در طلبِ خداوند ـ فروتنی (بخش 4) فروتنی، منشأ برکت

نازی: برنامه امروز به ما نکته مهمی را آموزش می­دهد.

سابرینا : اگر من و شما بر روی مسیح، این سنگ زیربنا، خود را خُرد نکنیم، روزی در زیر این سنگ خُرد خواهیم شد. پس منتظر این نمانید که او شما را بشکند. بلکه زیر دست زورآور خدا فروتنی کنید. با فروتنی خود را بر این سنگ بیندازید، سنگی که دو هزار سال پیش بر صلیب برای شما خار و ذلیل و شکسته و فروتن شد. خود را بر این سنگ بیاندازید و با فروتنی و شکستگی به او بگویید: "مسیح، بر من گنهکار رحم کن!"

نازی : شنوندگان عزیز با برنامه­ای دیگر از پادکست «دل­هایمان احیا کُن» با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما دوستان گرامی هستیم.

بسیاری از دانشجویان عجله دارند که در اولین سال دانشگاه واحدهای تخصصی بگیرند. اما بر اساس قوانین دانشگاهی آنها موظفند اول واحدهای پیش نیاز را بگذرانند. بیداری روحانی هم ملزم به پیش نیازهایی است. یکی از این پیش‌نیازها موضوع مهم شکستگی و فروتنی بود که در طول چند برنامه قبل تا حدی به آن پرداختیم.

از شما دعوت می‌کنیم تا دوباره با ما همراه شوید تا کمی بیشتر به بررسی این موضوع یعنی شکستگی و فروتنی بپردازیم.

سابرینا: تا به حال از کلام خدا آموختیم که شکستگی و فروتنی پنجره­ای است که برکات خدا را به زندگی ما جاری می­کند. مسیح نیز در خوشابه­حال­های خود گفت: «خوشا به حال مسکینان در روح»، یعنی آنانی که فروتنانه به عجز و مسکنت خودشان واقفند. اما این شکستگی و فروتنی و یا به قول مسیح، مسکنت در روح، چه برکاتی با خودش به همراه می­آورد؟ کلام خدا به ما نشان می­دهد که خدا به اشخاص فروتن نزدیک می­شود، آنها را بلند می­کند و سرافراز می‌گرداند. و در کنار این حقیقت، او با متکبرین مقاومت می‌کند و بین خودش و آنها فاصله نگه می­دارد. خدا به فروتنان و اشخاص شکسته نزدیک می‌شود و هر دیوار و فاصله­ای را برمی­دارد. آیا به یاد دارید پسر گمشده را؟ وقتی که او با روحی شکسته، توبه کار و فروتن به خانه برگشت، با تمام کثافاتی که داشت، ولی پدر (خدا) او را در آغوش کشید و او را بوسید. بله خدا به افراد شکسته و فروتن نزدیک می­شود. آیا شما واقعا آرزو دارید که به خدا نزدیک شوید؟ کلید این موضوع شکستگی و فروتنی است. فروتنی و شکستگی، زندگی پُر نشاط مسیحی را با خود به همراه دارد.

مسیح در انجیل یوحنا فصل ۱۲ گفت: «اگر دانه گندم در خاک نیفتد و نمیرد، تنها ماند. اما اگر بمیرد، ثمر بسیار می­آورد.» معمولا تنهایی­های ما ثمر روحی غیر شکسته و سخت در ماست. ولی وقتی پوسته­های سخت ما می­شکند، حیات و زندگی مسیح در ما و از طریق ما آزاد می‌شود. و آنجاست است که زندگی ما ثمر می­دهد و در زندگی دیگران هم تولید میوه و غذا می‌کند.

نهایت تصویر شکستگی را، ما در خود مسیح می­بینیم. او در شام آخر به شاگردان خود گفت: «این بدن من است که برای شما داده می شود.» (لوقا ۲۲: ۱۹) او در واقع بدن خود را با نانی که شکسته و پاره می­شد مقایسه کرد.

