستیم که بدی و شرارت می‌کنند. و تمایلِ طبیعیِ ما، خشم، کدورت، تشویش، و ترس بود. اما کلام خدا به ما می­گوید در این اوضاع و شرایط از خداوند لذت ببر ... بگذار که او گنجِ تو باشد ... و همانطور که مسیح در انجیل به عنوان مرواریدِ بسیار گرانبها معرفی شده است، او پُرارزش­ترین گنجِ تو باشد ... بگذار مسیح گرانبهاترین مُرواریدِ تو باشد. به او بگو: "خداوندا، علیرغمِ اوضاع و شرایطِ شرارت­بارِ اطرافم، علیرغمِ همۀ دردسری که افرادِ بدکارِ اطرافم برای من به وجود آورده‌اند، علیرغمِ تصمیماتِ اشتباه و احمقانه­ای که اتخاذ کرده‌اند، اما من چشمانم را به سوی تو بر می­افرازیم. تو عالی و بلند هستی. تو نیکو و قابل پرستش هستی. تو قابلِ لذت هستی." بله، به خدا نگاه کن و از وفاداری، امانت، و زیباییِ او لذت ببر. و در این شرایطِ دشوار، خودت را با این وفاداری بپروران و از آن تغذیه کن. در این شرایط، به کلامِ خداوند مراجعه کن. بر شخصیتِ مسیح تمرکز کن. به خاطر شخصیتِ بی همتا و تغییرناپذیرش و آنچه او هست، در قلب خود جشنی به پا کن.

یکی از قسمت­های کلامِ خدا که مسیح را به زیبایی تشریح می‌کند، کتابِ مکاشفه فصل اول است. آن مسیحی که بر تخت نشسته است، خداوندی است که هم شیر یهوداست و هم برّۀ ذبح شدۀ خدا. چشمهایش چون شعلۀ آتش، زیبا، قدرتمند، و پُر اُبُهت است. او خداوندی است که ما را محبت کرد و ما را با خون خود شُست و آزاد نمود.

بله، به او چشم بدوزید. از او لذت ببرید. در قلبِ خود با شادی برای او جشن به پا کنید. چشمان خود را از مردم بردارید و بر مسیح متمرکز کنید و از او لذت ببرید.

مشکلِ اصلیِ ما این است که ما بر مردمِ اطراف و شرارت و بدیِ آنها خیلی وقت صرف می‌کنیم و تمرکزِ اصلیِ ما بر آنهاست. گاهی، آنها همۀ فکرِ ما را در ۲۴ ساعتِ روز و بالاخره، هفته­ها و سال­ها اشغال می­کنند. و به همین دلیل، ما تبدیل به اشخاصی مشوش و خشمگین شده­ایم ... برای همین است که حرارتِ ما همیشه بالاست و اشخاصِ عصبانی و آزرده­خاطری هستیم.

بیایید وقتی که شب می­خواهیم بخوابیم، به جای مرور کردنِ بدی و شرارتِ افراد، به صورتِ هدفمند، بر خداوند تمرکز کنیم و در کلامش تفکر کنیم. در این چنین مواقع، آیاتِ حفظی خیلی کمک می­کنند. من یاد گرفته­ام که شب­ها با تفکر به کلامِ خدا به خواب بروم و صبح­ها هم دوباره با تفکر بر کلامِ خدا روزم را شروع کنم. و حتی اگر نصفِ شب هم بیدار بشوم، دوباره کلامِ خدا را در فکرم مرور کنم. باید اعتراف کنم وقتی که اجازه می­دهم افکارِ خودم بر کلامِ خدا پیشی بگیرند، مشکلات و طوفان­ها و مسائلِ دشوارِ زندگی خیلی بزرگتر جلوه می­کنند. انگار که فراموش می­کنم که خدا آنجاست و بر همه چیز حاکم است. و برای همین، به جای آنکه از خداوند لذت ببرم، حرارتِ من بالا می­رود و دوباره مشوش و خشمگین می­شوم.

