دلِ آرام در دنیای پُر تلاطُم (بخش 4)

 

نازی: وقتی شما با افراد موفقی برخورد می­کنید که با راه­های گناه­آلود به موفقیت می­رسند و به زندگیِ گناه­آلودِ خود نیز می‌بالند، به یاد داشته باشید که بر اساسِ کتابِ مزامیر، این موفقیت‌ها و کامیابی­ها موقتی هستند.

سابرینا: و داوود می­گوید: «بر شریران حسد مبر.» یعنی حسرتِ زندگی و موفقیت­های آنها را نداشته باش. آنها شاید چیزهایی دارند که شما در حال حاضر ندارید، اما در دراز مدت خواهید دید که آنها چیزهایی خواهند داشت که شما اصلاً آرزو نخواهید کرد آنها را داشته باشید. و در دراز مدت، شما نیز چیزهایی خواهید داشت که اشخاصِ شریر هیچگاه ... هیچگاه ... هیچگاه تجربه نخواهند کرد.

نازی: امروز با برنامه­ای دیگر از پادکستِ دل­های­مان احیا کُن در خدمت شما، عزیزانِ شنونده، هستیم. بعضی از مردم به خاطرِ رفتارهای بدشان شناخته شده هستند. اما، ما به وضوح می­بینیم که آنها، به جایِ آنکه تاوانِ آنچه می­کنند را پس دهند، برعکس، هر روز محبوب­تر و موفق­تر می­شوند. ولی کلام خدا ما را تشویق می­کند به جای غبطه خوردن به زندگی آنها و دلسرد شدن، ما به تصویر بزرگتری نگاه کنیم. امروز در ادامۀ بررسی مزمور ۳۷ به این موضوع خواهیم پرداخت.

سابرینا: اگر در جلسات پیشین با ما همراه بوده­اید، ما به بررسی مزمور ۳۷ پرداختیم. از شما دعوت می­کنم به تفکر و تعمق کردن در این مزمور ادامه بدهید تا این آیات در رگ و پیِ دیدگاهِ شما تنیده شوند. اگر می‌خواهید بیشترین فایده را از کلامِ خدا ببرید، فقط شنوندۀ آموزشی که یک معلم می­دهد نباشید. بلکه، آن قسمت را خود بارها و بارها بخوانید. بگذارید که کلامِ خدا با شما صحبت کند. بر آن تفکر و تعمق کنید. در آن، وقت صرف کنید و آن را به عنوان آیات حفظی حفظ کنید.

و یکی از بخش­های مهمِ کلام خدا که برای حفظ کردن خیلی مفید است آیات ۱ تا ۱۱ از مزمور ۳۷ است. البته اگر بخواهید، می­توانید تمامی این مزمور را از بَر کنید. ولی اگر آن، کارِ دشواری به نظر می­رسد، حداقل ۱۱ آیۀ اول را برای حفظ کردن در مد نظر داشته باشید.

در طی مطالعۀ این مزمور دیدیم که ما در زندگیِ روزمرۀ خود، با افرادِ شریر و بد­کردار در برخورد هستیم. برخوردِ ما با این افراد ممکن است در خانواده، بین افرادِ فامیل، در محیطِ شغلی، و حتی در کلیسا باشد. شما ممکن است بگویید: "یعنی حتی در میان ایمانداران؟" بله، چون همۀ ما انسان هستیم و وقتی مسیح در مرکزِ زندگی ما قرار نداشته باشد، تمایل اصلی ما این خواهد بود که هرآنچه را که خودمان بخواهیم، انجام دهیم. که در این صورت، قطعاً رفتارهای گناه­آلود و غلط و ضدِ کتاب­مقدسی از ما سر خواهد زد و ما هم، حتی اگر ایماندار باشیم، تبدیل به شخصِ شریر و بدکرداری خواهیم شد که باعث تشویش، کدورت، و خشمِ دیگران خواهیم شد.