مسیح بر روی صلیب رابطه­ای شکسته و جدا شده با پدر آسمانی را تجربه کرد و در حالی که هیچ وقت از پدر جدا نشده بود، بر روی صلیب به خاطر سنگینی گناه من و شما شکسته شد تا مرگِ او حیات جاودانی را در زندگی ما آزاد کند.

وقتی ما خود را می­شکنیم، حیات او از طریق ما به دیگران منتقل می­شود. عجیب است ، ولی شکستگی و فروتنی ظرفیت و قدرت ما را در دوست داشتن دیگران و پرستش خداوند چندین برابر افزایش می­دهد.

آیا زن بدکارۀ مذکور در لوقا فصل ۷ را به یاد دارید؟ او خود را شکست و بخشش و آمرزش زیاد دریافت کرد. و با ظرفیتی بسیار بالاتر از شمعون فریسی محبت و خدمت کرد. او با ظرفیتی خیلی بالاتر مسیح را پرستش کرد. چون فروتنانه حاضر شد که بشکند. او نسبت به عدم پذیرش و طرد شدگی­ای که از دیگران می­دید، بی اعتنا بود. نسبت به هر قضاوت منفی، نارضایتی و عدم تایید دیگران بی اعتنا بود. چرا؟ چون که بالاترین چیزی که برایش اهمیت داشت مسیح و روح پذیرش او بود. در پرستش و ابراز محبت او نسبت به مسیح، عُمق و فراوانی آزادی او کاملا به چشم می­خورد. چرا؟ چون که این روش خداست. هر جا که شکستگی هست، آن شکستگی شخص را به طرف توبۀ حقیقی رهنمون می­کند. توبۀ حقیقی او را به دریافت بخشش و آمرزش هدایت می­کند، و بخشش و آمرزش و آزادی واقعی می­بخشد: ... آزادی از تقصیر گناه ... آزادی از شرم گناه ... آزادی از اسارت و بردگی گناه. این چنین آزادیِ حاصل از شکستگی، ما را به سطحی بالاتر از توبه، بخشش، و آزادی دوباره هدایت می­کند و ظرفیت ما را برای ابراز محبت و پرستش بیشتر و بیشتر می­کند. این در واقع سیکل و دایره‌ای است که از شکستگی شروع می­شود، و به آزادی و پرستش ختم می­شود. و دوباره این آزادی که در ما روحِ ابرازِ محبت و پرستش ایجاد کرده، ما را بیشتر می­شکند و به توبۀ عمیق‌تر، بخششی عمیق‌تر و به آزادی بیشتر هدایت می­کند که آن آزادی دوباره ما را به سطحی بالاتر از ابرازِ محبت و پرستش خداوند­مان هدایت می­کند. و بدین ترتیب است که ظرفیت ما دائماً برای ابراز محبت و پرستش مسیحی بیشتر می­شود. به همین ترتیب، ما شاهد این هستیم که ظرفیت ما برای محبت و خدمت افرادی که اطراف ما هستند کاملاً به درجه­ای دیگر ارتقا پیدا کرده. چرا؟ چون ما خودمان را شکستیم.

آیا تا به حال فکر کرده­اید که چرا ظرفیت ما برای محبت کردن دیگران اینقدر محدود است؟ شاید دلیلش این است که ما دائماً در این سیکل زندگی نمی­کنیم، دائماً فروتن و شکسته نیستیم و پوسته­های سختی داریم که هنوز نشکسته­اند. هر جا که شکستگی و فروتنی هست، هر جا که پوسته­های سخت تکبر و خود محوری ما می­شکنند، در آن جا میوه محبت، خدمت و پرستش زیاد و زیادتر می­شود. شکستگی با خود ثمردهی به همراه می‌آورد. و جالب است که خدا از اوضاع و شرایط و مردم استفاده می­کند تا ما را بشکند. چون اشخاص شکسته در دست‌های او وسایل پرثمری هستند. در کلام خدا ما به بسیاری از این موارد بر می­خوریم.