این آیه ادامه می­دهد: اگر ما از خداوند لذت ببریم، او مُرادِ دلِ ما را به ما خواهد داد. در ترجمۀ دیگر می­گوید: او مسئلتِ دلِ ما را به ما خواهد داد. اما این به چه معناست؟ یعنی چه اگر از خدا لذت ببرم، او مُرادِ دلِ مرا به من خواهد داد؟ عزیزان، ما هر چقدر که با خدا وقت صرف کنیم و بر او و کلامش تمرکز داشته باشیم، به مرور زمان، خودِ او گنج، مُرواریدِ گرانبها، و مسئلت و مُرادِ دلِ ما خواهد بود. او بالاترین مقصود و هدفِ زندگیِ ما خواهد شد. ما در واقع، برای او زندگی خواهیم کرد. وقتی ما، در خداوند لذت ببریم، او همۀ آن چیزی خواهد بود که ما در حسرت و آرزویش هستیم. او خودش مسئلت و مُرادِ دلِ ما خواهد بود. مثل این است که (گویا) ما در هواپیمایی هستیم که بالای ابرهایِ تاریکِ تهدیداتِ شریران و بدکارانِ موجود در زندگی­مان در حالِ پرواز است. در آنجاست که تمامِ تشویش، نگرانی، و ترس و خشم و عصبانیتِ ما فروکش می­کند. چون حضور و وجودِ مسیح، همه چیز را پُر می­کند و به ما رضایت می‌دهد.

تا به حال دیدیم که این مزمور به ما یاد می­دهد که در شرایطِ اسفناکِ بی­انصافی و شرارتِ افرادِ شریرِ اطرافمان، اول، بر خداوند توکل نماییم و دوم، در خداوند لذت ببریم.

حالا به مورد سوم می­رسیم که در آیۀ 5 آمده است: «راهِ خود را به خداوند بسپار.» این آیه همینطور ادامه می‌دهد که بر او توکل کن که او عمل خواهد کرد. «راهِ خود را به خداوند بسپار. بر او توکل کن که او عمل خواهد کرد.» چه کسی عمل خواهد کرد؟ خدا! چه کسی وارد عمل خواهد شد؟ خدا! بله، او کاری را که باید انجام دهد، انجام خواهد داد. او واردِ عمل خواهد شد ... در زمانِ معینِ خودش و با روشِ مشخصِ خودش. او ممکن است که این مُشکل را نیم ساعتِ دیگر حل کند و یا ممکن است این مُشکل را آنطور که من و شما انتظار داریم و آرزو داریم، حل نکند. اما کلام خدا وعده می‌دهد (قول می‌دهد) که او واردِ عمل خواهد شد: او آن را انجام خواهد داد.

حقیقتِ امر این است که حتی اگر بسیاری از خواسته‌ها و آرزوهای ما را به ما ندهد و آن طور که ما می­خواهیم، وارد عمل نشود، باید او را همچنان تمجید کرد. دیدِ ما خیلی محدود است و فقط گوشه‌ای از تصویرِ کُلی را می­بینیم. ولی خدا، همۀ تصویر را می­بیند. او می­داند که ما به چه چیزی نیاز داریم. بهترین حالت این است که به او بسپاریم و بر او توکل کنیم تا او واردِ عمل شده، طریقِ ما را به دست گیرد، و آن را انجام دهد. به یاد داشته باشید که این آیه می­گوید: راهِ خود را به خداوند بسپار. بر او توکل کن و او عمل خواهد کرد.

ای کاش، من و شما، خیلی بیشتر از این­ها، راه­ها و روش­های خود را به خدا می­سپردیم و بیشتر بر او توکل می­کردیم. در این صورت، چقدر بیشتر، او واردِ عمل می­شد و چقدر بیشتر ما شاهدِ معجزاتِ روزانۀ او در زندگی زناشویی، در بی­ایمانیِ همسرانمان، در سرکشیِ پسران و دختران­مان، در مسایل مالی­مان، در رابطۀ کلافه کنندۀ محیطِ شغلی­مان، و در مسایلِ پیچیدۀ کلیساهای­مان می­شدیم. خدا، واقعا می­خواهد واردِ عمل شود و کاری را انجام دهد که فقط از دستِ او بر می­آید.

متاسفانه، اغلبِ اوقات، ما کاملاً زمامِ امور را به دست گرفته­ایم و می­خواهیم خودمان از عهدۀ مسائل برآیم، غافل از آنکه عملاً داریم اعلام می‌کنیم که: "خدایا، ما به تو نیازی نداریم و این ما هستیم که خدای زندگی خودمان هستیم!!!"

ولی خدا از ما می­خواهد که راه­های خود را به او بسپاریم، بر او توکل کنیم، بر او و روش‌های او، و بر وقت‌های او کاملاً اعتماد داشته باشیم و خود را تسلیم او کنیم. و خدا را شکر که وقتی او واردِ عمل می­شود، همه چیز آنطور که شایسته و بایسته است، انجام می­شود.

