در طلبِ خداوند ـ فروتنی (بخش 3) انسانهای فروتن و شکسته

 

نازی: شنوندگان گرامی با برنامه‌ای دیگر از پادکست دل­هایمان احیا کُن با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما عزیزان شنونده هستیم. بسیاری از شنوندگان ما کتاب در طلب خداوند را تهیه کرده­اند و همراه با شنیدن این برنامه­ها این کتاب را هم مطالعه می­کنند. در چند برنامه قبل ما به بررسی موضوع فروتنی پرداختیم و دیدیم که فروتنی پیش نیاز بیداری و تجدید حیات روحانی است. امروز هم در ادامه این بحث، به پیغامی از نانسی دیماس وُلگموت، نویسنده کتاب در طلب خداوند، خواهیم پرداخت. او این پیغام را در کنفرانسی خطاب به گروهی از خادمین داد. این پیغام باعث تغییر و تحولات بزرگی در زندگی شرکت‌کنندگان در این کنفرانس شد.

 ازشما دعوت می­کنیم که به بخشی از این پیغام توجه کنید.

سابرینا: اکثر ما از آنچه که دربارۀ داستان­های بیداری­های روحانیِ بزرگ دنیا شنیده‌ایم، وقتی به موضوع بیداری روحانی فکر می­کنیم، تصاویری از جاری شدن برکات آسمان، شادی غیر قابل توصیف، پُریِ فراوانِ الاهی، قدرتِ آزاد کننده و شفا بخشِ آسمان بلافاصله در فکرمان نقش می­بندد. ولی فراموش می­کنیم که قبل از جاری شدن این برکات، مردم وارد مراحل دردناکی هم شده‌اند که اگر انتخاب، دستِ من و شما باشد، حاضر نخواهیم بود این مراحل را پشت سر بگذاریم چون همۀ ما به دنبال بیداری روحانیِ بی دردِسر و بدون درد هستیم.

اما راه­های خدا با ما متفاوت است. یکی از رهبران روحانی بیداری­ای که در سال ۱۹۷۳ در جزیره پورنئو در جنوبِ کشورِ مالزی به وقوع پیوست می­گوید: "وقتی بیداری روحانی ­می­خواهد اتفاق بیفتد، مردم در آغاز وارد مرحله‌ای از شکستگی و درد می­شوند. در این مرحله به هیچ کس خوش نمی­گذرد چون خدا به دنبال قلب­های شکسته و فروتن می­گردد تا آنها را بیدار کند. بنابراین، ما هرگز در بیداری روحانی خدا را ملاقات نخواهیم کرد مگر آنکه ابتدا با قلب­های شکسته و فروتن با او رو به رو شویم."

یعقوب، برادرِ خداوند، در نامه خودش به ما یادآوری می­کند: «به خدا نزدیک شوید و او نیز به شما نزدیک خواهد شد.» (یعقوب 4 : 8)

اما برای این نزدیک شدن، ما باید وارد یک پروسه و فرایند شویم. برای همین، یعقوب ادامه می‌دهد و می‌گوید «ای گناهکاران، دستهای خود را پاک کنید. .... دل­های خود را طاهر سازید. به حالِ زار بیفتید و نُدبه و زاری کنید. خندۀ شما به ماتم و شادی شما به اندوه بدل گردد.»

پس، در واقع او می­خواهد بگوید: اول، دستهای خودمان را پاک کنیم ... دل­های خودمان را طاهر کنیم ... برای وضعیت روحانی خودمان ماتم کنیم ... و به این ترتیب در حضور خداوند خود را فروتن کنیم.

