در طلبِ خداوند ـ وجدان پاک

نازی:           برنامۀ امروز به موضوع بسیار مهمی اشاره می­کند که می­تواند مشارکت و رابطۀ ما را با خدا عمیقاً مختل کند.

 

سابرینا:        عزیزان، اگر روابط ما با دیگران، روابطی کتاب­مقدسی نیست، رابطۀ ما با خدا هم ایراد پیدا می­کند و خدشه­دار می­شود.

 

نازی:           شنوندگان عزیز، با برنامه­ای دیگر از پادکست دل­هایمان احیا کن با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما شنوندگان دوست داشتنی هستیم.

در طول چند برنامۀ قبل، اگر با ما همراه بوده باشید، با هم به خصوصیات ویژۀ یک بیداری روحانی شخصی پرداختیم و موضوعات مهمی از قبیل فروتنی، صداقت، توبه، فیض و قدوسیت را مورد بررسی قرار دادیم. امیدواریم که تا بحال کتاب در طلب خداوند را همراه با این برنامه­ها مورد مطالعه قرار داده باشید.

در برنامۀ امروز به مورد مهم دیگری در سفر "طلبیدن خداوند" خواهیم پرداخت. از شما دعوت می­کنیم با ما همراه شوید.

 

سابرینا: در این سری برنامه­های تازه از شما دعوت می­کنم که به یکی از مهم ترین، قدرتمندرین و عملی ترین اصلی که در کلام خدا به آن اشاره شده است، توجه کنید. این اصل مهّم، داشتن وجدان پاک است. در واقع، این اصل به ما کمک می­کند تا هر آنچه را که تا بحال دربارۀ آن صحبت کردیم در زندگی خودمان عملاً پیاده کنیم.

تا بحال اگر یادتان باشد دربارۀ موضوعاتی از قبیل فروتنی، صداقت، توبه و اطاعت صحبت کردیم. اینها ممکن است فقط یک سری اصطلاحات زیبای روحانی و یا الاهیاتی به نظر برسند، اگر در زندگی ما به مرحلۀ عمل نرسند. ولی از طرف دیگر اصل داشتن وجدان پاک به ما کمک می­کند تا این حقایق بنیادی الاهیاتی را به مرحلۀ اجرا بگذاریم.

ما با عنوان کردن موضوعاتی از قبیل فروتنی، صداقت، توبه و اطاعت، در واقع به رابطۀ عمودی­ای اشاره کرده­ایم که بین ما و خداست. و از اینجا بیداری روحانی شروع می­شود ... از جائی که قلب ما با خدا راست باشد، و رابطۀ ما با خدا در صحت و سلامت قرار بگیرد. بیداری وقتی به زندگی ما می­آید که رابطۀ عمودی، یعنی رابطه ما با خدا، راست شده باشد.

ولی از امروز ما تمرکز خود را بر رابطۀ افقی قرار خواهیم داد. و رابطۀ افقی، رابطۀ ما با دیگران است. در واقع، رابطۀ ما با خدا بر رابطۀ ما با دیگران نیز تأثیر می­گذارد. بله، رابطۀ عمودی بر رابطۀ افقی تأثیرگذار است. و در این برنامه­ها خواهیم دید که چگونه این رابطۀ عمودی یعنی رابطۀ ما با خدا بر رابطه­های افقی ما یعنی روابط ما با دیگران تأثیر می­گذارد. بله، خواهیم دید که رابطۀ ما با شوهرمان، با بچه­ها، با والدینمان، با هم اطاقی مان، با همکاران شغلی مان، با رئیس مان، با سایر اعضای کلیسا همگی تحت تأثیر رابطۀ ما با خدا قرار دارند.

