در طلبِ خداوند ـ اطاعت (بخش 2) اطمینان در اطاعت

نازی:  برنامۀ امروز را با تعریفی ساده از اطاعت آغاز می کنیم.

 

سابرینا:        اطاعت یعنی انجام دقیق آنچه از ما خواسته شده، و انجام آن در زمانی که از ما خواسته شده، و در عین حال انجام آن، با نقطه نظر قلبی صحیح.

 

نازی:           شنوندگان عزیز، با برنامه­ای دیگر از پادکست دل­هایمان احیا کُن با صدای سابرینا اصلان، در خدمت شما دوستان گرامی هستیم.

گاهی اوقات ما از طریق فرزندانمان و بی اطاعتی­های آنها طعم تلخی را که خدا از بی اطاعتی­های ما می­گیرد می­چشیم. و در عین حال، از طریق اطاعت­های سریع فرزندانمان، حس شور و شعفی که اطاعت­های ما در دل پدر آسمانی بوجود می­آورد را هم حس می­کنیم.

در برنامۀ امروز هم نگاهی دیگر به اهمیت موضوع اطاعت خواهیم انداخت.

 

سابرینا:        از شما دعوت می­کنم که کتاب­مقدس­های خود را باز کنید تا با هم نگاهی به انجیل متی فصل هشتم بیاندازیم. این بخش از کلام خدا مفهوم عمیق و تشریح خوبی از موضوع اطاعت به ما ارائه می­دهد.

واقعاً اطاعت یعنی چه؟ بیائید به تصویری از اطاعت که در متی فصل هشتم آمده است نگاهی بکنیم.

در متی ۸ از آیۀ پنجم می­خوانیم: «چون عیسی وارد کفرناحوم شد، یک نظامی رومی نزدش آمد و با التماس به او گفت: "سرور من، خدمتکارم مفلوج در خانه خوابیده و سخت درد می­کشد. عیسی گفت "من می­آیم و او را شفا می­دهم." نظامی پاسخ داد: "سرورم، شایسته نیستم زیر سقف من آئی. فقط سخنی بگو که خدمتکارم شفا خواهد یافت. زیرا من خود مردی هستم زیر فرمان. سربازانی نیز زیر فرمان خود دارم. به یکی می­گویم برو، می­رود و به دیگری می­گویم بیا، می­آید. و به غلام خود می­گویم "این را به جای آر" به جای می­آورد.»

چه تعریف خوبی از اطاعت: «به یکی می­گویم "برو،" می­رود، و به دیگری می­گویم "بیا،" می­آید، و وقتی به غلام  خود می­گویم "این را به جای آور،" به جای می­آورد.» کلام خدا در ادامه می­گوید: «عیسی چون سخنان او را شنید، به شگفت آمد و به کسانی که از پی­اش می­آمدند، گفت: آمین، به شما می­گویم چنین ایمانی حتی در اسرائیل هم ندیده­ام.»

مسیح در واقع اطاعت و ایمان را به هم مربوط می­کند.

یکی از موارد مهمّی که ما ایمانداران مسیحی لازم است بدانیم تعریف صحیح اطاعت است. بر اساس کلام خدا اطاعت از سه بخش تشکیل شده است.

اطاعت یعنی انجام دقیق فرمان، در زمان خواسته شده، و با نقطه نظر قلبی صحیح. اطاعت یعنی انجام دقیق آنچه از ما خواسته شده، و انجام آن در زمانی که از ما خواسته شده، و در عین حال انجام آن، با نقطه نظر قلبی صحیح. بگذارید  یکبار دیگر آن را تکرار کنم: اطاعت یعنی انجام دقیق آنچه از ما خواسته شده، و انجام آن در زمانی که از ما خواسته شده، و در عین حال انجام آن، با نقطه نظر قلبی صحیح.

حالا بیایید به هر یک از این سه بخش از تعریف اطاعت، بصورت جداگانه بپردازیم.