ـ در فنوئیل یعقوب را می­بینیم که قدرت جسمی او شکسته شد تا خدا او را با قدرت روحانی خود پُر کند.

 ـ در حوریب، صخره توسط ضربۀ موسی شکسته شد و آب از آن جاری شد وتشنگی مردم را رفع کرد.

ـ وقتی ۳۰۰ سرباز جدعون کوزه­های خود را شکستند، نور فانوس‌هایشان آن مکان را نورانی کرد.

 ـ وقتی ۵ نان آن پسربچه به وسیلۀ دست های مسیح شکسته شد، پنج هزار نفر از آن خوردند و سیر شدند و قدری هم باقی ماند.

ـ وقتی شیشه عطر مریم شکسته شد، عطر ریخته شد و همۀ خانه را عطرآگین کرد.

ولی مهمتر از همه، بدن شکسته شدۀ مسیح بر روی صلیب جلجتا بود که زندگی و حیات جاودانی را برای نجات انسان­ها هدیه کرد.

ثمرۀ شکستگی و فروتنی همیشه در بیداری­های روحانی قابل مشاهده است. بیداری روحانی در واقع آزاد شدن روح خدا در زندگی­های شکسته و فروتن است. حتی وقتی به بیداری­های روحان­ ای که در تاریخ اتفاق افتاده­اند نگاه می­کنیم، همین عملکرد را دوباره مشاهده می‌کنیم .

در سال ۱۹۰۵ بیداری روحانی عظیمی در ولز انگلستان به وقوع پیوست. در طول جلسات ، سرودی دائماً در حال سراییدن بود که کلمات بندگردان آن از این قرار بود:

 مرا خم کُن ... پست تر و پست تر ... به زیر پایهای مسیح

مرا خم کُن ... پست تر و پست تر ... به زیر پایهای مسیح

خدا، با دیدن روح شکسته و فروتن مردم، سیل بیداری و احیای روحانی خود را جاری کرد بطوری که همۀ اردوگاه را فرا گرفت. این نهضت، بصورتی غیر قابل توصیف به همۀ دنیا رسید. در دهه ۱۹۲۰ بیداری روحانی دیگری در شانتانگ چین اتفاق افتاد. گفته می­شود که گروهی از رهبران کلیسایی و مبشرین با هم جمع می­شدند تا برای بیداری دعا کنند. یکی از این رهبران تعریف می­کند که روزی پس از خاتمه جلسۀ دعا به اتاق خود می­رود. او در خود سردی و خشکی روحانی حس می­کرد. او می­دانست که چیزی درون او هست که باعث این سردی و خشکی است، ولی آن را تشخیص نمی­داد. او تا صبح در حضور خدا دعا کرد و روح خدا او را به ۲ مورد خاص یعنی اول ریاکاری روحانی و دوم سستی و تنبلی روحانی ملزم کرد. صبح روز بعد ، وقتی دوباره در جلسه دعا حاضر شد، در حضور بقیۀ رهبران و مبشرین بر پا ایستاد و اعتراف کرد که به دلیل اینکه همه به عنوان یک مدیر خوب و نمونه از او تمجید می‌کردند مغرور شده بود و جلال واقعی را که تنها متعلق به خداست از خدا دزدیده بود. او به آنها گفت: "شب گذشته در رویارویی با گناهانی که خدا به من نشان داد احساس شکستگی و نیازمندی شدید می‌کردم و می­دانستم که دیگر نمی­توانم این طور ادامه دهم." این روحیۀ شکستگی و احساس نیاز به بقیه افراد هم منتقل شد. روح خدا به شکلی عجیب، با همۀ رهبران ملاقات کرد و آنها را نیز به گناهانی که تا آن زمان برایشان ناشناخته بود ملزم کرد. و آنها هم شروع به اعتراف به گناهان شان کردند. و این نقطۀ آغازین بیداری روحانی در آن منطقه شد که به همۀ شهرهای آن ناحیه سرایت کرد. بیداری­ای که در هر جا شکستگی و اعتراف به گناهان آغاز می‌کرد. در سال ۱۹۴۹، بیداری روحانی دیگری در شهر لوئیز به وقوع پیوست. در این شهر کلیسایی بود که خادمین آن حدود ۱۸ ماه، سه شب در هفته دریک اصطبل جمع می‌شدند تا برای بیداری و تجدید حیات روحانی در کلیسایشان دعا کنند. آنها با پشتکار و تداوم، به دعا کردن ادامه می‌دادند ولی هیچ نتیجۀ قابل مشاهده­ای حاصل نکرده بودند. تا اینکه یک روز یکی از خادمین جوان بر پا می­خیزد و شروع به خواندن آیاتی از مزمور ۲۴ می­کند.