چون وقتی وارد فرآیند فروتنی شدیم که معمولاً درد آور است، بعد از آن خدا ما را بلند می­کند. به آیۀ بعد توجه کنید: «در حضور خدا فروتن شوید.» این آیه در اینجا خاتمه نمی­پذیرد. این آیه ادامه می­دهد: «در حضور خدا فروتن شوید تا شما را سرافراز کند.» بعضی‌ها برداشت­های مختلفی از خوار شدن، شکسته شدن، و فروتن شدن دارند. مثلا برخی فکر می­کنند این روحیۀ شکستگی یعنی احساساتی که منجر به گریه و زاری می­شود. در حالی که ممکن است بسیاری گریه و زاری کنند، و اینچنین احساساتی داشته باشند، ولی کاملاً فاقد روح شکسته و فروتن باشند. در برخی موارد، این روحیۀ شکستگی و فروتنی اصلاً گریه و اشک به همراه ندارد. برخی از افراد ممکن است که روحِ شکسته را با شکست­ها و آزردگی­های زندگی­شان اشتباه بگیرند که واقعاً آنها را به گریه می­اندازد. ولی در نهایت، این افراد ممکن است هیچگاه شکستگی، پشیمانی، و فروتنی در حضور خدا را تجربه نکرده باشند. بنابراین، شکستگی، یک احساس نیست. شکستن در حضور خدا، انتخابی است که من و شما آن را اختیار می­کنیم و رابطۀ مستقیم با ارادۀ ما دارد. داشتن روح شکسته، در واقع یک روش زندگی است ... سبک زندگی­ای که به تسلیمِ بلاشرط و کاملِ ما نسبت به خدا اطلاق می­شود. شکستگی، سبک زندگی است که دائماً به خدا جواب مثبت می­دهد و می‌گوید: "ای خداوند، نه به خواستِ من، بلکه به ارادۀ تو!"

شکستگی روش زندگی­ای است که در آن، ما دائماً به خدا واکنشِ فروتنانه نشان می‌دهیم ... واکنش فروتنانه در اطاعت از الزامات روح­القدس، واکنشِ فروتنانه در اطاعت از هر آنچه کلام خدا به ما نشان می­دهد، و این واکنشِ فروتنانه به صورت متداوم و ادامه­دار در زندگی ما دیده می‌شود. به همین دلیل شکستگی، تجربه­ای نیست که یک بار صورت بگیرد و تمام شود. شکستگی سبک زندگی دائمی و ادامه دار یک ایماندارِ بیدار است.

در کلام خدا ما با نمونه­های زیادی از این افراد شکسته و فروتن روبرو می­شویم. جالب است که این نمونه­ها معمولاً در کنار نمونه­های سخت­دلی که حاضر نیستند خود را در حضور خدا بشکنند و فروتن کنند، می­آیند. به طور نمونه، بیایید به زندگی دو پادشاه در عهد عتیق نگاهی بیندازیم. یکی از آنها مرتکب گناهان فاحش و انگشت نمایی بر علیه خدا شد. او مرتکب زنا شد، او دروغ گفت، او برای پوشانیدن گناهش مرتکب قتل شد، و مدت طولانی­ای گناهان خائنانۀ خودش را که توسط آنها به خدا و ملت خودش خیانت کرده بود پوشانید. او داوود پادشاه بود. با این حال داوود مردی موافق قلب خدا خوانده شد. پادشاهِ دوم شاؤل بود که قبل از داوود، پادشاهِ قوم اسرائیل بود که در مقایسه با داوود، او اینچنین گناهان فاحش و مشخصی انجام نداد. از لحاظ انسانی، شاؤل تنها گناهی که بطور مشخص مرتکب شد، اطاعتِ ناقصِ او بود. ولی به خاطرِ واکنشِ متکبرانۀ او نسبت به گناهش، از مقام پادشاهی عزل شد. شاؤل بخاطرِ این عکس­العمل پادشاهیِ خود را از دست داد و تمام خانواده و اهل و نسبش نابود شدند.