اطاعت: انجام دقیق آنچه که از ما خواسته شده است، یعنی انجام کامل، مطلق و دقیق آنچه به ما فرمان داده شده است. ما ایمانداران به مسیح لازم است که این موضوع را یاد بگیریم که در جزئیات و دقیق از خدا اطاعت کنیم.

هر فرمان خدا شامل جزئیاتی است که هر یک از این جزئیات به خودی خود از اهمیت ویژه­ای برخوردار است. اگر به یاد داشته باشید، خدا به نوح گفت که بزودی بارانی سیل آسا خواهد آمد. سپس خدا به نوح فرمان داد که کشتی­ای بسازد تا توسط آن از سیلاب نجات پیدا کنند. و خدا در جزئیات به او نشان داد که این کشتی را چگونه و با چه ابعادی بسازد. در این بین، ما نوح را نمی­بینیم که پیشنهادی جدید داشته باشد و یا در مدل کشتی یا اندازۀ ابعاد آن دخل و تصرف کند و یا دخالت کند. قطعاً اگر نوح از نقشۀ خدا، در جزئیات اطاعت نمی­کرد، کشتی­ای که متحمل آن طوفان و سیلاب عظیم بشود و بتواند آنها را نجات دهد، ساخته نمی­شد.

گاهی بعضی از بخشهای کلام خدا که خدا به جزئیات در آنها فرمان می­دهد، برای ما خسته کننده و عجیب بنظر می­رسند. برای نمونه، در کتاب خروج با نقشۀ دقیق و در جزئیات بنای خیمه برمی­خوریم که خدا آن را به موسی داد، و این جزئیات حتی پس از بنای خیمه دوباره تکرار می­شوند.

معمولاً ما وقتی به این بخش­های کلام خدا می­رسیم، می­خواهیم از آنها بگذریم و آن فصل­های طولانی که به جزئیات اندازه و ابعاد و نقشۀ بنا پرداخته­اند، برای ما بی معنی و خسته کننده هستند. ولی سؤال این است که چرا خدا اجازه داد تا همۀ این جزئیات در کلام او مکتوب شوند؟ تا ما را خسته کند؟ گیج و سردرگم کند؟ از مطالعه دلسردمان کند؟ نه! خداوند می­خواهد که من و شما درک کنیم که اطاعت در جزئیات چقدر پراهمیت است. چون اطاعت یعنی انجام دقیق هر آنچه از من خواسته شده است.

مسیح در متی فصل پنجم گفت: «آمین، بشما می­گویم تا آسمان و زمین زایل نشود، نقطه یا همزه­ای از تورات هرگز زایل نخواهد شد، تا اینکه همه به انجام رسد.» مسیح بعد ادامه می­دهد: «پس هر که یکی از کوچکترینِ این احکام را کم اهمیت شمارد و بدیگران نیز چنین بیاموزد، در پادشاهی آسمان، کوچکترین بشمار خواهد آمد. امّا هر که این احکام را اجرا کند و آنها را بدیگران بیاموزد، او در پادشاهی آسمان بزرگ خوانده خواهد شد.»

اگر بیاد داشته باشید، مسیح در متی ۲۸ مأموریت بزرگی به شاگردان خود داد. او در این مأموریت تأکید کرد که آنها مسئول هستند که به دیگران یاد دهند که از خدا اطاعت کنند و این بخشی بسیار مهم و حیاتی در شاگردسازی بشمار می­رود. «پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر، پسر و روح­القدس تعمید دهید و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده­ام را بجا آورند.» در واقع، شاگرد حقیقی یعنی کسی که یاد گرفته باشد که هر آنچه که مسیح فرمان داده بجا آورد. و در عمل شاگردسازی، ما در واقع به شاگردان روحانی­ای که بدست ما سپرده شده­اند، اطاعت کردن را یاد می­دهیم. توجه کنید که مسیح در اینجا نمی­گوید: تا بعضی از آن چیزهایی را که به شما فرمان داده­ام را بجا آورند، بلکه هر آنچه که به شما فرمان داده­ام را بجا آورند.