در واقع، هر وقت که بیداری روحانی واقعی­ای در ما اتفاق می­افتد، اولین جائی که آثار این بیداری خودش را نشان می­دهد، در روابط ما با دیگران است ... مخصوصاً افرادی که در چهاردیواری زندگی خصوصی ما با ما زندگی می­کنند و بعد به همین ترتیب با سایر افرادی که به طریقی جزو زندگی ما هستند.

و حالا امروز می­خواهیم به این اصل مهم یعنی داشتن وجدان پاک بپردازیم.

 شخصی وجدان پاک را به رادار قلب انسان تشبیه می­کند. کاری که رادار می­کند این است که به دریانوردان یا خلبانان نشان می­دهد که آیا وضعیتی طوفانی در راه است؟ یا وضعیتی صاف و فاقد هر نوع باد و طوفان و خطر است. و وجدان، سیستم "رادار" قلب و روح زندگی ماست. وجدان، به ما نشان می­دهد که آیا مشکل خطرناک و حادّی ما را تهدید می­کند یا نه؟ و مسلماً وقتی که این وجدان بر روی صفحۀ خود علائم اختلال و طوفانی حس تقصیر و گناه را به ما نشان می­دهد، قطعاً باید به این علائم هشدار دهنده توجه نشان دهیم، چون زندگی ما در واقع تحت خطر است.

پولس در اعمال رسولان فصل ۲۴ : ۱۶ می­گوید: «سخت میکوشم تا نسبت به خدا و مردم با وجدانی پاک زندگی کنم.» یعنی دائماً چک می­کند که هوائی پاک و تمییز و غیرطوفانی بین خودش و خدا و خودش و دیگران وجود داشته باشد.

رابطۀ افقی یعنی رابطۀ ما با دیگران، موضوعی است که در طول چند برنامۀ آینده، ما دربارۀ آن صحبت خواهیم کرد. اگر توجه کنید، پولس در این آیه تأکید می­کند که تلاش می­کند تا وجدانش نه فقط در مقابل خدا، بلکه در ارتباط با دیگران نیز صاف و پاک باشد. او می­خواهد که هیچ مشکلی روی صفحۀ رادار وجدان او وجود نداشته باشد.

اگر به کتاب اول سموئیل مراجعه کنیم، در آنجا به نمونه­ای برخواهیم خورد که بر روی صفحۀ رادار وجدانش همه چیز پاک و صاف بود. این مرد سموئیل نبی بود. اگر کتاب­مقدس دارید، کتاب اول سموئیل فصل دوازدهم را باز کنید. در اینجا، سموئیل دیگر پیر شده و حالا سالهاست که قوم خدا را خدمت می­کند. او همۀ قوم را دعوت کرده تا از آنها وداع کند. او در آیۀ اول می­گوید: «اینک هر آنچه را که به من گفتید، شنیدم و پادشاهی بر شما گماشتم. اکنون پادشاه، شما را رهبری می­کند. امّا من پیر و سپیدموی شده­ام و اینک پسرانم با شمایند. من از جوانی خویش تا به امروز شما را رهبری کرده­ام.»

اگر بیاد داشته باشید سموئیل فقط سه سال داشت که مادرش او را برای خدمت خداوند تقدیم کرد. او تحت کهانت  عیلی کاهن در معبد خداوند بزرگ شده بود. و بعدها خدا او را به خدمت کهانت خواند. او با امانتداری و وفاداری، طی سالیان سال، خدا و قوم را خدمت کرده بود.

او پس از اینکه می­گوید: از جوانی خویش تا به امروز شما را رهبری کرده ام، ادامه می دهد: «حال در برابرتان ایستاده­ام. در حضور خداوند و مسیح او بر من شهادت دهید. تا به حال گاو یا الاغ چه کسی را گرفته­ام؟ از چه کسی به زور چیزی ستانده یا بر که ستم کرده­ام؟ از دست چه کسی رشوه گرفته­ام؟ آری بر من شهادت دهید و آن را به شما باز خواهم گرداند.»