 آیات ۳ و ۴ این مزمور به این ترتیب­اند:

«کیست که به کوه خداوند برآید؟ کیست که در مکان مقدس او بایستد؟

آنکه پاکدست و صاف دل باشد ... او برکت را از خداوند خواهد یافت.»

پس از خواندن این آیات، این مرد خطاب به بقیه گفت: "ای مردان، به نظر من این خیلی احمقانه است که همه ما برای بیداری دعا کنیم، در حالی که خود ما با خدا رابطه­ای شفاف و راست نداریم." در همانجا این مردان بر روی کاه اصطبل زانو زدند و با فروتنی و شکستگی شروع به اعتراف به گناهان خود کردند. خداوند بیداری عظیمی بر جزیرۀ لوئیس جاری کرد که حتی تا حالا درباره آن در اسکاتلند به عنوان عمل عظیم روح خدا یاد می­شود.

به همین ترتیب، شاید درباره بیداری عظیمی­ای که در دهۀ هفتاد در کشور رومانی اتفاق افتاد شنیده باشید. این بیداری تغییراتی وسیع و انقلابی­ای در این کشور به وجود آورد. قبل از آنکه به ادامه داستان بپردازیم، باید مطلبی را توضیح دهم که ما را در درک بهتر داستان کمک خواهد کرد. در آن زمان در کشور رومانی ایمانداران به مسیح به طور کلی توبه­کاران خوانده می­شدند. قبل از وقوع این بیداری، روزی یکی از جوانان یکی از کلیساهای بزرگ انجیلی در مقابل جماعت خود ایستاد و گفت: "وقت آن رسیده که توبه­کاران توبه کنند." او از جماعت خواست تا در اعتراف به گناهان خاصی به او ملحق شوند، گناهانی که اگر امروز من و شما درباره آنها می­شنیدیم، آنها را بسیار بی­اهمیت تلقی می­کردیم. توبه­کاران با شکستگی شروع به اعتراف به گناهانشان کردند. و خدا در واکنش به همین شکستگی و فروتنی قدرت احیا کنندۀ خود را در همۀ آن کشور جاری کرد.

 خدا در اشیا ۵۷ می­گوید: من در مکان بلند و رفیع ساکنم و همچنین در زندگی شخص شکسته و فروتن. تا اینکه چه اتفاقی بیفتد؟ تا اینکه «روح افتادگان را احیا کنم و دل توبه کاران را زنده سازم». شما چگونه شخصی هستید؟ شخصی شکسته و توبه کار؟ ممکن است این سوال برای شما مطرح شود که از کجا باید شروع کنم؟ چگونه زندگی­ای داشته باشم که سبک و روش آن افتادگی و شکستگی است. اولین قدم این است که ما نیاز داریم تا به خدا نگاه کنیم و او را آن طور که هست ببینیم. منظور من شناختن خداست. هر چقدر که بیشتر او را بشناسیم، به او نزدیک­تر می­شویم. و به این ترتیب، به نیازمندی و مسکنت خودمان بیشتر پی خواهیم بُرد.