ما بسیاری از اوقات دوست داریم بعضی از چیزهائی را که خدا به ما فرمان داده را بجا بیاوریم، و مشکلی در اطاعت ناقص نمی­بینیم. ولی کلام خدا نشان می­دهد که اطاعت­های کامل ما است که باعث برکت ما می­شوند.

حوّا را بیاد دارید؟ خدا به آدم و حوا گفته بود که از میوۀ درخت در وسط باغ نخورند. حوّا فقط یک گاز کوچک از میوۀ ممنوعه زد ... یک تکۀ کوچک! ولی موضوع اصلی این است که اطاعت ناقص او که در واقع بی اطاعتی بود، حوّا را به جایی کشاند که اصلاً تصور آن را نمی­کرد. حوا اطاعتی ناقص داشت. خدا به آنها گفته بود که از همۀ درختان باغ می­توانید بخورید. و حوّا از این بخش اطاعت کرده بود. ولی قرار بود آنها از یک درخت نخورند، و حوّا از آن یک درخت خورد ... یک گاز کوچولو! حوّا در جزئیات از خدا اطاعت نکرد. او اطاعتی ناقص داشت.

وقتی خدا سدوم و عموره را مورد داوری قرار داد و بر آن آتش فرستاد، خدا به لوط و خانواده­اش گفت: «به عقب نگاه نکنید.» حالا یک نگاه کوچولو چه می­کرد؟ ولی زن لوط همان یک چیز کوچکی را که نباید می­کرد انجام داد. و بی اطاعتی او باعث نابودی جانش شد.

قبل از محاصرۀ اریحا، خدا به یوشع گفته بود که هیچ چیز از شهر برندارید. عخان در این بین فقط یک ردا و چند عدد ظرف برداشت و در خیمه­اش پنهان کرد. یک بی اطاعتی کوچک، ولی همین باعث شد که همۀ قوم در جنگ کم اهمیتی در شهر عای شکست دردناکی بخورند، چرا؟ چون یک مرد چند تا شیء کوچک و پیش پا افتاده را برداشته بود و در خیمه­اش پنهان کرده بود، و این اطاعت ناقص بود.

آیا تا بحال فکر کرده­اید که اگر مسیح از پدر اطاعتی ناقص می­کرد، چه به سر ما می­آمد؟ اگر مسیح تا به آخر و تا به صلیب اطاعت نمی­کرد، اگر تا به خط پایان ادامه نمی­داد، چه بر سر ما و ابدیت و نجات جان­های ما می­آمد؟ و چقدر من و شما خوشحال و سعادتمند هستیم که او تا به آخر در جزئیات مطیعانه ادامه داد.

بله، اطاعت یعنی "انجام دقیق هر آنچه که از من خواسته شده است." و این جنبۀ اول اطاعت است.

 

جنبۀ دوم اطاعت به زمان آن اشاره می­کند. اطاعت یعنی انجام دقیق آنچه از من خواسته شده و انجام آن در زمانی که از من خواسته شده است. و اگر محدویت زمانی­ای برای انجام آن فرمان داده نشده، منظور اصلی این است که همین الآن و فوراً آن فرمان باید اجراء شود.

به فرض شما از دختر یا پسرتان می­خواهید وسایل اسباب بازی خود را از روی میز شام جمع کند. پس این بدان معنی است که او موظف است وسایل خود را در مدت زمانی بین الآن تا زمان شام جمع کند. ولی اگر شما به او بگویید که وسایلت را جمع کن بدون اینکه زمان مخصوصی را در فرمان خودتان درج کنید، یعنی او موظف است که همین الآن وسایل خودش را جمع کند.