آیا می­توانید این را تصور کنید؟ سموئیل از همۀ کسانی که در طول سالها او را شناخته­اند و با او رفت و آمد داشته­اند، می­خواهد تا حاضر شوند. او در ملاء عام به همه می­گوید که اگر اشتباهی نسبت به کسی مرتکب شده­ام، اگر به کسی بدی کرده­ام، و یا حق کسی را پایمال کرده­ام، بیائید و در مقابل همه، مرا آگاه کنید. من حاضرم بشنوم.

قطعاً این بدان معنی نبود که او هرگز گناه یا اشتباهی مرتکب نشده بود. ولی نکتۀ مهم این بود که او از وجدانی راحت و پاک برخوردار بود، و با اعلام این موضوع در جمع به این بزرگی، حتی اگر کسی پیدا می­شد تا از او گِلِه می­کرد، مطمئناً او برای پاک نگاه داشتن وجدان خودش به اندازه کافی فروتنی نشان داده بود. و معذرت خواهی و جبرانِ اشتباه در این مرحله برای او کار دشواری نبوده، و با این حساب قطعاً آن را هم انجام می­داد. و اینچنین زندگی ای، آرامش خیال و شادی غیرقابل توصیفی را با خود بهمراه دارد.

پولس رسول هم دائماً به وجدان خود رسیدگی می­کرد، و آنرا مورد ارزیابی قرار می­داد. او بارها و بارها در عهد جدید به مخاطبین خود گوشزد می­کند که حق کسی را نخورده، از کسی سؤاستفاده ننموده، و به کسی بدی روا نداشته و باعث لغزش دیگران نشده است. بارها تأکید می­کند که وجدان ما بر این شاهد است که «به قدوسیت و اخلاص خدایی رفتار کرده­ایم.»

و اگر من و شما قادریم که بگوئیم در حضور خدا و دیگران وجدانم راحت و پاک است، زندگی ما پیغام قدرتمندی به دیگران خواهد داد. وجدان آزاد و پاک داشتن یعنی اینکه من و شما بتوانیم صادقانه بگوئیم "تا جائی که در خاطرم است، در زندگیم کسی نیست که به او بدی­ای کرده باشم یا گناهی نسبت به او مرتکب شده باشم، و اگر هم مواردی بوده، اول با خدا و سپس با آن شخص مسئله را با روش کتاب­مقدسی حل کرده­ام."

آیا ما قادریم که با وجدانی پاک مثل سموئیل بگوئیم به کسی دروغ نگفته­ام؟ از کسی ندزدیده­ام؟ کلاه سر کسی نگذاشته­ام؟ تقلب نکرده­ام؟ غیبت و بدگوئی کسی را نکرده­ام؟ روح و روان کسی را مجروح نکرده­ام؟ و اگر این گناه یا گناهان دیگری نسبت به کسی انجام داده­ام، آیا حاضریم هر چه سریعتر آن را به خدا و دیگران اعتراف کرده و به اصلاح این موارد بپردازیم؟

بر اساس کلام خدا، من و شما هیچگاه نمی­توانیم رابطه­ای صحیح، راست و شفاف با خدا داشته باشیم، اگر رابطه­ای شفاف و راست و پاک با دیگران نداریم. من و شما ممکن است بگوئیم که "بله، خدا به من بیداری روحانی بخشیده و من واقعاً لمس خدا را حس کرده­ام.  کتاب "در طلب خداوند" را خوانده­ام و به این سری برنامه­ها هم گوش کرده­ام، و خدا در قلبم کار کرده و مرا فروتن ساخته و تشنگی جدیدی به خدا و کلام او در من بوجود آمده است." ولی عزیزان، اگر روابط ما با دیگران، روابطی کتاب­مقدسی نیست، رابطۀ ما با خدا هم ایراد پیدا می­کند و خدشه­دار می­شود.