در اینجا می‌خواهم دقایقی بر یکی از شخصیت­های کتاب­مقدس به نام ایوب تفکر و تعمق کنیم. ایوب شخص پارسا و خدا دوستی بود که طبق نقشۀ خدا وارد مراحل دشوار و پر از رنج زندگی شد. ایوب تحت نفوذ دوستانش شروع به تکیه بر اعمال پارسا گونه خود کرد و در حضور خدا در حالی که از بی‌گناهی خود دفاع می­کرد، به خدا دهان به اعتراض گشود. او شروع به سخن گفتن کرد و گفت و گفت و گفت ... تا اینکه بالاخره خدا وارد صحبت شد. خدا در سخنانش به ایوب شروع به آشکار کردن شخصیت و راهها و روشهای خودش کرد. وقتی خدا از سخن گفتن ایستاد، ایوب به سختی می­توانست نفس بکشد. او در کتاب ایوب 42 : 5-6 به خدا می­گوید: «گوش من درباره تو شنیده بود، حال چشمانم تو را می­بیند. از این رو، از خویشتن کراهت دارم و در خاک و خاکستر توبه می­کنم.» در مقابل پاکی و کاملیت راههای خدا، پارسایی ایوب به هیچ می­ارزید. ایوب دیگر چیزی نداشت که با تکبر به آن فخر کند. بلکه با شکستگی و فروتنی توبه کرد و طالب رحمت خدا شد.

من از ۷ ماه پیش در حال مطالعه عمیق کتاب اشعیا بوده­ام. و خدا به طرز عجیبی در این کتاب با من ملاقات می‌کند. اگر به فصل پنجم این کتاب نگاه کنید، می­بینید که اشعیا، این خادم بزرگ خدا، عبارت «وای بر آنانی که» را چند بار به کار می­برد و مردم اطراف خود را مورد سرزنش قرار می­دهد. در زبان امروزی انگار که می‌گوید، وای برآنانی که زندگی مادی پرست دارند ... وای بر آنانی که فقط به دنبال شهوت­رانی هستند ... وای بر آنانی که فقط به دنبال خوشگذرانی، لذت و ارضای هوسهای نفس خود هستند ... وای بر آنانی که زندگی اخلاقی فاسدی را دنبال می­کنند ... وای برآنانی که زندگی جنسی ناپاکی دارند. و بالاخره فهرستی از این «وای بر آنان»ها ارائه می­دهد. وقتی در فصل ششم، او در معبد با خدا ملاقات می­کند، او خدا را می‌بیند که بر تختی بلند و رفیع نشسته بود و بر فراز او گروهی عظیم از فرشتگان ایستاده بودند و با احترام عمیقی به یکدیگر می‌گفتند: «قدوس، قدوس، قدوس است خداوند لشکرها. تمامی جهان از جلال او مملو است!» اشعیا تا به حال خودش را در مقایسه با افراد گناهکار اطراف، شخصی بی عیب می­دید و برای او آسان بود که بگوید: وای بر دیگران. ولی حالا خود را در قیاس با خدا می­بیند و از گفتن «وای بر آنانی که» باز می­ایستد و با دیدن خدا و قدوسیت او، به خودش می‌گوید: «وای برمن.»