چطور شد که داوود با آن همه گناهانِ فاحش، مردی موافق دلِ خدا خوانده شد ... در حالی که شاؤل با یک اطاعتِ ناقص، مقام پادشاهی را از دست داد و خانواده­اش هم به دنبالِ او رو به نابودی رفت؟

جالب است که این دو مَرد هر دو بوسیلۀ نبیِ خدا با گناهانشان روبرو شدند. هر دو آنها، این عبارت را به زبان آوردند که بله، من گناه کردم. ولی متأسفانه، وقتی شاؤل به گناهِ خودش اعتراف کرد، با مقصر دانستنِ مردم، از خود دفاع کرد و خواست خود را تبرئه کند. او سعی داشت گناه خود را موجه قلمداد کند. بعلاوه، او به سموییل گفت که گناه کرده­ام ولی بعداً از او خواست که در بارۀ گناهش با کسی (مخصوصاً رهبران و مشایخ قوم) صحبت نکند. او سعی کرد گناهش را بپوشاند و خود را خوب و بیگناه جلوه دهد.

برعکس، داوودِ پادشاه، وقتی که توسط ناتانِ نبی با گناهش مواجه شد، در حضور خدا رو به زمین افتاد و گناه خود را اعتراف کرد. او قلبی شکسته و افتاده داشت که آثارِ آن را در نوشته­هایش می­بینیم. مزامیرِ او صحبت از روحِ شکسته و توبه­کاری می­کند که او نسبت به خدا داشت. او دربارۀ این موضوع نوشت و تا این زمان، هر کس که این نوشته­ها را می­خواند، می­داند که داوود مرتکب چه گناهانی شده است. و در عین حال، چگونه با روحِ شکسته و افتاده توبه کرده است.

بنابراین، شخصی که واقعاً در حضور خدا فروتن و شکسته است، وقتی که با گناهش روبرو می­شود، در مقابلِ پاکی و عظمتِ خدا، رو به زمین می­افتد و گناهِ خود را به خدا اعتراف می­کند. شخص شکسته و فروتن سعی در پوشاندنِ گناهش ندارد و همینطور ابا ندارد که دیگران هم دربارۀ آن بدانند. خدا بیشتر از آنکه به طبیعتِ گناه و یا کوچک و بزرگ بودنِ آن فکر کند، به نقطه­نظرِ قلبی و واکنشِ ما نسبت به گناهمان اهمیت می­دهد. وقتی که ما متوجۀ گناهمان می­شویم، چه واکنشی نشان می­دهیم؟ واکنشِ متکبرانه؟ یا فروتنانه؟ واکنشی با شکستگیِ روح یا واکنشی خودمحورانه و پُر از غرور که می­خواهد گناهش پوشیده باقی بماند؟

در انجیل لوقا هم به نمونه­های مختلف بسیاری در رابطه با تضاد بین شخص فروتن و شخص متکبر بر­می­خوریم. مسیح اشاره به مثلی می‌کند که به وسیلۀ آن افرادی که به خودشان و پارساییِ خودشان اعتماد داشتند را مخاطب قرار می‌دهد ... افرادی که نه تنها به پارسایی خودشان اعتماد داشتند، بلکه به دیدۀ تحقیر به دیگران هم نگاه می­کردند. او در لوقا فصل ۱۸ در بارۀ دو مرد صحبت می­کند که برای دعا وارد معبد می‌شوند. اولین نفر یک فریسی است. فریسیان، ملایان مذهبی یهود بودند. این فریسی در حالی که در معبد ایستاده است، شروع به دعا کردن می‌کند ولی کلام خدا در بارۀ او می‌گوید که او با خودش دعا می­کرد و می­گفت: «خدایا، شکر که مثلِ دیگر مردم گناهکار نیستم.»

اشخاص متکبر همواره خودشان را با دیگران مقایسه می‌کنند. درست در کنار این مرد، یک باجگیر ایستاده بود که حتی نمی‌توانست چشمان خودش را به سوی آسمان بلند کند. او در حضور پُر از قدوسیتِ خدا در حالی که بر سینۀ خود می­زد، دعا کرد و گفت که: «خدایا، تنها چیزی که جرأت می­کنم به تو بگویم این است که بر من رحم کن. من گناهکارم.»

آیا می­بینید؟ او اصلاً سعی نمی­کند که خود را در حضورِ خدا موجه قلمداد کند. برعکس، او به قدوسیتِ خدا نگاه می­کند.