روابط خانوادگی ما، رابطۀ من با شوهرم، رابطۀ من با بچه هایم، و رابطۀ من با والدینم و خلاصه بسیاری روابط دیگر چه شهادتی دربارۀ زندگی ما می­دهد. ما باید به این موضوع خیلی اهمیت دهیم، چون اگر ما به کسی گناهی ورزیده­ایم و یا رابطه­ای راست و شفاف با دیگران نداریم، ایراد بزرگی در رابطۀ ما با خدا هم وجود دارد.

من و شما نمی­توانیم در رابطه­ای شفاف و پاک با خدا زیست کنیم، اگر با دیگران راست و شفاف نیستیم. خدا در کلام خود صریحاً اعلام می­کند که هر وقت ما به دیگران گناه می­ورزیم، در واقع به او گناه ورزیده­ایم. وقتی که به کسی بدی می­کنیم، در واقع به او بدی کرده­ایم.

در اعمال رسولان فصل 9 می­بینیم که وقتی مسیح بر پولس ظاهر می­شود، جملۀ عجیبی به او می­گوید: «شائول شائول، چرا مرا آزار می­رسانی؟» ولی شائول به چه کسانی آزار و جفا می­رسانید؟ به مسیح؟ نه! او می­رفت که مسیحیان و کلیسای مسیح را آزار دهد. ولی مسیح به او گفت «چرا مرا آزار می­رسانی؟» چون وقتی من و شما به دیگران بدی می­کنیم، این مثل آن است که به خود مسیح بدی کرده باشیم.

در متی ۲۵: ۴۰ مسیح گفت: «بشما می­گویم آنچه برای یکی از کوچکترین من کردید، در واقع برای من کردید.» بله، آنچه که ما به دیگران می­کنیم، در واقع به مسیح می­کنیم. و برای همین اگر از خودمان سؤال کنیم "آیا من به مسیح دروغ می­گفتم؟ آیا حاضر می­شدم از او بدزدم؟ آیا شایعات بی اساس را دربارۀ او باور می­کردم و مثل حقیقت محض در بین مردم پخش می­کردم؟ آیا با خشم و عصبانیت با او برخورد می­کردم؟ آیا او را تحقیر می­کردم، و دائماً از او ایراد می­گرفتم؟ آیا از او کینه بدل می­گرفتم و با حرف نزدن و قهر کردن او را مجازات می­کردم؟ آیا از او انتقام می­گرفتم؟" عیسی گفت: «آنچه به یکی از این کوچکترین برادران من کردید، در واقع به من کردید.»

و حالا بیائید به وجدان خودمان نگاه کنیم. صفحۀ رادار وجدان ما خبر از چه چیزهایی در زندگی ما می­دهد؟ آیا صاف و بدون اختلال است، یا این صحنه خبر از وضعیت خطرناکی می­کند؟ امروز آیا شما از وجدانی صاف، آزاد و پاک برخوردار هستید؟

وجدان شما دربارۀ رابطه­تان با شوهرتان چه می­گوید؟ امروز چطور با او خداحافظی کردید؟ آیا همه چیز بین شما و او زلال و پاک و شفاف است؟ در رابطه با والدین تان چطور؟ و با بچه­ها چطور؟ با مادرشوهر و پدرشوهر چطور؟ با هم اطاقی تان؟ با رئیس تان یا کارمند زیر دست تان، با ایمانداران و اعضای کلیسا چطور؟

آیا کسی هست که با او در صلح و رابطه­ای صلح آمیز زندگی نکنید؟ آیا کسی هست که اصلاً نمی­خواهید حتی نگاهتان به او بیفتد؟ آیا کسی هست که به او بدی کرده­اید که حالا در حال پنهان کردن آن جرم و بدی باشید؟ آیا قدمهای غیرقانونی برداشتید که بوسیلۀ آنها قانون را شکسته باشید؟ آیا موارد دزدی یا تقلب در زندگی شما به چشم می­خورند؟ آیا از کسی چیزی قرض گرفته­اید که به او پس نداده­اید؟ آیا با زبان خودتان سعی بر بی آبرو کردن کسی داشته­اید؟

در عین حال بعضی چیزها هست که من و شما با نکردن آنها نسبت به دیگران گناه می­ورزیم. کمکها و تشویقها و برکاتی که می­توانستیم در حق دیگران انجام دهیم و بخاطر غرور، خودخواهی، تنبلی، مشغلۀ زیاد و عدم محبت آنها را محروم کردیم.