کلام خدا دربارۀ خدا می­گوید که «او مددکاری است که فوراً یافت می­شود» و به داد ما می­رسد. و به همین ترتیب او از ما نیز انتظار دارد که در اطاعت از او سرعت عمل از خود نشان دهیم.

در متی 4 : 19-20 آیۀ زیبایی هست که این فوریت در اطاعت را برای ما ترسیم می­کند. در این آیات می­بینیم مسیح به شاگردان خود گفت: «از پی من آیید که شما را صیاد مردمان خواهم ساخت.» و بعد در جواب می­بینیم که می­گوید: «آنان بی درنگ تورهای خود را وا نهادند و از پی او شتافتند.» آنها بی درنگ از او اطاعت کردند.

به همین ترتیب وقتی خدا با اشعیاء گفت: «که را بفرستم و کیست که برای ما برود؟» اشعیاء بلافاصله پاسخ می­دهد: «لبیک ای خداوند مرا بفرست.» (اشعیا 6 : 8)

اطاعت فوری، بی درنگ و سریع به دعوت مسیح.

ولی این اطاعت فوری فقط مربوط به زمانی نیست که مسیح ما را برای انجام کاری می­خواند. این اطاعت در ارتباط با زمانهایی هم هست که ما تحت وسوسه قرار می­گیریم. وقتی ما مورد وسوسۀ گناه قرار می­گیریم، چقدر زود با آن مقاومت می­کنیم و به آن پاسخ منفی می­دهیم؟ فوراً؟ بی درنگ؟ سریع؟ و یا هنوز تأمل می­کنیم و با آن بازی می­کنیم و به اصطلاح معمول و عامیانه لفت می­دهیم، و مسئله را کِش می­دهیم؟

ولی عزیزان، من و شما باید این مطلب را بیاد داشته باشیم که هر چقدر که بیشتر در واکنش نسبت به وسوسه مکث کنیم، احتمال تبدیل آن وسوسه به گناه را در خود بیشتر و بیشتر افزایش داده­ایم و در واقع خودمان را آسیب پذیرتر نموده­ایم. در واقع، اطاعت­های سریع ما، ما را از بی اطاعتی­های آینده در امان نگاه می­دارد. پس، اطاعت یعنی در وهلۀ اول انجام دقیق آنچه از من خواسته شده، و در وهلۀ دوم انجام آن در زمانی که از من خواسته شده که عموماً به فوریت و بی درنگ بودن آن اشاره دارد.

 

ولی اطاعت جنبۀ سومی هم دارد که آن مربوط به نقطه نظر قلبی ما است. ما برای اطاعت کردن باید نقطه نظر قلبی صحیحی داشته باشیم.

در یوحنا ۴: ۳۴ و مزمور ۴۰: ۸ این نقطه نظر قلبی بصورت روحیه­ای شاد و علاقمند به اطاعت معرفی می­شود. در مزمور ۴۰: ۸  می­بینیم که مزمورنویس می­گوید: «آرزویم، ای خدایم، انجام ارادۀ توست.» و در یوحنا ۴: ۳۴ به روحیه­ای که مسیح برای اطاعت کردن داشت برمی­خوریم. او می­گوید: «خوراک من این است که ارادۀ فرستندۀ خود را بجا آورم و کار او را بجا آورم.»

پس اطاعت واقعی دربرگیرنده روحیه­ای است علاقمند و متمایل به اطاعت.

آیا در کلام خدا یونس را بیاد می­آورید که در اطاعت خود از خدا چه روحیه­ای داشت و از چه نقطه نظر قلبی برخوردار بود؟ او در واقع از آنچه که خدا از او خواست بالاخره اطاعت کرد، ولی نه در زمانی که خدا از او خواست، و نه با روحیه­ای صحیح. اطاعت او، اطاعتی با اکراه و از روی بی میلی بود ... اطاعتی بافشار و از روی اجبار. و متأسفانه این بسیاری اوقات روحیۀ اطاعت من و شما است.