اما نکتۀ مهمِ این مزمور این است که وقتی ما با اشخاصِ بدرفتار، بدکردار، و شریر برخورد می­کنیم، چه واکنشی باید نشان دهیم؟ ممکن است اینگونه افراد در چهار دیواریِ خانۀ خودمان باشند که شب و روز با آنها زندگی می­کنیم: شوهرِ بدرفتار، فرزندانی که در سنین نوجوانی و یا حتی بزرگتر با تصمیمات و انتخاب­های احمقانۀ خودشان عرصه را بر شما تنگ کرده‌اند، یا پدر و مادری که بر ضدِ راه‌های خدا عمل می­کنند و زندگی را بر شما دشوار کرده­اند. بالاخره، هزار و یک جور موقعیتی که در آن من و شما با افرادِ بد قلق، بهانه جو، شرور، و آزار دهنده در ارتباط هستیم.

مزمور ۳۷ به ما می‌گوید که در اینگونه شرایط چه کاری انجام ندهیم و چه کاری انجام بدهیم. آنچه که نباید انجام دهیم آن چیزی است که اتفاقاً برعکس، همۀ ما تمایل داریم که آن را انجام دهیم. و آن، مشوش شدن، مکدر شدن، و خشمگین شدن است. کلام خدا در این مزمور صریحاً به ما می­گوید: به جهتِ شریران ... مشوش مشو، مکدر مشو، و در نهایت خشمگین نشو. خدا از ما می­خواهد که مثلِ کوه آتشفشان از کوره به در نرویم.

ممکن است که ما جزو افرادی نباشیم که وقتی عصبانی می­شوند، چیزی به سوی مردم پرت می­کنند و یا داد و هوار به راه می­اندازند. اما شاید افرادی هستیم که از درون خودخوری می­کنیم، استرس دارم، و نگران و دلواپس می­شویم. و این آن جوشش و غلیانِ درونی است که اگر با روشِ خدا با آن برخورد نکنیم، آخرش، روزی تخلیه خواهد شد و به صورت گفتار و اعمالی که خدا را خشنود نمی­کنند خود را ظاهر خواهد کرد.

تنها کاری که تشویش و عصبانیت می‌کند این است که ما را هم تبدیل به اشخاصِ بدکار و ظالم و شریر می‌کند. آیۀ ۸ بر این چیزها تأکید می­کند. این آیه می­گوید: «از خشم باز ایست. بُغض را ترک نما. خویشتن را مکدر مساز که جز به شرارت نمی­انجامد.» اگر ما، در واکنشِ به اشخاصِ شریر و بدکردار، با خشم و کدورت برخورد کنیم، همان کسانی می­شویم که از آنها خشمگین شده­ایم. ترجمۀ قدیمیِ کتاب­مقدس می­گوید: «از غضب برکنار شو. خشم را ترک کن. خود را مشوش مساز که البته باعثِ گناه خواهد شد.» بله، کلام خدا می­گوید که البته ... حتماً ... قطعاً ... باعثِ گناه و شرارتِ تو خواهد شد.

ما دیدیم بعد از اینکه نباید مشوش و خشمگین شویم، حالا باید چکار بکنیم؟ باید به بالا نگاه کنیم. چگونه؟ کلامِ خدا به ما فرمان می­دهد: «بر خداوند توکل نما و نیکویی کن.» (آیه ۳) «در خداوند لذت ببر و طریقِ (راهِ) خود را به خداوند بسپار.» «در حضورِ خداوند آرام شو، صبورانه منتظرِ او باش.»

تمامِ این آیات به ما نشان می­دهند که خدا از ما می­خواهد عقربۀ قطب نمایِ زندگیِ خودمان را بر او متمرکز کنیم و به بالا نگاه کنیم. او تنها شخصیتی است که هیچوقت تغییر پیدا نمی­کند و عوض نمی­شود. پس قلب­هایمان را به او وصل کنیم و در او تنیده شویم.

پس، اولین مورد این بود که «مشوش و خشمگین نشو.» دومین مورد این بود که «به بالا نگاه کن». امروز به سومین واکنشی که باید نشان دهیم خواهیم پرداخت. و آن، نگاه کردن به جلو است. به این مورد در آیۀ دوم اشاره شده است. اگر به یاد داشته باشید، ما به آیۀ اول پرداختیم که می‌گفت: مشوش و مکدر نشو. بعد آیات ۳ تا ۸ را بررسی کردیم که همگی بر جنبه­های مختلف تأکید می‌کرد که به بالا نگاه کنیم و بر خداوند تمرکز کنیم. در این بین، از آیۀ دو گذشته بودیم. اگر به این آیه توجه کنید، در واقع می­گوید: به جلو نگاه کن. این آیه در حقیقت به ما نشان می­دهد که چرا نباید مشوش و مکدر و خشمگین شویم. چون چیزی در آینده قرار است اتفاق بیفتد که می­توان به آن امیدوار بود و بر آن حساب کرد. و آن این است که این وضعیت، تغییر خواهد کرد و هر شرارت و بدی از میان خواهد رفت.

