بیداری 1

پادکست دل­هایمان احیا کُن

عنوان برنامه: در طلبِ خداوند ـ بیداری روحانی

 

در طلبِ خداوند ـ بیداری (بخش 1)

چه کسی به بیداری نیازمند است؟

 

نازی:  ما ممکن است آنقدر غرقِ فعالیت‌های روحانی و مذهبی باشیم که وقت نداشته باشیم از خودمان بپرسیم: "آیا خدا در این فعالیت­ها هست؟"

 

سابرینا:        امروزه حضورِ خدا هم در خیلی از زندگی­ها، اجتماعات، و حتی کلیساها گُم شده است ولی ما، نبودِ این حضور را اصلاً احساس نمی­کنیم.

 

نازی:  با سلام به شما شنوندگان عزیز، امروز با برنامه­ای دیگر از پادکست «دل­هایمان احیا کُن» با صدای سابرینا اصلان در خدمت شما عزیزان هستیم.  

اگر دوستی به شما زنگ بزند و بگوید: "وضعیتم خیلی وخیمه ... بدبخت و مستاصل هستم." ما گوش­هایمان را تیز می­کنیم تا ببینیم چه اتفاقی افتاده. عزیزان، من و شما هم نیاز داریم که بدبختیِ روحانی خود را در حضورِ خدا ببینیم. اما متأسفانه ما اغلب، خودمان را تا این حدّ نیازمند به خدا نمی­بینیم. از امروز با یک سری برنامه­های جدید تحت عنوان در طلب خداوند با شما همراه خواهیم بود.

 

سابرینا:        یکی از این روزها که در حال تهیۀ این سری دروس بودم، من و یکی از دوستانم به اسم هالی، تصمیم گرفتیم تا بعدازظهر با هم وقت بگذرانیم و بچه­های او را به پارک ببریم. همانطور که به طرف پارک رانندگی می­کردیم، از راه دور صدای موسیقی­ای شنیدیم که مثل آهنگ­های جعبه موسیقی بود. بچه ها بلافاصله تشخیص دادند که این چه صدایی است. گوششان را تیز کردند تا ببینند این صدا از کدام طرف می­آید. آنها مطمئن بودند که این صدا، صدای ماشین بستنی فروش است. حالا همگی در ماشین فریاد می­زدند: مامان، مامان، بستنی، بستنی، میشه بایستی و برامون بستنی بخری؟ مامان، ما بستنی می­خواهیم. هالی مثل یک مامانِ مطیع، دُور زد و به دنبال ماشین بستنی می­گشت. وقتی آن را دید، آن راه افتاد. ماشین بستنی ما را نمی­دید. آنقدر رفتیم تا او ما را دید و بالاخره ایستاد. بچه­ها بستنی­شان را گرفتند. بچه ها با دیدن ماشین بستنی به هیجان آمده بودند و تا بستنی نگرفتند، از این هیجان و اشتیاق دست نکشیدند. در این اثنا من هم فکر می‌کردم که این اشتیاق وافر می‌تواند تصویر زیبایی از سری برنامه­های جدید ما تحت عنوان در طلب خداوند باشد.

این بچه­ها برای رسیدن به بستنی مشتاق، هیجان­زده، مصمم، و با پشتکار بودند و با شور و اشتیاق طالبِ آن بودند. و این تصویری است از سفری که از شما دعوت می­کنم در آن با ما همراه شوید. این سفر ممکن است هفته‌ها به طول بیانجامد اما من ایمان دارم که از آنجا که طلبیدنِ خداوند مثل هر پروسۀ دیگر احتیاج به زمان دارد، ارزش دارد که واردِ این پروسه شویم هرچند طولانی به نظر آید.