وقتی به داستان زندگی قوم اسرائیل نگاه می­کنیم، می­بینیم که اطاعت آنها از هر سه جنبه ایراد داشت: وقتی خدا از آنها خواست که وارد سرزمین موعود شوند، آنها اطاعت نکردند. از لحاظ زمانی، از خود تأخیر نشان دادند و از لحاظ روحیه هم همیشه روحیۀ شاکی و پر از شکایت داشتند. و متأسفانه پس از ۴۰ سال، دیگر اطاعت کردن برای آنها دیر شده بود و هیچکدام از آن نسلی که از مصر بیرون آمده بودند غیر از یوشع و کالیب به سرزمین وعده و برکات راه نیافتند.

و سؤال مهم این است که من و شما از خدا چگونه اطاعت می­کنیم. اطاعت کامل و دقیق در جزئیات؟ یا اطاعتی ناقص که در واقع فرقی با بی اطاعتی ندارد؟ اطاعتی که به ظاهر بنظر می­رسد که اطاعت است، ولی در واقع همۀ آن چیزی که خدا خواسته است را انجام نمی­دهیم بلکه گلچینی از آن را؟!!

من و شما چقدر طول می­کشد تا خدا را اطاعت کنیم؟ آیا اطاعت ما سریع است یا با تأخیر؟ متأسفانه اطاعتی که تأخیر می­کند، در واقع مساوی است با بی اطاعتی. خدا از ما انتظار اطاعتِ بدون تأخیر، بی درنگ و فوری دارد.

و بالاخره با چه نقطه نظر قلبی من و شما خدا را اطاعت می­کنیم؟ از روی اجبار؟ با بی میلی و اکراه، با شکایت و غرغر؟ یا با روحیه­ای علاقمند، با خوشی و با اراده­ای مثبت؟ و به قول مزمورنویس آیا اطاعت از خدا آرزو و تمایل قلبی ما است؟

در قانای جلیل، هنگامی که در آن عروسی، شراب تمام شد، مریم از مسیح خواست که کاری بکند. در آنجا مریم، به خادمین می­گوید: «هر چه عیسی به شما می­گوید، بکنید.»

آیا من و شما زنی هستیم که هر آنچه را که مسیح به ما بگوید انجام دهیم؟ هر چه؟! اگر آن یک چیز آسان باشد یا دشوار؟ اگر به نظر با عقل و منطق جور نیاید؟ اگر با همۀ آن معیارها و ارزش­هایی که تابحال به ما یاد داده­اند منافات داشته باشد؟ اگر لازم باشد برای آن چیزی را قربانی کنید یا بهائی را پرداخت کنید؟ هر چه؟! بله، آیا حاضریم که هرچه را که او بگوید انجام دهیم؟ کلام خدا به ما دستور می­دهد که هر چه مسیح به شما بگوید، بکنید. آن را بکنید، یعنی اطاعت کنید. و هرچه را که او بگوید اطاعت کنید.

نکتۀ جالبی که در مورد  اطاعت در کلام خدا به آن برمی­خوریم، ارتباط اطاعت با رابطه است. درواقع اطاعت واقعی از خدا زمانی از زندگی­های ما جاری می­شود که رابطه­ای شخصی بین ما و خدا وجود داشته باشد. اطاعت واقعی همیشه زمانی صورت می­گیرد که انگیزۀ محبت و عشق در کار باشد. اطاعت یعنی حرف شنوی با علاقه از یک معشوق.

در طول کلام خدا به ما نشان داده می­شود که وقتی از خدا اطاعت می­کنیم، در واقع نشان می­دهیم که رابطه­ای محبتانه بین ما و او وجود دارد، رابطه­ای بین پدر و فرزند.