آیۀ ۲ می­گوید: «زیرا چون علف، زود می­پژمُرند، و چون گیاهِ سبز، خشک می‌شوند.» اما، چه کسانی چون علفِ بزودی پژمُرده و خشک می­شوند؟ همان شریران، بدکاران و فتنه­انگیزانی که در آیۀ اول به آنها اشاره شد و به ما گفته شد از آنها خود را مشوش، مکدر، و خشمگین نسازیم.

بله، کلامِ خدا می­گوید که [شریران] مثلِ علف، بزودی پژمُرده، بُریده، و خشک می­شوند. نکته­ای که در اینجا باید به آن توجه داشت، این است که کلام خدا می‌خواهد ما را مطمئن کند که شریران و وضعیتی که به وجود آورده‌اند، همیشگی و دائمی نخواهند بود. و بالاخره این اوضاع و شرایط، به پایانِ خود خواهد رسید. بله، برای مدتی آنها وجود خواهند داشت. این مدت شاید به نظر طولانی بیاید و انگار هیچ اثری از پژمُرده شدن و خشک شدن آنها دیده نشود. ولی ما باید با زمانِ خدا پیش برویم. زمان­ها و وقت­های خدا با زمان­ها و وقت­های ما متفاوت است. او با معیارِ ساعت و تقویمِ ما عمل نمی­کند.

ما ممکن است بگوییم 3 هفته طول کشیده، 3 ماه طول کشیده، و یا ۳۳ سال طول کشیده! اما، پاسخ خدا به ما این است: با معیارِ ابدیت زندگی کُن. 3 هفته، 3 سال، و یا حتی 33 سال در معیارِ ابدیت، زمان طولانی­ای نیست. ما واقعاً لازم داریم که با دیدِ خدا، به زمان نگاه کنیم. بله، آنها چون علف به زودی (توجه کنید: به زودی) پژمرده می­شوند و چون گیاهِ سبز، خشک می­شوند. (آیۀ ۲)

و حالا بیایید به آیۀ ۹ نگاه کنیم. می‌بینیم که این موضوع آنجا نیز تکرار می‌شود.

«زیرا که بدکاران منقطع خواهند شد. اما منتظرانِ خداوند زمین را به میراث خواهند بُرد.» و سپس در آیات ۱۰ و ۱۱ ادامه می‌دهد: «پس از اندک زمانی، دیگر شریری نخواهد بود، و هرچند او را بجویی، یافت نخواهد شد. اما حلیمان وارثِ زمین خواهند شد و از فراوانیِ سلامتی، لذت خواهند بُرد.»

آیا تفاوتِ بین آیندۀ شریران و آیندۀ حلیمان را می­بینید؟ و در اینجا نویسندۀ مزمور می­خواهد به ما بگوید که در عین حال که به بالا نگاه می­کنی، به جلو نیز نگاه کن و آینده­ای را که خدا درباره­اش وعده می­دهد، با ایمان ببین. خداوند ما را تشویق می‌کند که دوراندیش باشیم و چشم­اندازی دور بر مسائل داشته باشیم. او نمی­خواهد که سطحی­نگر باشیم و فقط حالِ حاضر را ببینیم. بلکه با ایمان، آنچه را که خدا در موردِ آینده وعده می‌دهد ببینیم. و در حالی که بالا و به او و به وعده­های او نگاه می­کنیم، به جلو نیز نگاه کنیم.

در کلام خدا از دو نوع واکنش یا رفتار سخن به میان آمده است: یکی، رفتار به دیدار ... و دیگری، رفتار به ایمان!

رفتار به دیدار، فقط بر زمان حاضر و اتفاقاتِ آن تمرکز دارد. ولی رفتار به ایمان، در کنارِ وقوعِ اتفاقاتِ حاضر، به بالا نگاه می‌کند و با دیدِ خدا به آینده می­نگرد. رفتار با ایمان بر آنچه خدا می­گوید و وعده می‌دهد تمرکز می‌کند. رفتار با دیدار فقط بر آنچه که شریران و بدکاران، در حال حاضر دارند انجام می­دهند نگاه می­کند. وقتی که تمرکزِ دائمی ما بر زمان حال و آنچه شریران در حال حاضر انجام می‌دهند باشد، به نظر خواهد رسید که شریران و بدکاران همواره در حال برنده شدن هستند و شخصِ حلیم در حال له شدن و از بین رفتن است.