اگر ما می‌خواهیم خداوند و حضور او را بطلبیم، باید با تمام دل این کار را انجام دهیم. بله، باید با تمام دل او را بطلبیم و این کار وقت می‌برد. قلب­های ما باید برای آنچه که خدا می‌خواهد به ما بگوید، آماده بشوند. برای درک آنچه او در کلام خود می­خواهد بر ما مکشوف کند، ما نیاز به وقت داریم. از طرف دیگر، واکنش نشان دادن به او و ریشه گرفتنِ آنچه او بر ما آشکار کرده است به وقت نیاز دارد. طلبیدن خدا پروسه یا فرآیندی نیست که بتوان آن­ را با شتاب و عجله انجام داد.

بنابراین، از شما دعوت می­کنم تا با ما در این سفرِ چند هفته‌ای همراه شوید. شما می­توانید کتاب در طلب خداوند  را نیز همراه با این برنامه­ها مطالعه کنید. من ایمان دارم که اگر با پشتکار به این مطالعه ادامه بدهید، پس از اتمامِ چند هفته نه فقط ملاقاتی جدید با خدا خواهید داشت، بلکه رابطه­ای پُر از نشاط و عمیق را با خداوند تجربه خواهید کرد که تا به حال حتی تصور آن را نیز نمی­کردید.

در این برنامه، اول از همه، به بررسی مفهوم در طلب خداوند بودن خواهیم پرداخت. و با یک مقدمه آنچه را که در طول این برنامه­ها با هم در باره­اش فکر کنیم معرفی خواهیم کرد.

بنابراین، امروز من می­خواهم فقط بر عبارت دو کلمه­ای طلبیدن خداوند تمرکز کنیم. این مفهوم بارها و بارها و بارها در طول کتاب­مقدس تکرار شده است. به طور مثال، اگر به اول تواریخ فصل ۲۲ مراجعه کنید، داوود را می­بینیم که دارد برای مرگ آماده می­شود، و می­خواهد تاج و تخت و سلطنتِ خود را تحویل سلیمان بدهد. سلیمان پسر جوانی بود که شاید به نصایح و توصیه­های زیادی از طرفِ پدرِ خود نیاز داشت. داوود می­دانست که مهمترین چیزی که پسرِ او نیاز دارد تا با به کارگیری آن پادشاه موفقی شود، این است که رابطۀ شفاف و عمیقی با خدا داشته باشد. پس مهمترین نکتۀ موضوع، رابطۀ او با خدا بود. بنابراین، داوود در آیه ۱۹ به سلیمان و بقیۀ بازماندگان می­گوید: «پس حال، دل­ها و جان­های خود را متوجه سازید تا یهوه خدای خویش را بطلبید.» نصیحتِ او به سلیمان این است که در حال حاضر آن چیزی که تو نیاز به انجام آن داری، طلبیدنِ خداوند است. منتظر نشو وقتی که پیر شدی تازه خداوند را بطلبی، بلکه امروز با دل و جانِ مصمم و هدفمند و با پشتکار در طلب خداوند قدم بردار. این توصیۀ داوود نشان می­دهد که طلبیدن خداوند مستلزم توجه و تمرکز است و نیاز به استمرار و اشتیاق دارد.

بنابراین، "دل و جان خودت را متوجه طلبیدن خداوند بکُن. سلیمان، به عنوان یک پادشاه، این اولویتِ زندگیِ توست. این مهمترین مسئولیت توست."

من و شما ممکن است که مثل سلیمان از این چنین مقام و منزلت و مسئولیتی به عنوان یک پادشاه برخوردار نباشیم ولی کلام خدا به ما نشان می­دهد در هر مقام و مسئولیتی که باشیم اولویتِ اولِ هرِ فرزندِ خدا طلبیدن خداوند است. آیا می­خواهید در زندگیتان موفق و مبارک باشید؟ آیا می­خواهید نقشه و هدفِ خدا در زندگی شما عملی شود؟ در هر مقام و مسئولیتی که هستید، اگر مادر هستی، مادر بزرگ هستی، دانشجو هستی، شاگرد مدرسه هستی، اگر شاغل هستید، اگر متاهل یا مجرد هستید، اگر بچه دار هستی یا اصلا بچه نداری، اگر بچه­ها بزرگ شده­اند و بالاخره در هر فصلی از زندگی و در هر وضعیتی که هستی، اولویت شمارۀ یک زندگی من و شما طلبیدن خداوند است. داوود به سلیمان خاطر نشان می‌کند که برای طلبیدن خداوند باید همیشه فعال باشی. در این فرآیند نمی‌توانی منفعل باشی، بلکه باید فعالانه، در هر وقت، هدفمندانه، و با دل و جان خداوند را بطلبی.