اگر به لوقا فصل ۷ مراجعه کنیم، در آنجا دوباره می­بینیم که شخصی فریسی مسیح را به خانه­اش دعوت می­کند. کلامِ خدا نشان می­دهد که زنی که زندگی گناه آلودی داشت در آن شهر زندگی می­کرد و ظاهراً همه از وضعیت زندگی او آگاه بودند. وقتی او با خبر می­شود که مسیح برای شام به خانه شمعون فریسی رفته است، او هم بدونِ دعوت، به آن خانه می‌رود. این زن با خود شیشه­ای از عطر گرانبها نیز می­برد. او فوراً وارد خانه می­شود. و در حالی که مسیح در حال خوردنِ شام بود، به زیر پای­های مسیح می­افتد. کلامِ خدا می‌گوید که او پشت سر عیسی، کنار پاهای او ایستاد. (آیه ۳۸)

جالب است که هر کاری که این زن در این ملاقات انجام می­دهد، زیر پایهای مسیح است. آیۀ 38 می‌گوید که او گریان کنار پایهای عیسی ایستاده بود. چه تصویری از روح شکسته، فروتن، و توبه­کار! قطراتِ اشک او بر پایهای عیسی می­افتند. در همین حال، او خم می­شود تا پایهایِ اشک­آلودِ مسیح را با موهای خود خشک کند. و این تصویری فروتنانه از روحیۀ سپاسگزارِ او نسبت به مسیح بود که گناهانِ او را بخشیده بود، او را شسته بود و قلب او را پاک کرده بود.

سپس در حالی که از اسارت گناهش آزاد شده بود، بدون این که برایش مهم باشد اطرافیانِ او در بارۀ او چه فکر می­کنند، زانو می­زند، پایهای مسیح را می­بوسد، و او را می­پرستد، محبتِ قدردان و سپاسگزار خودش را به او اعلام می­کند، و بعد، پایهای او را عطرآگین می­کند. در آن لحظه تنها چیزی که برای این زن مهم بود این بود که روحِ شکسته، فروتن و افتادۀ خود را زیر پایهای مسیح قرار دهد.

حالا اگر نگاهی به شمعون فریسی بیندازیم، می‌بینیم که بر عکس این زن، او تصویرِ یک شخصِ متکبر و سخت دل است که از آنچه دارد در اطرافش می‌گذرد، بسیار خشمگین و ناراضی است طوری که با خودش حرف می­زند و می­گوید: «اگر این مرد به راستی مرد مقدسی بود، می­دانست این زنی که لمسش می­کند کیست و چگونه زنی است. او می­فهمید که این زن بدکاره است.» (آیه ۳۹)

واقعیت این بود که مسیح نه فقط می­دانست که این زن کیست، بلکه می­دانست که چطور زنی است و چه زندگانی داشته است. مسیح رو به شمعون می‌کند و به او می‌گوید: «شمعون، می‌خواهم چیزی به تو بگویم. شمعون جواب می‌دهد: بفرما استاد. (آیۀ 40) دو نفر بودند که از یک شخص پول قرض کرده بودند. یکی از آنها مبلغ زیاد و قابل توجهی پول قرض کرده بود و دیگری مبلغ بسیار کمتر و ناچیزی. اما هیچکدام از این دو نفر توانایی برگرداندن این پول را نداشتند. شخصِ طلبکار تصمیم می­گیرد که هر دو را ببخشد و آنها را از پرداختِ قرض­شان مُعاف کند. عیسی از شمعون پرسید: به نظر تو کدام یک از این دو مَرد، بیشتر طلبکارِ خود را تکریم و محبت می‌کند؟ شمعون جواب می­دهد: به گمانم آن که با بدهی و قرض بزرگتری مورد عفو و معافیت قرار گرفته بود. عیسی به او پاسخ می‌دهد: کاملاً درست فهمیدی. ولی ظاهراً یک چیز را در بارۀ من هنوز درک نکردی!