اگر موضوع وجدان آزاد و پاک نسب به خدا و دیگران موضوع جدی­ای برای ما تلقی نمی­شود، قطعاً با نتایج بزرگی روبرو خواهیم شد که زندگی ما را مختل خواهد کرد. این نتایج ممکن است بر وضعیت روحانی، عاطفی و احساسی و حتی فیزیکی ما اثرات مخربی بگذارد. و مخصوصاً هیچگاه برای مسیح شاهدی امین و درخشان نخواهیم بود. چون دیگران خواهند دید که اعمال ما با ایمان ما همخوانی ندارد.

این همان چیزی است که پطرس در رسالۀ  خود دربارۀ آن می­نویسد. او در اول پطرس 3: 16 گوشزد می­کند: «وجدان شما همیشه پاک باشد ... تا کسانی که از رفتار نیک مسیحائی شما بد می­گویند، شرمنده شوند.»

بنابراین هر وقت که ما وجدان خودمان را ارزیابی می­کنیم تا به کسی بدی نکرده باشیم، و اگر هم بدی کرده ایم، آن را می­خواهیم اصلاح کنیم، ما از خودمان شهادت خوبی به عنوان یک ایماندار به مسیح بجا می­گذاریم و دشمنان ما فرصت بدگویی از ما پیدا نمی­کنند.

و در عین حال، ما داوود را می­بینیم که وقتی وجدانش در حضور خدا و دیگران پاک و آزاد نبود، دچار بحران­های مختلف روحانی، احساسی و حتی جسمی شده بود. او در مزمور ۳۲ می­گوید: «هنگامی که خاموشی گزیده بودم، استخوانهایم می­پوسید از ناله­ای که تمامی روز می­کشیدم زیرا دست تو روز و شب بر من سنگینی می­کرد. طراوتم به تمامی از میان رفته بود، بسان رطوبت در گرمای تابستان.» آیا داوود را می­بینید، بخاطر اینکه صفحۀ رادار وجدانش از وجود گناه و ناراستی نسبت به خدا و دیگران به او خبر می­داد، زندگی او هم از لحاظ احساسی و هم از لحاظ فیزیکی دچار مشکل و اختلال شده بود.

رابطۀ ما با خدا و دیگران می­تواند حتی از لحاظ فیزیکی زندگی ما را تحت تأثیر قرار دهد. امروزه دانشمندان معتقدند بسیاری از بیماریهای گوارشی و اختلالات عضلانی، در واقع عوارضی هستند که از وضعیت احساسی و عاطفی افراد نشأت می­گیرند. و این آن چیزی بود که داوود تجربه کرد. وقتی که ما رابطۀ شفاف و صادقانه­ای با خدا نداریم، وقتی که غرق در تلخی، خشم و عدم بخشش دیگران بسر می­بریم و وجدان خود را آزاد نمی­کنیم، همهُ تمامیت وجودی ما و حتی جسم ما تحت تأثیر قرار می­گیرد.