کیفیت اطاعت ما نشانگر واقعی بودن و ناب بودن ایمان ما است. و بالاخره اطاعت یکی از نمادهای این حقیقت است که ما در مسیح تولد تازه یافته­ایم.

اطاعت یکی از مهمترین و لازم­ترین عناصری است که نشان می­دهد ایمان ما حقیقی است. یوحنای رسول هم بطور خاص در رسالۀ اول خود به این موضوع اشاره می­کند. رسالۀ اول یوحنا، با این هدف نوشته شد تا ایمانداران را اطمینان به نجات ببخشد. و شاید این سؤال بسیاری از ما است که چگونه می­توانم از نجات خود اطمینان داشته باشم؟ در اول یوحنا ۲: ۳ می­خوانیم: «از این جا می­دانیم که او را می­شناسیم که از احکامش اطاعت می­کنیم. آن که می­گوید او را می­شناسد، اما از احکامش اطاعت نمی­کند، دروغگو است و راستی در او جایی ندارد. امّا آن که از کلام او اطاعت می­کند، محبت به خدا براستی در او به کمال رسیده است.»  (آیات۳-۶)

و سپس اگر جلوتر پیش برویم، در اول یوحنا ۳ در آیۀ ۵ به بعد می­بینیم که می­گوید: «شما می­دانید که او (یعنی مسیح) ظهور کرد تا گناهان را از میان بردارد. در او هیچ گناهی نیست. آن که در او می­ماند (یعنی در واقع به او تعلق دارد) گناه نمی­کند، امّا کسی که در گناه زندگی می­کند، او را نه دیده و نه شناخته است.»

یوحنای رسول در انجیل یوحنا فصل چهاردهم هم می­نویسد: «اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگاه خواهید داشت.» بله، اگر ما واقعآ کسی را دوست داشته باشیم، بخاطر محبتی که به او داریم از او اطاعت خواهیم کرد و در پی آن خواهیم بود که او را خشنود سازیم.

مسیح خود نمونۀ این نوع اطاعت را به ما نشان داد. هنگامی که او بر زمین زندگی می­کرد، اطاعت او از پدر آسمانی نشان می­داد که چه محبتی نسبت به او دارد. برای همین تا به آخر، تا به حد صلیب و مرگ، اطاعت کرد. چرا؟ چون پدر آسمانی را دوست داشت. و این نمونه­ای است برای اطاعت ما. اطاعتی که از محبت ما به پدر آسمانی نشأت می­گیرد.

 او در انجیل یوحنا ۱۴: ۳۱ می­گوید: «من کاری را می­کنم که پدر به من فرمان داده است تا جهان بداند که پدر را دوست می­دارم.» و بلافاصله پس از آن می­گوید: «برخیزید، برویم.» آنها کجا می­رفتند؟ مسیح و شاگردان داشتند بالاخانه­ای را که در آن شام آخر را خوردند ترک می­کردند. ولی حالا کجا می­رفتند؟ به جایی می­رفتند که مسیح قرار بود آن شب دستگیر شود و در نهایت بر صلیب جان خود را فدای بسیاری کند.

بله، این اطاعت عاشقانۀ او از پدر آسمانی بود.

آیا اطاعت من و شما هم از پدر آسمانی اینطور است؟ مردم اطراف ما چه استنباطی از اطاعت ما از خدا دارند؟ آیا محبت و عشق به خدا در اطاعت­های ما دیده می­شود؟ و این عشق و محبت ما را وامیدارد که تا به آخر اطاعت کنیم؟ آیا اطرافیان ما می­بینند که ما حاضریم خدا را اطاعت کنیم حتی اگر لازم باشد قیمت بزرگ و بهای گزافی را برای آن پرداخت کنیم؟

موضوع دیگری که اطاعت در زندگی­های ما به انجام می­رساند این است که ما را به رابطه­ای عمیق­تر با مسیح هدایت می­کند. هر چقدر که ما اطاعت می­کنیم، شناخت بیشتر و بهتری از مسیح حاصل می­کنیم.