مسیح در اینجا روی خودش را به آن زن می‌کند، و به شمعون می‌گوید: آیا این زن را می­بینی؟ من به خانه­ات آمدم، آبی در کار نبود که با آن پایهای من شُسته شوند (رسمِ آن زمان این بود که صاحب­خانه برای ادای احترام پایِ مهمان خود را می­شُست). مسیح ادامه می‌دهد که حتی نوکران تو پایهای مرا نشُستند ولی این زن با اشک­های خود، پایهای مرا شُست و با موی­های خودش آنها را خشک کرد. تو مرا نبوسیدی (بوسیدن در آن زمان رسمی بود مثل دست دادنِ امروز) اما این زن از آن وقتی که وارد خانه شد، تا حالا از بوسیدن پاهای من دست بر نمی­دارد. تو بر سر من روغن نریختی ولی او عطر گرانبهای خودش را روی پاهایم ریخت. بنابراین به تو می­گویم: این همه محبت و احترامِ او به خاطر این است که گناهان بسیارش بخشیده شده است. اما کسی که کمتر بخشیده شده، کمتر هم محبت می­کند» (آیات ۴۱ تا ۴۷).

آیا به نظر شما شمعون کمتر از این زنِ خیابانی بخشیده شده بود؟ نه! هرگز. آنها هر دو گناهکار بودند. فرق بین این دو این بود که این زن می­دانست که چقدر گناهکار و نیازمند است. ولی شمعون در کوری و تکبر دلش، هرگز نتوانست بفهمد که یک گناهکار نیازمند و مسکین است.

در انجیل لوقا دوباره به یک داستان دیگر بر می­خوریم. مسیح در لوقا ۱۵ صحبت از سه مثل می­کند: اول، دربارۀ گوسفند گُمشده، بعد دربارۀ سکۀ گمشده، و در آخر، دربارۀ پسر گمشده. در مثل پسر گمشده، مسیح به دو برادر اشاره می­کند که برادر کوچکتر پسری متکبر، سرکش، لجوج و کله­شق بود که با بی­احترامی مطلق، سهمِ ارثیۀ خودش را از پدر می­گیرد و به مملکتی دور می­رود. او متأسفانه، همۀ این پول را صرف بی­بند و باری و خوش­گذرانی می­کند. ولی پس از اینکه همۀ پولِ خود را خرج عیاشی می‌کند، احساس نیازمندی در او به وجود می­آید و او را آزار می‌دهد.

معمولاً حس نیازمندی و مسکنت است که ما را به طرفِ شکستگی، پشیمانی و توبه رهنمون می­کند. او حالا سرخورده و ورشکسته است. کلام خدا نشان می­دهد که او کاملاً به مرحلۀ شکستگی و نیازمندی رسیده بود. این پسر در این حال به خود می­آید. او خود را در وضعیتی می­بیند که مجبور است با خودش صادق شود و با وضعیتِ واقعی خود روبرو شود. در این جاست که به خود می‌گوید: «برمی­خیزم و نزد پدر ِ خود می­روم.» این همان قدم توبه است. و توبه یعنی پشت کردن به راه­های خود و بازگشت به سوی خدا. او می‌گوید به پدر خود خواهم گفت: «ای پدر، به آسمان و به حضورِ تو گناه کرده­ام. به او خواهم گفت دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم. با من همچون یکی از کارگرانت رفتار کن.»

این پسر با افتادگی و روحی شکسته و فروتن به نزد پدر باز می­گردد. و این واکنشِ یک شخصِ فروتن و شکسته است. واکنش پدر نسبت به اینچنین گناهکاری چیست؟ پدر او را دید. با دلی پر از محبت، به سوی او شتابان دوید. او را در آغوش کشید و غرق بوسه­اش کرد.

خداوند دلی دارد که برای گناهکارِ فروتن و شکسته می­تپد. از دور به استقبال او می­رود. به او خوش آمد می­گوید. و این چنین گناهکارِ شکسته­ای را به آغوش می­کشد.