در اول تیموتاؤس ۱: ۱۹ پولس به موضوعی خطرناک تر نیز اشاره می­کند. او می­گوید وقتی وجدان ما آزاد و پاک نیست، ایمان ما مثل یک کشتی طوفان زده در حال غرق شدن می­شود. او به تیموتاؤس نصحیت می­کند که «ایمان و وجدان پاک خود را نگه دار، چون کشتی ایمان بعضی ها به علت گوش ندادن به ندای وجدان در هم شکسته است.» (ترجمۀ مژده)

پولس در اول تیموتاؤس ۱: ۵ به تیموتاؤس قبلاً گفته بود که مواظب باش چون هدف تعلیم ما، برانگیختن محبتی است که از دل پاک و وجدان روشن و ایمان خالص پدید می­آید. بر اساس این آیه، وقتی ما وجدانی آزاد و پاک نداریم، ظرفیت ما برای محبت کردن بطور خودکار پائین می­آید. توجه کنید، پولس می­گوید، هدف تعلیم ما برانگیختن محبت است، و این نوع محبت فقط از دل پاک و وجدان روشن و ایمان خالص ظاهر می­شود. بنابراین، این خیلی مهم است که ما با خودمان عهد ببندیم که به وجدان­مان توجه کنیم و آن را آزاد و پاک نگاه داریم، وجدانی آزاد نسبت به خدا و نسبت به دیگران.

مسیح به اهمیت و جدیّت این موضوع در متی فصل ۵: ۲۳-۲۴ اشارۀ خاص می­کند. او در این آیه می­گوید: «پس اگر هنگام تقدیم هدیه ات بر مذبح، به یاد آوری که برادرت از تو چیزی به دل دارد، هدیه ات را بر مذبح واگذار و نخست برو و با برادر خود آشتی کن و سپس بیا و هدیه ات را تقدیم نما.» به عبارت دیگر هنگام تقدیم هدیه ات بر مذبح توجه کُن.

این مورد می­تواند اشاره به وقتی باشد که در کلیسا در حال پرستش هستیم و یا در وقت رازگاهان، در حال خواندن کلام خدا و دعا هستیم، یا حتی وقتی خدمت می­کنیم. بهرحال به عناوین مختلف من و شما ممکن است در حال تقدیم هدیه به خدا باشیم. ولی مسیح اهمیت موضوع داشتن وجدان آزاد را آنقدر بالا می­بیند که می­گوید اگر در همانجا، همان موقع به یاد بیاوری که با برادرت مشکل داری، هدیۀ خودت را واگذار. کلمۀ "واگذار" به ما نشان می­دهد که کار دیگری هست که در الویت قرار دارد. کار دیگری هست که در حال حاضر خیلی مهم تر از آن هدیه­ای است که داری روی قربانگاه می­گذاری، و آن [اولویت] حلّ مشکل با برادرت است. اگر به او گناه کرده­ای، این موضوع باید حل شود. هر چه را که می­کنی متوقف کن. اگر دعا می­کنی، اگر سرود می­خوانی، اگر خدمت می­کنی، آن را متوقف ساز، و هر موردی که بین تو و برادرت هست را اصلاح کن.

وقتی که وجدان ما نسبت به دیگران آزاد و پاک نیست، خدا در واقع به ما می­گوید که هدیه ات را نمی­خواهم و اصلاً آن را نمی­پذیرم. اول برو و رابطه ات را با برادرت، خواهرت اصلاح کن. آشتی کن، ببخش، گناه خودت را به او اعتراف کن و رابطه را پاک کن و آن را تصفیه کن.

و حالا شما! چه چیزی الآن، در حال حاضر بیادتان می­آید؟ شاید در حالی که ندای وجدان شما، چیزهایی را به یاد شما می­آورد، از خودتان سؤال کنید که خوب حال چه باید بکنم؟

این سؤال خیلی خوبی است. در بقیۀ برنامۀ امروز به بعضی راهکارهای عملی در این زمینه خواهیم پرداخت.