بله، خدا عمل خواهد کرد! پس، سؤال مهمی که من و شما باید از خود بپرسیم این است که: چه موضوعی در زندگی من هست که خدا می‌خواهد در آن کاری انجام دهد ولی به دلیل اینکه من زمامِ امور را به دست گرفته­ام، توکل نمی­کنم، و به او نمی­سپارم، او کاری نمی­کند؟ چه چیزی هست که شما باید از کنترل آن دست بکشید، آن را به خدا بسپارید، و بر او اعتماد کنید تا او آن را انجام دهد؟

بله، بر خداوند توکل کن و او آن را انجام خواهد داد. او وارد عمل خواهد شد وقتی ما به خدا توکل می­کنیم.

حالا به آیۀ ۶ می­رسیم که می­گوید: وقتی ما به خداوند توکل می­کنیم، «او پارساییِ تو را همچون نور، تابان خواهد ساخت و حقانیتِ تو را، چون آفتابِ نیمروز.» و این نتیجۀ سپردن به خدا و توکل بر اوست.

خدا بر آن اوضاع و شرایط، نورِ خود را خواهد فرستاد و مثلِ نورِ ظهر همه چیز را روشن خواهد کرد. او حقانیتِ شخصی که به مسیح توکل کرده است را بالاخره آشکار خواهد کرد. همه، حقیقت را خواهند فهمید. اگر شما بی­گناه هستید، هیچکس از بی‌گناهیِ شما خبر ندارد و یا آن را باور نمی­کند. خود را به خدا بسپار، بر او توکل کن، و او بی­گناهیِ تو را آشکار خواهد کرد. آنقدر سعی نکن از خودت دفاع کنی و همه چیز را با قدرت خودت ثابت کنی. خدا قول می­دهد که پارسایی و عدالتِ تو را مثلِ نور، تابان کند. او حقانیتِ تو را مثلِ نورِ ظهر آشکار می­کند.

پس، تا به حال، در مزمور ۳۷ دیدیم که در رویارویی با افرادِ بدکار و شریر، خدا ما را تشویق به انجام ۵ مورد می­کند که سه مورد از این پنج مورد را امروز با هم بررسی کردیم. امروز دیدیم که کلام خدا ما را ترغیب می­کند: 1) بر خداوند توکل کُن و نیکویی کُن. 2) از خداوند لذت ببر و 3) راه­های خود را به او بسپار و بر او توکل کُن و او آن را انجام خواهد داد و واردِ عمل خواهد شد.

دعا: "ای خداوند،

باشد که قلب­ها و زندگیِ ما به دورِ محورِ تو بچرخد.

باشد که تمرکز و نگاهِ ما از شریران و بدکارانِ اطرافمان برداشته شود و بر تو تمرکز کنیم.

باشد که چشمانِ ما بر تو دوخته شود.

باشد که دائماً به یاد بیاوریم به جای تشویش و نگرانی و خشمی که در اثر تمرکز بر شرارت و افرادِ شریر در ما ایجاد می­شود، با سپُردن به تو، با توکل بر تو و لذت بُردن از تو، قلب­ها­یمان از آرامی و شادی در تو پُر شوند.

ای خداوند، قلب­های ما را از آرامش و شادی خود پُر کُن. خداوندا، به تو توکل می­کنیم. راه­های خود را به دست تو می­سپاریم. متشکریم که تو تنها خدا هستی ... خدای نیکویی هستی. حتی در این لحظه، اگر هر یک از ما، در شرایطی هستیم که آرامش و شادی ما رُبوده شده است، می­خواهیم به سوی تو بیاییم و هدفمندانه، توکل کردن به تو را انتخاب کنیم. در نامِ مسیحِ خداوند، آمین."

نازی: به احتمالِ بسیار زیاد، شما امروز هم با افرادی که آرامش و شادیِ شما را مُختل می­کنند، روبرو خواهید شد، افرادی که در زندگی شخصیِ شما، و یا در اخبارِ جهانی، مرتکبِ اعمالِ بد و شریرانه می­شوند. در سری برنامه­های دلِ آرام در دنیای پُر تلاطُم دیدیم که به عنوانِ یک ایماندارِ مسیحی، چگونه باید در اینچنین مواقعی از خودمان عکس­العمل نشان دهیم.

هیچیک از ما انتظارکشیدن را دوست ندارد. اما منتظر شدن برای خدا، می­تواند از هر انتظارِ دیگری متفاوت باشد. برای درکِ این موضوع، از شما دعوت می­کنیم تا در برنامه­های بعدی پادکستِ دل­ها­ی­مان احیا کُن دوباره با ما همراه شوید.

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.