ولی خدا نمی­خواهد که فقط نزدیک بین باشیم. بلکه باید به دورنمایی که تصویرِ آن در دستِ خداست نگاه کنیم. و این دور نما را فقط با عینکِ ایمان می­توان دید. به همین دلیل، کلام خدا ما را ترغیب می‌کند تا با ایمان رفتار کنیم و نه به دیدار. کلام خدا به ما وعده می‌دهد که حلیمان و پارسایان و منتظرانِ خداوند وارثِ برکت خواهند شد و از فراوانیِ سلامتی و آرامش لذت خواهند بُرد. آنها وارث زمین خواهند شد. این نوع دورنگری به ما نشان می­دهد که شریر مثل علف پژمرده و بُریده خواهد شد و وجودِ بدکاران و فتنه انگیزان دائمی نیست و آنها و اوضاع و شرایطی که به وجود آورده‌اند تا به ابد اینطور باقی نخواهد ماند.

اگر خدا در معادله ما نباشد، بله آنانی که خود را برمی­افرازند، شرارت را به عمل می­آورند، فتنه­انگیزی می­کنند و ظلم روا می­دارند، همواره پیروزمند و موفق خواهند بود و حلیمان شکسته و شکست خورده و پژمرده باقی خواهند ماند. ولی چون خدا هست و به عنوان خای حاکمِ مطلق، در این معادله نقشی حیاتی ایفا می­کند، این اوضاع و شرایطِ بد پایانی دارد. این نمایشنامه پایانی دارد. ما هنوز آن را نمی­بینیم. و این پایان، با آنچه که ما در حالِ حاضر در وسطِ این داستان می­بینیم، متفاوت است.

بنابراین، بر اساس مزمور ۳۷ ما نیاز داریم که دائماً در حالِ انجامِ دو کار باشیم:

اول اینکه، به خود دائماً یادآوری کنیم که شریران و بدکاران چه پایانی خواهند داشت.

و دوم اینکه، در پایانی که در انتظارِ ایمانداران، حلیمان و پارسایان است، شادی و وجه کنیم.

به این منظور، شما را تشویق می­کنم این مزمور را بخوانید و در کنار هر آیه­ای که در بارۀ پایانِ شریران صحبت می­کند، یک ضربدر بزنید. با توجه به همۀ این آیات، خواهید دید که در شروع، به نظر می‌رسد که شریران و بدکاران همواره شاد و موفق هستند و هیچ غم و غصه­ای ندارند. ولی بر اساس همین آیات خواهیم دید که این موفقیت و شادکامی موقتی است و به زودی کمرنگ و محو خواهد شد، به طوری که حتی دنبال آنها می­گردی اما آنها را نخواهی یافت. (آیات 2 و 10) آنها همیشه فکر می‌کنند که تا به ابد پیروز و موفق باقی خواهند ماند، اما پیامِ کلامِ خدا این است که این پیروزی خیلی موقتی است. آنها به زودی، نتیجۀ دردناک انتخاب‌های خود را خواهند دید.

آیات زیر آیاتی هستند که در موردِ پایانِ شریران و بدکاران صحبت می­کنند ... همان آیاتی که باید کنارشان علامت ضربدر زده باشید:

آیۀ ۲ «به زودی پژمرده می­شوند و چون گیاهِ سبز خشک می‌شوند.»

آیۀ ۹ «بدکاران منقطع خواهند شد.»

آیۀ ۱۰ «پس از اندک زمانی، دیگر شریری نخواهد بود، هرچند او را بجویی، یافت نخواهد شد.»

آیۀ ۱۳ «خداوند بر شریران می­خندد، زیرا می‌بیند روز ایشان فرا می­رسد.»

آیۀ ۱۵ «شمشیرهای آنها به قلبِ خودشان فرو خواهد رفت و کمان­هایشان خواهد شکست.»

آیۀ ۱۷ «بازوی شریران خواهد شکست.»