اول از همه فهرستی از همۀ آن مواردی که بیاد می­آورید، تهیه کنید ... تا جائی که بیاد می­آورید یادداشت کنید و هر مورد را جدّی بگیرید، و سپس مصمم و هدفمند نزد آن شخص بروید. بیاد داشته باشید که مسیح گفت هدیۀ خود را بگذار و به نزد برادرت برو. از این لیست شروع کنید و ادامه دهید. شاید بهتر باشد از دشوارترین مورد شروع کنید. چون وقتی ما تأخیر می­کنیم، این امکان را بیشتر برای خود فراهم می­کنیم که اصلاً آن کار را انجام ندهیم. و از طرف دیگر، وقتی ما از دشوارترین مورد شروع می­کنیم، موارد بعدی برای ما آسان­تر بنظر می­آیند.

یکدفعه خانمی می­گفت که در لیست اسامی خودش ۳۲ نفر داشت که می­بایستی با آنها صحبت کند و او این کار را کرد. او شهادت می­داد و از شادی داشتن وجدان آزاد در پوست نمی­گنجید. او می­گفت: "فقط لازم است که صادقانه آنچه را که نسبت به آنها انجام داده­ایم اعتراف کنیم. اعترافی فروتنانه."

 پسر گمشده نیز وقتی به نزد پدر خود بازگشت، به او اعتراف کرد و گفت: «نسبت به خدا و به تو گناه کرده ام.» (لوقا۱۵: ۱۸) وجدانم نسبت به خدا و تو آزاد و پاک نیست و آمده­ام تا رابطۀ خدشه دار خود را با خدا و با تو درست کنم.

پس از اعتراف به گناه، وظیفۀ ما طلب بخشش و درخواست مصالحه و آشتی است. در این رابطه شاید بعضی از توصیه­های عملی راهکارهای مفیدی بحساب آیند. طریقۀ مطرح کردن موضوع از اهمیت زیادی برخوردار است.

اول از همه، داشتن روحیۀ فروتن و متواضع در صحبت، موضوع خیلی مهمی است. شما قرار نیست در مسائل پیش آمده کسی را مورد سرزنش قرار دهید، یا از کسی دفاع کنید و یا برای مشکل عذر موجه بیاورید، و آن را توجیه کنید.

موضوع اساسی معذرت خواهی و طلب بخشش با فروتنی است، و مسلماً شخص شنونده باید دقیقاً بداند که شما بابت چه چیزی از او معذرت خواهی و طلب بخشش می­کنید.

و سپس به او فرصت عکس العمل نشان دادن دهید. گاهی وقتی که ما دربارۀ موضوع خاصی صحبت می­کنیم، طرف شنونده ممکن است آمادگی عکس­العمل نشان دادن نداشته باشد، ولی ما باید این فرصت را به شخص بدهیم که صحبت خود را بکند. بیاد داشته باشید که کار شما برانگیختن وجدان طرف مقابل نیست. الان سهم شما این است که ففط آنچه را که لازم است دربارۀ خودتان و از طرف خودتان بکنید، انجام دهید. بنابراین الآن وقت آن نیست که شما شخص مقابل را مورد سرزنش قرار دهید. مثلاً در ارتباط با شوهر یا فرزندان، ممکن است حتی اشتباه آنها نسبت به شما بزرگتر از قدمهای بدی باشد که شما نسبت به آنها برداشته­اید. امّا آنچه که الان باید برای شما در الویت باشد این است که شما نسبت به مسئولیتی که خدا از شخص شما انتظار دارد، مسئولانه و مطیعانه قدم بردارید. کار شما در این لحظه، موجه جلوه دادن خود و متهم کردن دیگران نیست. مثلاً فرض کنید که با شوهر خود بگو مگو داشته­اید و خدا شما را می­فرستد تا معذرت خواهی کنید. گاهی ما قدم فروتنانه برمی­داریم، و به او می­گوئیم مثلاً معذرت می­خواهم که بد صحبت کردم یا عصبانی شدم یا مثلاً بی احترامی کردم، ولی خوب اگر تو اینطور و آنطور نمی­گفتی،  من ... اینطور عکس العل نشان نمی­دادم. این واکنش، واکنش فروتنانه نیست، بلکه همه از غرور ما سر می­زند، اگرچه معذرت خواهی هم کرده باشیم.