داوود می‌دانست که طلبیدن خداوند گنجی است که ارزش زیادی در آن نهفته شده. او می­دانست که این موضوع از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.

ولی ممکن است که خیلی از افراد در بارۀ موضوع طلبیدن خداوند به عنوان انجام بعضی وظایف نگاه کنند و آن را مجموعه­ای از اعمال پُر از زحمت و تلاشِ طاقت فرسا بدانند.

 خیلی‌ها معتقدند که من هنوز جوانم، خیلی کارها هست که باید بکنم. من مسئولیت­های بسیار زیادی دارم و نمی­توانم بر این موضوع وقت بگذارم. یا، من خداوند را خواهم طلبید وقتی که فارغ التحصیل شوم ... وقتی که کار و بارم بهتر شود ... وقتی که بچه­ها بزرگ­تر شوند و به مدرسه بروند ... وقتی پا به سن بگذارم ... وبالآخره، هزار و یک وقتِ دیگر.

گویا که طلبیدن خداوند یکی از سایر وظایف زندگی است که باید به بقیۀ فهرست وظایف اضافه شود. و این لیست در حال حاضر آنقدر پُر است که اضافه کردن طلبیدن خداوند بر آن، باری است که به بقیۀ بارِ سنگین مسئولیت­های­مان اضافه می­کنیم.

در اینجا، به یادِ بچه‌های هالی می­افتم که چطور نسبت به بستنی از خودشان اشتیاق و شور نشان می‌دادند. رسیدن به بستنی برای آنها یک بار یا وظیفۀ طاقت‌فرسا نبود. این شور و حسرت را می­شد در صدای آنها شنید ... در چهرۀ آنها دید. واقعیت این است که آنانی که واقعاً در طلب خداوند بوده­اند، او را یافته­اند و زندگی­شان از لذت و شور و شعف پُر شده است.

اگر ما فقط گوشه­ای از برکاتی را که خداوند برای ما ذخیره کرده است ببینیم، قطعاً خواهیم گفت: علیرغم همۀ مشغولیت­ها و وظایفِ دیگرِ زندگی، هیچ چیز در زندگی برای من مهم­تر از طلبیدن خداوند نیست. من حاضر نیستم آن را از دست بدهم و با چیزِ دیگری معاوضه کنم. و در نتیجه، با شور و اشتیاق و پشتکار به دنبال آن خواهیم بود.

روزی با خانمی در بارۀ بخشش و آمرزش صحبت می‌کردم. یک دفعه در وسط صحبت متوجه شدم که چشمانش برق میزد. انگار که متوجۀ یک حقیقت بسیار مهم شده بود. او به من گفت: "الآن که داشتیم در بارۀ این چیزها صحبت می­کردیم، متوجه شدم که خدا زندگی­ای همراه با شادی و پُری برای من در نظر گرفته است که ماورای آن چیزی است که الان دارم تجربه می­کنم. و اگر من از بخشیدنِ دیگران اجتناب کنم، برای خودم دیواری بنا کرده­ام که مانعِ دریافتِ برکاتِ باور نکردنیِ خدا شده است."

این موضوع در او انگیزه­ای ایجاد کرد که بیشتر در طلب خدا و راه­های او قدم بردارد. بله، مسیح گنجی است که به یک مُرواریدِ گرانبها تشبیه شده است که اگر ارزش او را بفهمیم، حاضر نخواهیم بود که او را به هیچ وجه از دست بدهیم. و برایِ یافتن او، برعکس، حاضر خواهیم شد که از خیلی چیزها بگذریم. و جالب است ... هر چقدر که بیشتر به دنبال او برویم، شور و شوق­مان برای او بیشتر خواهد شد.