آیۀ۲۰ «شریران هلاک خواهند شد و دشمنانِ خداوند همچون زیباییِ چمنزارها محو خواهند شد.»

آیۀ ۲۲ «کسانی که خداوند لعنت­شان کند، منقطع خواهند شد.»

آیۀ ۲۸ «نسل شریران منقطع خواهند شد.»

آیات ۳۵ و ۳۶ «مردی شریر و ستمگر دیدم که چون درختِ سرسبزِ بومی قد می­افراشت. اما چه زود درگذشت و اثری از او بر جای نماند و هرچه او را جُستم، یافت نشد.»

آیۀ ۳۸ «شریران را سرانجامی نخواهد بود.»

با نگاه به این آیات، آیا شما دل­تان می‌خواهد شریر باشید؟

پس واقعاً وقتی با لنزِ نزدیک بین به وضعیتِ کنونیِ شرارت و شرارت پیشگان نگاه می­کنیم، احساس می­کنیم که به آنها چه خوش می­گذرد! ولی وقتی به دور اندازی که کلام خدا به ما نشان می‌دهد، نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که عاقبتِ آنان، داوریِ خداست.

در این بین، چیزِ مهمی که باید به آن نیز توجه داشته باشیم، این است که وقتی ما هم سعی می­کنیم ظلم، ستم­گویی، آزار، و کارهای شریرانه انجام دهیم، وقتی که ما به دیگران بدی می­کنیم و وقتی که تصمیماتِ گناه­آلود اختیار می­کنیم ... و در نهایت، وقتی که هر یک از ما، به عنوان یک ایماندار، بخش­هایی از زندگی­مان را تحتِ کنترل و خداوندیِ مسیح در نیاورده­ایم و با زور و کنترلِ خودمان پیش می­رویم ... وقتی کلام خدا و معیارهای آن بر زندگی ما حاکم نیست، ما زندگی شریرانه­ای را دنبال می­کنیم. چون کلام خدا زندگی­ای را شریرانه معرفی می­کند که مسیح در مرکز آن قرار نگرفته است. در این صورت، آیندۀ خوبی در انتظارِ ما نیست.

اما این مزمور وعده‌های زیادی برای کسانی دارد که زندگیِ خداگونۀ آنها تحتِ ظلم و ستم و تحقیرِ افرادِ شریر قرار گرفته است. آیه 13 می­گوید: «خداوند بر شریران می­خندد زیرا می‌بیند که روزی­شان فرا می­رسد.» خدا از ما دعوت می­کند که آنچه را که او می­بیند، ما هم با ایمان ببینیم. خداوند می­بیند که روزی­شان، یعنی روزِ شریران، می­رسد. و ما این موضوع را دائماً باید به خود یادآوری کنیم که روزی خدا جلوی شریر و ستمکار خواهد ایستاد.

ولی از طرفی باید به عاقبتی که در انتظارِ منتظرانِ خداوند است هم چشم دوخت و در آن شادی کرد. بیایید به بعضی از این آیات در این رابطه نگاه کنیم. این آیات نشان می‌دهند که عاقبتِ انتظار و توکل بر خداوند چیست.

آیه ۴ «از خداوند لذت ببر.» نتیجه چیست؟ «مُرادِ دلت را به تو خواهد داد.»

آیه ۵ «راهِ خود را به خداوند بسپار و بر او توکل کُن.» نتیجه چیست؟ او عمل خواهد کرد.

آیه ۶ «او پارساییِ تو را همچون نورِ تابان خواهد ساخت. حقانیتِ تو را چون آفتابِ نیم­روز.»

آیه ۹ «منتظرانِ خداوند، زمین را به میراث خواهند بُرد.»

آیه ۱۷ «خداوند پشتیبان پارسایان است.»

آیه ۱۸ «خداوند از روزهای راستان آگاه است ومیراثِ ایشان جاودانه خواهد بود.»

آیه ۱۹ «آنان در زمانِ بلا سرافکنده نخواهند شد و در زمانِ قحطی سیر خواهند گشت.»

آیه ۲۲ «آنان که خداوند برکت­شان دهد، زمین را به میراث خواهند بُرد.»

آیه ۲۳ «گام­هایش را استوار می­دارد.»

آیه ۲۴ «هرچند بیفتد، نقشِ بر زمین نخواهد شد زیرا خداوند دستش را می­گیرد.»