فروتنی همیشه حاضر است که بر اشتباه خود تمرکز کند، و در مقابل اشتباه خود مسئولانه عمل کند، نه اشتباه دیگران. برای شخص فروتن گفتن اینکه من اشتباه کرده­ام و آیا مرا می­بخشی کار مشکلی نیست. اگر من و شما واقعاً طالب بخشش هستیم، پس آن را از دیگران می­طلبیم و در پی توجیه کردن خودمان نیستیم و از خود هم دفاع نمی­کنیم. در صحبتی که دارید هرگز به این موضوع نپردازید که خوب اگر تو اینچنین و آنچنان نمی­کردی، من همچنین واکنش بدی نشان نمی­دادم.

از طرفی به شما توصیه می­کنیم که این کار را در نامه یا ایمیل یا پیامک و خلاصه نوشته به هیچ وجه انجام ندهید. در فن مشاورۀ مسیحی معمولاً تأکید می­شود که افراد در این صحبت­ها تماس چشمی داشته باشند. این خیلی لازم است که طرف مقابل احساس و روحیۀ شما را حس کند. اگر شما مجبور هستید که اینکار را به صورت مکالمۀ تلفنی کنید، ایراد ندارد ولی دوباره توصیه می­شود که این مکامله بصورت دیدار شخصی باشد.

نکتل مهم دیگری که باید در نظر گرفت این است که دامنۀ گناه ما تا چه حد است. آیا گناهی که ما مرتکب شده­ایم فقط مربوط به ما و خداست؟ پس فقط آنرا به خدا باید اعتراف کنیم. اگر به یک شخص مشخصی گناه ورزیدیم، ابتداء آنرا به خدا باید اعتراف کنیم و سپس با آن شخص بطور شخصی باید صحبت کنیم و گناهمان را به او اعتراف کنیم. اگر گروهی از افراد تحت تأثیر گناه شما قرارگرفته­اند، پس باید با همه صحبت شود. مثلاً اگر شما گناهی کرده­اید که همۀ کلیسا از آن مطلع است، یا گناهی هست که همۀ خانوادۀ شما از آن اثر پذیرفته است، باید به همه اعتراف شود. گاهی اوقات من و شما در خانواده به عنوان یک مادر، درگیر غرغر و شکایت، تندخویی، داد و فریاد و یا تحکّم می­شویم. این خیلی مهم است که این گناهان را نه تنها به خدا اعتراف کنیم، بلکه به اعضای خانواۀ خود نیز و با فروتنی از آنها طلب بخشش کنیم.

همین قدم ها هستند که باعث درخشش ایمان ما می­شوند و شهادت خوبی از ما بجا می­گذارند، و همین شهادتهای خوب، راه را برای مسیح باز می­کنند تا در زندگی اطرافیان ما کار کنند.

 

نازی:           در برنامۀ امروز من و شما تشویق شدیم تا از تجربۀ شادی بخش و رهایی بخش یک وجدان پاک و آزاد برخوردار شویم. آزاد شدن از گناهان گذشته و آثار بجای ماندۀ آنها، در واقع بخشی از بیداری روحانی شخصی است.

از شما دعوت می­کنیم تا کتاب در طلب خداوند را تهیه کنید. با مطالعۀ این کتاب به خصوصیات دیگری که یک زندگی بیدار در مسیح دارد پی خواهید بُرد.

حالا که مطالعۀ ما دربارۀ داشتن وجدان پاک و آزاد و نقش آن در بیداری روحانی است، سؤالی که ممکن است برای ما پیش آید این است که آیا ما دائماً باید در حال کنکاش و ارزیابی وجدانمان باشیم. آیا این کمی زیاده روی نیست؟

در آینده به پاسخ این پرسش خواهیم پرداخت.

 

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.