از طرف دیگر، برادر دیگری هم در این داستان وجود داشت، برادر بزرگتری که کلام خدا در آیه ۲۵ لوقا فصل ۱۵ در بارۀ او می­گوید: وقتی پسر کوچکتر برمی­گردد، پسر بزرگتر در مزرعه بود. او در واقع "پسر خوبه" بود! این پسر در خانه با وفاداری مشغول انجام وظایفش بود. ولی حالا وقتی نزدیک خانه می­رسد، صدای ساز و دُهُل و موسیقی و رقص به گوشش می­رسد. او به جای اینکه وارد خانه شود و از پدر بپرسد که چه خبر است، از یکی از نوکران می‌پرسد که چه اتفاقی افتاده است. متاسفانه نوکر همه حقیقت را در بارۀ برادر کوچکتر نمی­گوید. او در واقع از این خبر می­دهد که برادرِ بدبخت و ورشکسته­ات که همۀ ثروت پدرت را به باد داده، برگشته است و پدرت برایش مهمانی گرفته است. اما او از تغییرات دیگری که بر پسر رُخ داده بود، یعنی اینکه چقدر متکبرانه از خانه بیرون رفت و حالا با روحیۀ توبه کار و فروتن برگشته و گناه خود را به پدر اعتراف کرده و پدر او را بخشیده، چیزی نمی‌گوید. او نمی­گوید که واقعاً باید به خاطرِ بازگشت او، همگی جشن بگیریم و شادی و پایکوبی کنیم.

برادر بزرگ واقعاً خشمگین و عصبانی می­شود. پدر در بارۀ آزردگی و خشم برادر بزرگ می‌شنود و مهمانی را ترک می­کند. در خانوادۀ یهودی رسم بر این بود که اگر پدر، مهمانی را ترک می­کرد، صدای ساز و رقص هم می­بایستی متوقف می­شد تا اینکه او دو باره برگردد. پدر مهمانی را ترک کرد تا به برادر بزرگِ متکبر و سخت­دل برسد. چه بسا در بسیاری از کلیساها، و مشارکت­های امروزی هم شادی حقیقی روحانی، به خاطرِ ایماندارانِ متکبر، سخت­دل، خشمگین، تلخ و مجروح متوقف شده است.

در طول اناجیل می‌بینیم که مسیح بیش از آنکه از زناکاران، قاتلان، فاحشه­ها و باجگیران دل آزُرده شود، از متکبرانِ سرکش و از خود راضی که روحی تعلیم ناپذیر دارند و با گردن­های افراشته راه می­روند، آزرده خاطر می­شود.

از فریسیان و رهبران مذهبی و برادران بزرگتری که هیچگاه پی به گناهکار بودن خود نمی­برند، و فکر می‌کنند که خیلی بیشتر از اینها لایق تکریم پدر هستند، دلِ مسیح از اینگونه افراد آزرده می­شود.

چقدر من و شما نیاز داریم که خدا قلب­های ما را تفتیش کند و به ما نشان دهد که معنی شکستگی و فروتنی واقعی چیست.

حالا بیایید با هم به شواهد و خصوصیاتِ روحیۀ متکبر و سخت­دل در کنار سبک و روش زندگی یک شخصِ فروتن و افتاده بپردازیم.

۱ ) اشخاص متکبر بر شکست­های دیگران تمرکز دارند.

اشخاص فروتن اشخاصی هستند که حساسیت خاصی نسبت به معضلات و نیازهای روحانی خودشان دارند.

۲) اشخاص متکبر روحیه ایرادگیر و منطق دارند. آنها اشکالات دیگران را زیر میکروسکوپ می­برند ولی به ایرادات خود با تلسکوپ نگاه می­کنند.

اشخاص فروتن اشخاصی دلسوز هستند و از سر تقصیرات دیگران با روحیه­ای بخشنده می­گذرند، چون به این حقیقت واقفند که خدا آنها را به دفعات بخشیده است.

۳) اشخاص متکبر خود را خیلی عادل و پارسا می­شمارند و بر دیگران با نظر حقارت می­نگرند.