آیه ۲۵ «من جوان بودم و اینک سالخورده­ام. با این همه، هرگز پارسایی را ندیده­ام که وا نهاده باشد و نه فرزندانش را که گدایِ نان شوند.»

آیه ۲۶ «فرزندانش مایۀ برکت­اند.»

آیه ۲۷ «از بدی روی گردان و نیکویی کن، آنگاه تا به ابد سکونت خواهی یافت.»

بنابراین، اگر ما از بدی رویگردان باشیم و زندگی­ای پارسا را در مسیح دنبال کنیم، خدا به ما امید می‌دهد. ممکن است در حال حاضر تحتِ ظلم و آزار واقع شده باشیم. ممکن است احساس کنیم حق و حقوقِ ما زیر پا له شده است. ممکن است به ما بی­انصافی شده و یا می­شود. اما خدا دو باره، ما را تشویق می‌کند که به جلو و خط پایانی نگاه کنیم.

او سپس در آیۀ ۳۱ می­گوید: «شریعتِ خدایش در دل اوست. پاهایش نمی­لغزد.»

آیه ۳۳ «شریر به کمین پارسا می‌نشیند و قصدِ جان او دارد. اما خداوند او را به دستِ وی نمی­گذارد. و چون به محاکمه کشیده شود، نخواهد گذاشت محکوم گردد.»

آیه ۳۴ «تو را به وراثت زمین سرافراز خواهد ساخت.»

آیه ۳۷ «مردِ صالح را بنگر. سرانجامِ آن مرد، سلامتی خواهد بود.»

همۀ این نتایج و وعده­ها ممکن است که به طول انجامد. ولی خداوند از ما دعوت می‌کند که چشمان خود را به دور نمایی که خدا پیش روی ما قرار داده، تنظیم کرده و به جلو نگاه کنیم.

و بعد به قولِ زیبایِ خدا در آیاتِ پایانی این مزمور می‌رسیم:

«نجاتِ پارسایان از خداوند می­رسد. اوست قلعۀ ایشان در زمانِ تنگی. خداوند ایشان را یاری می­دهد و می­رهاند. ایشان را از چنگِ شریران رهایی می­بخشد و نجات می­دهد. زیرا که در او پناه می­جویند.»

حالا بر اساس این مزمور، شما ترجیح می‌دهید که در دراز مدت، شخصِ پارسا باشید یا شریر؟

داوود می­گوید: «بر شریران و ستمکاران و فتنه­انگیزان حسد مبر.» یعنی حسرتِ زندگی و موفقیت­های آنها را نداشته باش. آنها شاید چیزهایی را دارند که در حال حاضر شما ندارید. اما در دراز مدت خواهید دید که آنها چیزهایی خواهند داشت که شما اصلا حتی آرزو نمی­کنید داشته باشید. و در دراز مدت، شما نیز چیزهایی خواهید داشت که اشخاصِ شریر هیچگاه ... هیچگاه ... هیچگاه تجربه نخواهند کرد.

پس وقتی ما همه چیز را با معیار ابدیت نگاه می­کنیم و پایان داستان را از دیدِ خدا در نظر می­گیریم، این دور نما بر چگونگیِ نگرشِ ما بر زندگیِ زمینی تأثیر خواهد گذاشت. وقتی ما با لنزِ ابدیت به زندگیِ زمینی خودمان نگاه می­کنیم، طورِ دیگری با تحمل سختی­ها و بی­عدالتی­های زندگی برخورد می­کنیم.

اگر به فصل های ۱۹ و ۲۰ کتاب مکاشفه مراجعه کنیم، خواهیم دید که خدا چگونه در این بخش، پایانِ نمایشنامه را بر ما آشکار می­کند. در حالی که این داستان به بخش‌های نهایی خود نزدیک می­شود، می­بینیم که چطور حاکمان و پادشاهانِ این زمین همراه با ضد مسیح و معلمین دروغینِ خود در تلاشند تا بر علیه مسیحِ خداوند تبانی و توطئه کنند تا او را از تختِ سلطنتش عزل کنند. گویا که همۀ دنیا به عصیان­گری بر ضدِ خدا به پا خاسته و همۀ حاکمان با هم به ضدِ خداوند و ارتشِ او در حال دست و پا زدن هستند.