پولس رسول نیز در راه دمشق افتخار ملاقات با مسیح را داشت، مسیحی که از مُردگان برخاسته بود. پس از این ملاقات، زندگی پولس به طور کامل متحول شد. او دیگر پولس قبل نبود. او باقی عمرش را فروتنانه صرف خدمت و محبت این خداوند قیام کرده کرد. او هر چقدر بیشتر در زندگی با مسیح رشد می‌کرد، بیشتر به عمق نیازمندی خود به مسیح پی می­برد. روحیۀ فروتنی و شکستگی در او، باعث شد که در اوایل ایمانش، او خود را «کمترین مقدسین» ببیند. و هر چقدر که در ایمان خود بیشتر رشد می‌کرد، خود را پایین­تر می­دید به طوری که در اواسط زندگی­اش، او خود را «کمتر از کمترین مقدسین» نامید. او هر چقدر که خدا را بیشتر می­شناخت، خود را پایین­تر می­دید. به طوری که در نهایت، خود را «بزرگترین گناهکاران» نامید. بنابراین، من و شما نیاز داریم خدا را آنچنان که هست ببینیم. وارد حضور او شویم و در حضور او با «من» حقیقی خودمان روبرو شویم. در حضور او است که خودمان را آنطور که واقعاً هستیم خواهیم دید، نه آنطور که تصور می­کنیم، و نه آنطور که از مقایسه خودمان با دیگران درباره خودمان استنباط می­کنیم.

کلام خدا در مزمور ۱۱۸ می­گوید: «سنگی که معماران رد کردند مهمترین سنگ بنا شده است. این را خداوند کرده است و در نظر ما شگفت می­نماید.» مسیح خود را همان سنگ زیربنا معرفی می‌کند که بسیاری او را رد کردند.

او در لوقا فصل ۲۰ آیه ۱۸ می‌گوید: «هر که بر آن سنگ اُفتد خُرد خواهد شد و هر گاه آن سنگ بر کسی افتد، او را در هم خواهد شکست.» آیا شما جزو آن کسانی هستید که خود را فروتنانه بر این سنگ بنا قرار می­دهید تا با روحیه‌ای فروتن بر او بنا شوید؟ و یا منتظرید که روزی او بر شما بیفتد و غرور و تکبر شما را در هم بشکند؟ اگر من و شما بر روی مسیح، این سنگ زیربنا خود را خُرد نکنیم، روزی در زیر این سنگ خُرد خواهیم شد. پس منتظر این نمانید که او شما را بشکند. بلکه زیر دست زورآور خدا فروتنی کنید. با فروتنی خود را بر این سنگ بیندازید، سنگی که دو هزار سال پیش بر صلیب برای شما خار و ذلیل و شکسته و فروتن شد. خود را بر این سنگ بیاندازید و با فروتنی و شکستگی به او بگویید: "مسیح، بر من گنهکار رحم کن!"

یکی از نشانه های عملی فروتنی این است که نیاز خود را به خدا و دیگران به زبان بیاوریم. اگر ما شخصی هستیم که معتقدیم دیگران باعث گناه ما می­شوند و تمرکزمان بر دیگران و گناهان دیگران است، این نشانه­ای است از عدم شکستگی و فروتنی ما. لازم است که در حضور خدا صادقانه بر خودمان تمرکز کنیم و خودمان را تفتیش کنیم. تا زمانی که انگشت ما بر دیگران اشاره می­کند، ما هنوز به جاده شکستگی و فروتنی وارد نشده ایم. و فاصله زیادی با بیداری روحانی و احیایی که خدا می‌خواهد به ما ببخشد داریم.

سرودی زیبا در انگلیسی هست که می­گوید:

با دستهای خالی و باز برصلیب تو دراز کنم دست نیاز

عریان و برهنه تا تو لباسم پوشانی مسکین و پر نیاز تا تو بر منرحم نمایی

آلودۀ گناه به چشمۀ تو آیم مرا بشوی، پاکم کن تانمیرم

ولی فروتنی فقط مختص نیاز به خدا و اعتراف گناهان به او نیست، بلکه شامل اعتراف به دیگران و یا کمک خواستن از دیگران هم هست. بسیاری اوقات وقتی ما با دیگران روراست نیستیم و حاضر نیستیم که شفاف باشیم و یا برای ما خیلی دشوار است که از گناهانمان پیش دیگران پرده برداری کنیم، این خود نشانۀ تکبر و عدم شکستگی ماست. ولی آیا این بدان معنا است که باید هر گناهی را به هرکسی که می­رسیم اعتراف کنیم. نه! قطعا منظور این نیست. ولی گاهی حتی ما حاضر نیستیم که گناهان و اسارت­هایمان را بازگو کنیم تا دیگران برایمان دعا کنند.