مسیح در یوحنا ۱۴: ۲۱ گفت: «آن که احکام مرا دارد و از آنها پیروی می­کند، اوست که مرا دوست دارد ... و من نیز او را دوست داشته، خود را بر او ظاهر خواهم ساخت.»

بله، وقتی ما از خدا اطاعت می­کنیم، مسیح به ما وعده می­دهد که خود را بر ما ظاهر کند، یعنی از خودش به ما شناخت جدید بدهد و حقایق شخصیت خود را بر ما آشکار کند. و در نهایت، هر چقدر که ما از روی محبت و عشق خود بیشتر از مسیح اطاعت می­کنیم، او را بیشتر و عمیق تر خواهیم شناخت.

آیا شما می­خواهید مسیح را بیشتر و بهتر بشناسید؟ آیا می­خواهید جلوۀ حضور او بر شما حقیقی­تر شود؟ او را بیشتر اطاعت کنید.

مورد دیگری که اطاعت موجب می­شود در زندگی­های ما اتفاق بیافتد، این است که ما وارد رابطه­ای صمیمی تر و نزدیکتر با مسیح می­شویم.

به آیۀ ۲۳ انجیل یوحنا فصل ۱۴ توجه کنید: این آیه می­گوید: «اگر کسی مرا دوست بدارد، کلام مرا نگاه خواهد داشت، و پدرم او را دوست خواهد داشت، و ما نزد او خواهیم آمد و با او مسکن خواهیم گزید.» چه وعدۀ عظیمی! خدای پدر، پسر و روح­القدس در زندگی ما مسکن خواهند گزید. مسکن یا خانه یعنی خانواده، نزدیکی و صمیمیت. بله، وقتی ما خدا را اطاعت می­کنیم، رابطۀ ما با خدا صمیمی تر و نزدیک تر می­شود. رابطه­ای دوستانه و صمیمی بین من و مسیح. و آیا این آرزوی هریک از ما نیست که رابطه­ای دوستانه و صمیمی و نزدیک با خدا داشته باشیم؟

مسیح به همین ترتیب در یوحنا ۱۵: ۱۴ گفت: «دوستان من شمایید (شما دوستان من هستید) اگر آنچه به شما حکم می­کنم انجام دهید.» بله، اطاعت از مسیح ما را وارد رابطۀ دوستانه صمیمی و نزدیک با او می­کند.

اگر می­خواهید مسیح را بیشتر و بهتر بشناسید و با او صمیمی­تر شوید، بیشتر اطاعت کنید.

تا حالا دیدیم که اطاعت ما در واقع وسیله­ای برای ابراز محبت، عشق و سرسپردگی ما نسبت به مسیح است. ولی یک نکتۀ مهّم دیگری هم هست که یوحنای رسول آن را در انجیل یوحنا ۱۴ و ۱۵ و همینطور رسالۀ اول یوحنا به آن اشاره می­کند.

تابحال در همۀ آیات صحبت از اطاعت از فرمان خدا بود که در اینصورت ما به شناخت عمیق و رابطه­ای نزدیک با مسیح دست خواهیم یافت. ولی یوحنا برای فرمانی که باید از آن اطاعت کرد هم تعریفی به ما ارائه می­دهد.

در واقع سؤال این است که این فرمانی که باید از آن اطاعت کرد، چیست؟

در کنار همۀ معیارها و استانداردهایی که کلام خدا به ما معرفی می­کند تا از آنها اطاعت کنیم، یوحنا به یک فرمان مهم اشاره می­کند. مسیح گفت: «این است حکم من که یکدیگر را محبت کنید، چنانکه من شما را محبت نمودم.»