سپس در این متن، ما ایماندارانی را می‌بینیم که از سر خم کردن در مقابلِ شیطان اجتناب ورزیده‌اند و از پذیرشِ علامتِ وحش خودداری می‌کنند. آنها کسانی هستند که به وسیلۀ مسیح و کار او بر روی صلیب نجات پیدا کرده­اند و پارسا شمرده شده­اند.

چه اتفاقی برای آنها می­افتد؟ آنها تحت جفا و ستم قرار می­گیرند ... آنها را می­کُشند و ... شهید می­شوند. گویا که شریر و نیروی بدی در حال پیروز شدن است. به نظر می‌رسد که شیطان دارد برنده می‌شود و کسانی که مسیح را پیروی کرده‌‌اند دارند زیر لگدِ ستم و شرارتِ شیطان له می­شوند. انگار شیطان پیروز شده و مسیح شکست خورده است.

اما باید ببینیم که آخرِ داستان چه می­گوید؟ و به این منظور، شما را تشویق می­کنم که کتاب مکاشفه فصل­های ۱۸ تا ۲۲ را بخوانید. خلاصۀ این داستان می‌گوید که وحش، نبیِ دروغین، شیطان، آن مارِ قدیمی، اژدهایِ بزرگ و همۀ آنانی که از او پیروی کردند، به دریاچۀ آتش، که همان داوریِ ابدی­ است، انداخته می‌شوند و شب و روز شکنجه می­شوند. این آخرِ داستان آنهاست.

ولی آخرِ داستانِ کسانی که موردِ جفا قرار گرفتند، موردِ شکنجه و آزار واقع شدند و به خاطر ایمانشان به قتل رسیدند، چه می­شود؟ داستان آنها چه پایانی دارد؟

مکاشفه فصل ۲۰ آیه ۴ می­گوید: «تخت­هایی دیدم که بر آنها کسانی نشسته بودند که حقِ داوری به آنان سپرده شده بود. و نفوس کسانی را دیدم که سرهایشان در راه شهادت در حقِ عیسای مسیح و در حقِ کلام خدا از تن جدا شده بود. اینان، نه به پرستش آن وحش و تمثالِ او تَن داده بودند و نه علامتِ او را بر پیشانی و بر دستِ خود پذیرفته بودند.» چه اتفاقی در آخر برای آنها افتاد؟ «اینان دوباره زنده شدند و با مسیح هزار سال سلطنت کردند.» (آیۀ ۴)

برای همین خدا ما را تشویق می‌کند که به جلو نگاه کنیم ... به پایان داستان نگاه کنیم. چقدر ما بارها این سوال را کرده‌ایم که چرا خدا در مقابلِ شرارت کاری نمی­کند؟

اما، عزیزان، خدا در حالِ عمل است. ولی در عین حال، خداوندِ ما، از رویِ محبت و دلسوزی که نسبت به گناهکار و شریر دارد، دارد به انسانِ گناهکار فرصتِ توبه و بیداری می­دهد. او به گناهکار رحم می­کند و فرصت می‌دهد ... فرصتِ توبه و بازگشت.

دوم پطرس فصل ۳ آیه ۹ می‌گوید: «برخلافِ گُمانِ برخی، خداوند در انجامِ وعده­اش تأخیر نمی­ورزد. بلکه با شما بُردبار است چون نمی­خواهد کسی هلاک شود بلکه می­خواهد همگان به توبه گرایند.»

پس من و شما در این نبردی که در حالِ شدت گرفتن است، چه باید بکنیم؟ 

اول - زمامِ امور را به دست خدا بدهیم ... بر او توکل کنیم و ... همه چیز را به او بسپاریم.

دوم - دلسرد و ناامید نشویم

سوم - از خداوند بطلبیم دورنما و دیدی به ما ببخشد تا از نقطه‌نظر و عینکِ ابدیت به وقایع نگاه کنیم تا در وسطِ شرایط و اوضاعِ دشوارِ زندگی، مشوش، مکدر و خشمگین نشویم.

چهارم - برای خدا منتظر باشیم تا نقشۀ خود را به کمال برساند

پنجم - به بالا نگاه کنیم

ششم - از خدا بخواهیم تا به ما کمک کند به او توکل کنیم، در او لذت ببریم، راه و روش خود را به او بسپاریم، در حضورِ او خاموش و آرام باشیم و منتظر او بمانیم.