چند سال پیش روح خدا به من نشان داد که کمی در گفتن بعضی مطالب درباره خودم غُلُو می­کنم. خدا مرا متقاعد کرد که این سبک حرف زدن در واقع نوعی دروغگویی است. من در واقع برای بهتر نشان دادن خودم و تحت تاثیر قرار دادن دیگران، این کار را می‌کردم . روزی با فروتنی این را به خداوند اعتراف کردم و از او طلبیدم که از این گناه مرا پاک و آزاد کند. ولی تصمیم گرفتم که پیش دو نفر از اشخاصی که از لحاظ روحانی بالغ بودند نیز اعتراف کنم ودر عین حال از آنها بخواهم که در این زمینه برایم دعا کنند. مسلما‌ پرده‌برداری از این گناه پیش دیگران خیلی دردناک و شاید ترسناک بود. من باید غرور خود را می­شکستم و این کار را می‌کردم. بالاخره تصمیم گرفتم که اطاعت کنم. باید اعتراف کنم که آزادی عجیب و غیرقابل توصیفی وجودم را فرا گرفته بود. ازآن به بعد، خدا جرأت تازه­ای به من داد تا در هر شرایط، و به هر قیمتی که شده، زبانم فقط به راستی و نه به دروغ سخن بگوید.

شکستگی باعث می­شود که تازگی و نشاط مسیح در ما آزاد شود. او می­خواهد که شکستگی سبک زندگی روزانۀ ما باشد، روحیه‌ای که دائماً خود را در زیر دست زورآور خدا فروتن نگه می­دارد و مسیح را بر خواسته­های متکبرانۀ نفس خود برتری می­دهد و در اعتماد و اطاعت دائمی نسبت به او زندگی می­کند. این چنین شخصی خود را در نیاز دائمی رحمت و اعانت خدا می­بیند.

در آخر می­خواهم به گدای کوری که در انجیل لوقا فصل ۱۸ آیه ۳۸ از آن نام برده شده اشاره کنم. این شخص نابینا، هنگامی که فهمید مسیح از کنارش عبور می­کند، فریاد برآورد که «عیسی، پسر داوود، بر من رحم فرما!» اشخاص متکبر و مغرور هیچ وقت اینطور دعا نمی­کنند چون در خود نیازی به رحم خدا نمی­بینند. عزیزان، امروز مسیح از کنار ما نیز عبور می­کند و به ما نیز فرصت می‌دهد که ما نیز خود را شکسته و با فروتنی از او بخواهیم که بر ما رحم کند. باشد که این فرصت را از دست ندهیم و از برکات حاصل از زندگی شکسته و فروتن غافل نمانیم.

نازی: کلام خدا در مزمور ۳۰ آیه ۵ می‌گوید: «شبی ممکن است سراسر به گریه بگذرد، ولی صبحگاهان شادمانی رُخ می­نماید.» بله عزیزان! اگر چه شکستگی و فروتنی دردناک باشد و حتی گریه و اشک به همراه داشته باشد، در آخر صبح شادی، آزادی و شفا را برای ما به همراه می‌آورد. پس شما را تشویق می‌کنیم که خود را زیر دست زورآور خدا فروتن کنید تا او در وقت معین شما را سرافراز کند و برکت ببخشد. زیرا در شکستگی برکت هست.

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

هتمل كس وجافا سكريبت هما العنصران العميلان لكل موقع ويب. تعلمهم ليصبحوا مطور ويب.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.