در اول یوحنا نیز دوباره یوحنا می­گوید: «این است حکم او که به نام پسرش عیسای مسیح ایمان آوریم و یکدیگر را محبت کنیم، چنانچه به ما امر فرمود.» (۲۳) ما این حکم را از او یافته­ایم که هر که خدا را محبت می­کند، باید برادر خود را نیز محبت کند.

آیا ما مردم را محبت می­کنیم؟ آیا در زندگی شما برادر، خواهر یا کسی در خانوادۀ الاهی هست که او را محبت نمی­کنید؟ شاید بسیاری از افراد قابل دوست داشتن نیستند. شاید شوهر شما، یکی از بچه­های شما، همسایۀ شما قابل دوست داشتن و محبت کردن نیست. امّا مسیح همانطور که دیدیم به ما می­گوید اگر مرا دوست دارید، پس از من اطاعت خواهید کرد. و اگر مرا اطاعت می­کنی، پس دیگران را هم محبت خواهی کرد.

حالا سؤال من این است که ضریب اطاعت و یا وضعیت اطاعت ما بر این مطلب گواهی می­دهد که ما واقعاً فرزند خدا هستیم؟ ما ممکن است مدعی باشیم که مسیحی هستیم، ولی قلبی پر از تلخی و تنفر نسبت به دیگران داشته باشیم و آدمی تندخو ، بداخلاق و بدقلق باشیم که با مردم سر ستیز و دشمنی داریم. و کلام خدا می­گوید که ما نمی­توانیم ادعا کنیم که فرزند حقیقی خدا هستیم و درگیر اینچنین مسائلی باشیم.

مسیح گفت: «مردم از این خواهند فهمید که شما شاگرد من هستید که یکدیگر را محبت کنید.» و عزیزان، عشق و محبت در کلام خدا تنها یک احساس نیست، بلکه مربوط به ارادۀ ما می­شود که تحت اطاعت مسیح قرار گرفته است. برای همین مسیح به ما فرمان داد تا محبت کنیم.

بنابراین این کافی نیست که فقط به مسیح بگوییم او را دوست داریم. مسیح گفت آنکس که مرا دوست دارد احکام مرا نگاه خواهد داشت. و یکی از احکام ابتدائی او محبت به دیگران است.

 

نازی: در کلام خدا، محبت یک توصیه یا پیشنهاد نیست، محبت فرمانی است که من و شما باید از آن اطاعت کنیم. و وقتی که از او اطاعت می­کنیم، او در زندگی ما مسکن می­گزیند. و این یعنی یک زندگی بیدار در خداوند.

در راستای این برنامه از شما دعوت می­کنیم که کتاب در طلب خداوند را تهیه کنید و آن را مطالعه کنید. برنامۀ امروز را با یک دعا خاتمه خواهیم داد.

 

سابرینا:        "ای خداوند ترا شکر می­کنیم که بوسیلۀ اطاعت تو از پدر، امروز ما می­توانیم فرزند تو خوانده شویم. تو بوسیلۀ روح­القدس به ما قدرت لازم برای اطاعت از خودت را بخشیده­ای، و این قدرت شامل قدرت محبت کردن به دیگران هم هست.

خداوندا، باشد که زندگی ما در عمل نشان دهد که ما فرزندان تو هستیم. باشد که زندگی مطیعانۀ ما نشان دهد که چقدر ترا دوست داریم. باشد که با زندگی مطیعانۀ خودمان، رابطۀ صمیمی و نزدیک و عمیق با تو را هر روز بیشتر از پیش تجربه کنیم. باشد که تو زندگی ما را خانۀ خودت بدانی و خودت را بیشتر بر ما ظاهر کنی تا تو را بیشتر بشناسیم.

 

خداوندا، ما را کمک کن تا در قسمت­هایی که هنوز مطیع تو نیستیم، توبه کنیم و آنها را تحت اطاعت تو در بیاوریم. ما را در اطاعت کردن از حکم خودت اعانت کن. در نام مسیح، آمین."

 

نازی:  آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.