اشخاص فروتن دیگران را بالاتر از خود حساب می­کنند.

۴) اشخاص متکبر روحی مستقل و خودکفا دارند.

اشخاص فروتن روحیه وابسته و نیازمند نسبت به خدا دارند. آنها از نیاز خود به دیگران آگاه هستند.

۵) اشخاص متکبر همواره در صدد آن هستند تا به دیگران ثابت کنند که آنها راست می­گویند.

اشخاص فروتن اهل بحث و جدل نیستند.

۶ ) اشخاص متکبر همواره در حال ادعای حق و حقوق خود هستند و روحیه پرتوقع و مطالبه‌گر دارند.

اشخاص فروتن از حقوق خود می­گذرند و روحی متواضع و افتاده دارند.

۷) اشخاص متکبر همواره در فکر وقت شخصی، حقوق شخصی، سوابق و آبروی شخصی خود هستند.

افراد فروتن نفس خود را انکار می­کنند.

۸) افراد متکبر دوست دارند خدمت کرده شوند.

افراد فروتن با انگیزه­ای قوی در حال خدمت دیگران هستند.

۹) افراد متکبر، خواسته قلبی­شان این است که در هر چیز نام و منصبی برای خود پیدا کنند.

افراد فروتن دوست دارند امین و وفادار باشند و باعث موفقیت دیگران گردند.

۱۰) افراد متکبر همیشه در پی منافع شخصی و خود افرازی هستند.

افراد فروتن دوست دارند باعث ارتقاء دیگران گردند.

۱۱) افراد متکبر دوست دارند که در میان دیگران شناخته شده باشند و اعمال آنها مورد تقدیر و تشکر قرار گیرند.

افراد فروتن به بی لیاقتی­های خود واقفند و از این که خداوند آنها را به کار می­گیرد در عجب­اند و سپاسگزار.

۱۲) افراد متکبر اگر اسم آنها از قلم بیفتد و فقط از دیگران تقدیر شود، ناراحت و آزرده می­شوند.

افراد فروتن مشتاقند که دیگران مورد تحسین و تشویق قرار گیرند. آنها از سرافرازی دیگران شادی می‌کنند.

۱۳) افراد متکبر، ضمیر ناخودآگاه آنها به آنها می گوید: "این سازمان باید خیلی خوشبخت باشد که استعداد­های مرا دارد." انها همیشه بر آنچه که برای خدا می­کنند تمرکز دارند.

افراد فروتن، نقطه نظر واقعی آنها این است که "من اصلا لیاقت ندارم که در این کار سهمی داشته باشم." آنها می‌دانند که اگر خدا قوت یا استعدادی به آنها نداده باشد، قادر به انجام هیچ کاری نیستند.

۱۴) افراد متکبر نسبت به دانش خود احساس خرسندی و کفایت می‌کنند.

افراد فروتن به این امر واقفند که در کنار آنچه که می­دانند، راه طولانی­ای برای یادگیری دارند.

۱۵ ) افراد متکبر افرادی خود محور هستند و تمرکز اصلی شان بر خودشان است.

افراد فروتن دلواپس خودشان نیستند.

۱۶) افراد متکبر از دیگران فاصله می­گیرند.

افراد فروتن حاضرند خطرات احتمالی نزدیک شدن به دیگران را بپذیرند. آنها برای محبت کردن به دیگران بها می­پردازند.

۱۷) افراد متکبر در سرزنش دیگران بسیار سریع­اند.

افراد فروتن قادر به تشخیص و پذیرش اشکالات خود هستند و در این خصوص مسئولیت شخصی می­پذیرند.

۱۸) اگر کسی از اشخاص متکبر ایراد بگیرد، روحی تدافعی از خود نشان می­دهند.

اشخاص فروتن با فروتنی و روحیه مثبت حاضرند به انتقاد گوش فرا دهند و اشکالات خود را بپذیرند.

۱۹) برای افراد متکبر به طور کلی برایشان خیلی مهم است که مردم درباره آنها چه فکر می­کنند. تمام سعی­شان در آن است که از خود اسم و صورت خوبی به جا بگذارند.