هفتم - به جلو نگاه کنیم. پایان و عاقبت شریران را به خودمان یادآوری کنیم و در آینده‌ای که در انتظارِ ایمانداران به مسیح و پارسایان است شادی و وجد کنیم. به وعده­های خدا بچسبیم. بله، به جلو نگاه کنیم.

شاید بعضی از شما سرود «شاد باش، ای روح» را که از انگلیسی به زبان فارسی شده است، شنیده باشید. این سرود، سرودِ مورد علاقۀ دوندۀ معروفِ المپیک، اریک لیدِل بود. این دونده در سال ۱۹۲۴ حاضر نشد روز یکشنبه، که روزِ پرستش خداوند است، را در مسابقه شرکت کند. او در نهایت، مبشرِ انجیل می‌شود و به خاور دور سفر می­کند. اریک لیدل در جنگِ جهانیِ دوم توسط سربازان ژاپنی دستگیر شد و مدتی بعد در اردوگاه زندان به دلیل تومور مغزی درگذشت. اما در زمانی که در زندان به سر میبرد، سرودِ زیبایی را به هم سلولی­های خود یاد داد.

هنگامی که او در بیمارستانِ زندان در حال مُردن بود، از گروهی از زندانیان، که گروهِ نوازندگانِ کوچکی تشکیل داده بودند، خواست که این سرود را در حیاطِ پایینِ کنارِ پنجرۀ اتاق او بنوازند. کلمات این سرود با آنچه که ما در مزمور ۳۷ یاد گرفتیم خیلی مشابه است. این سرود به زبان فارسی در سرود نامه کلیسای ایران ترجمه و چاپ شده است:

شاد باش ای روح، خدا همراه توست کُن تحمل صلیب رنج و درد

بسپار به او هر درد و غم در توست زیرا که او با کس جفا نکرد

شاد باش ای روح، چون دوست تو آخر می‌کند خوش پایان این نبرد

شاد باش روح، خدا هادی توست دستت گیرد همچون که کرد در پیش

مگذار امید و اعتبار تو ترکت کند نه در کم نه در بیش

شاد باش ای روح، چون باد و موج هنوز یاد آورند فرمان شاه خویش

شاد باش ای روح، آن روز نزدیک شود ما با مسیح باشیم تا جاودان

آنگه که ترس و غم از ما رَوَد از محبت مملو شود روان

شادباش ای روح، چون درد و غم گذشت تو را بینم پیروز و شادمان

بله، بیایید به خود بگوییم: «شاد باش ای روح، مشوش مشو، مکدر مشو، خشمگین مشو ... شاد باش، آرام باش، به بالا نگاه کن، ... و بعد به جلو نگاه کن.

دعا: "ای خداوند، تو از همۀ تشویش­ها، دلواپسی­ها و خشم­های ما با خبری. زمان­هایی که تمام سعی و تلاشِ ما این است که خودمان زمامِ امور را به دست گیریم و سریع­تر از تو، با راه­های خودمان، همه چیز را حل و فصل کنیم، ما را ببخش و کمک­مان کُن بر تو توکل کنیم، در تو لذت ببریم، راه­هایمان را به تو بسپاریم، صبورانه منتظر تو بمانیم و در حضورِ تو آرام بگیریم.

به ما فیض عطا کن که به جلو نگاه کنیم. متشکریم برای دورنمایی که در کلام خودت در اختیار ما قرار داده­ای. به ما ایمان عطا کُن تا در زمین و موقعیتی که تو اجازه داده­ای در آن قرار گیریم، بمانیم، نیکویی کنیم، و از امانت تو پرورده شویم. در نامِ مسیح. آمین!"

نازی: واقعاً خدا را شکر برای این وعده­های عالی خداوند که حتی اگر در قعر اوضاع و شرایطِ دردناک هم قرار داشته باشیم، می­توانیم از امانت و وفاداریِ تو که هیچوقت تمامی ندارد، پرورده شویم.

ولی وقتی کسی شما را آزُرده می­کند، شما چه واکنشی نشان می­دهید؟ با ما در جلسۀ آینده همراه شوید تا ببینیم وقتی آزُرده­خاطر هستیم، چگونه خدا را جلال دهیم.

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

استخدم محرر هتمل عبر الإنترنت لإنشاء محتوى موقعك على الويب بسهولة. يمكنك تجربتها مجانا والاشتراك في عضوية إذا كنت راضيا.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.