افراد فروتن برای آنها مهم است که واقعی باشند. در واقع، بیشتر از آنکه طرز فکر دیگران برایشان اهمیت داشته باشد، در فکر این هستند که خدا درون آنها را می بیند. آنها حاضرند که در این راه از اسم و منصب خود بگذرند.

۲۰) برای افراد متکبر خیلی سخت است که درباره نیازهای روحانی و شکست­هایشان با دیگران صحبت کنند.

افراد فروتن مشکلی ندارند که تا جایی که خدا هدایت می­کند در رابطه با در میان گذاشتن شکست­ها و نیازهای روحانی خود شفاف باشند.

۲۱) برای افراد متکبر همیشه اهمیت دارد که هیچکس از گناهان آنها خبر نداشته باشد. در واقع علاقه به پوشاندن گناه دارند.

افراد فروتن وقتی در مقابل خدا شکسته شدند، برایشان مهم نیست که کسی به گناه آنها واقف شود. در واقع چیزی ندارند که از دست بدهند.

۲۲) برای افراد متکبر به زبان آوردن عبارت "من اشتباه کردم، خواهش می­کنم مرا ببخشید" بسیار سخت است.

افراد فروتن، در پذیرفتن اشتباه خود سریع و مسئولیت پذیرند، و در صورت لزوم در معذرت خواهی درنگ نمی­کنند.

۲۳) افراد متکبر به صورت کلی به گناهان خود اعتراف می­کنند.

افراد فروتن قادرند که گناه خود را به اسم تشخیص دهند و آن را به اسم و به طور خاص اعتراف کنند.

۲۴) افراد متکبر بیشتر از آنکه به گناه فکر کند، از صدماتی که نتیجه گناه بر آنها وارد آورده ناراحتند.

افراد فروتن، ریشه و مسبب گناه باعث غم­شان می­شود.

۲۵) افراد متکبر نسبت به گناه خود ابراز ناراحتی و پشیمانی می­کنند. دلیل اصلی ناراحتی آنان این است که گناه آنها فاش شده و در دام افتاده­اند. به زبان عامیانه لو رفته­اند.

افراد فروتن از انجام گناه واقعاً پشیمان هستند و با روحیه توبه کار آن را ترک می­کنند.

۲۶) افراد متکبر هنگام بروز سوء تفاهمات یا ناسازگاری­ها همیشه انتظار دارند دیگران قدم اول را برای معذرت خواهی و طلب بخشش بردارند.

افراد فروتن هنگام بروز سوء تفاهمات یا ناسازگاری­ها هر چقدر هم که نسبت به آنان حق کشی شده باشد حاضرند که قدم اول را برای مصالحه بردارند.

۲۷) افراد متکبر همواره در حال مقایسه خود با دیگران هستند. بنابراین همیشه خود را شایسته احترام می­بینند.

افراد فروتن خود را با قدوسیت خدا مقایسه می‌کنند و بنابراین همیشه خود را نیازمند رحمت او می­بینند.

۲۸) افراد متکبر نسبت به وضعیت واقعی قلب و درون خود کور هستند.

افراد فروتن در نور راه می­روند.

۲۹) افراد متکبر هیچ وقت خود را نیازمند به توبه نمی­بینند.

افراد فروتن به تداوم نیاز درونی خود در رابطه با توبه، واقعی هستند.

۳۰) افراد متکبر فکر می­کنند که همه به جز خودشان به بیداری و تجدید روحانی احتیاج دارند.

افراد فروتن درک کرده­اند که به طور دائمی و وقفه ناپذیر احتیاج به ملاقات تازه‌ای با خدا دارند. آنها می­دانند که دائماً باید از روح­القدس پُر شوند و هر روز خود را در معرض دریافت نشاط و تر و تازگی زندگی در مسیح قرار دهند.

نازی: ازشما دعوت می­کنیم که در ادامه این موضوع در برنامۀ آینده هم با ما همراه شوید.

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.