عنوان این کتاب هم در طلب خداوند است که در بارۀ تجربۀ شادی­بخشِ بیداری روحانیِ شخصی صحبت می­کند. این شادی و شور و شوق باید انگیزه­ای در ما تولید کند که بیشتر در طلب خداوند باشیم.

ممکن است الان در شرایطی باشید که اصلاً به فکر شناختن خدا و طلبیدن او نباشید. اما همانطور که داوود گفت، اگر با دل و جان و بسیار مصمم، خداوند را امروز بطلبید، قطعاً او بزرگترین لذتِ زندگی شما خواهد شد. خودِ داوود در کتاب مزامیر می‌گوید: «حضورِ تو کمال خوشی­ است.»

اما در طلبیدن خدا، نه فقط شادی و لذت هست، بلکه این شادی و لذت همیشه با روحیۀ نیازمندیِ مبرم به خدا همراه است. اگر به دوم تواریخ ۲۰ مراجعه کنیم، در آنجا می­بینیم که موآبیان و عمونیان، وارد جنگ با یهودا می­شوند. داستان از این قرار بود که سربازانِ یهودا در مقابل ارتشِ متحدِ موآبیان و عمونیان خود را بسیار ناچیز می­دیدند. و البته، از لحاظ انسانی هیچ امیدی برای پیروزی سربازانِ یهودا وجود نداشت. و در این بین به یهوشافاط، پادشاه یهودا، خبر می­رسد که گروهِ عظیمی به قصد یورش و حمله به یهودا، در راه هستند. (آیۀ ۲)

اما کلام خدا در بارۀ یهوشافاط می­گوید: «یهوشافاط ترسان گشته به طلبیدن خداوند جزم نمود.» یهوشافاط چه وضعیتی داشت؟ او خود را در وضعیتی وخیم می­دید ... نیازِ مُبرم خود را به کمک حس می­کرد ... او ترسیده بود، وحشت زده بود. یهوشافاط هیچ راهکاری به ذهنش نمی­رسید که بتواند این مشکلِ جدی را حل کند. این داستان مرا به یادِ واقعه‌ای می­اندازد که سال­ها پیش وقتی به خانۀ یکی از دوستانم رفته بودم اتفاق افتاد.

من و دایان، به اتفاق یکی از دوستان دیگرمان، پُشت میزِ آشپزخانه نشسته بودیم. و در حالی که چای می‌خوردیم، مشغول گپ زدن بودیم. یکدفعه دایان در حالی که در چهره­اش آثارِ دلواپسی دیده می­شد، از جا بلند شد و سراسیمه از این اتاق به اتاق دیگر می­رفت. بالاخره، شروع به صدا زدن اسم پسرش کرد. دایان از این اتاق به آن اتاق می‌رفت و جُردن را صدا می­زد ولی هیچ خبری از جُردن نبود. همۀ ما متوجه شدیم که جُردن در خانه نیست. در همان لحظه، همۀ ما دست از صحبت کردن کشیدیم و دیگر هیچ چیز برای ما به جز پیداکردن جُردن اهمیت نداشت. همۀ ما سراسیمه در هر گوشه­ای به دنبال جُردن می­گشتیم. داخلِ خانه، بیرونِ خانه، حیاط و هر جا که به فکرمان می­رسید را دنبال او گشتیم. بالاخره دایان به شوهرش زنگ زد و او را از جریان مطلع کرد. او هم به خانه آمد و آنها مجبور شدند که به پلیس اطلاع بدهند. حالا دیگر ساعت­ها می­گذشت و خبری از جُردن نبود. دایان وضعیتِ وخیمی داشت. اگر شما به جای این مادر بودید، چه می­کردید؟ می­گشتید و می­گشتید و می­گشتید. همۀ ما خودمان را مستاصل می‌دیدیم و فقط می­خواستیم که این پسر را پیدا کنیم. خوشبختانه پس از چند ساعت تلاش، بالاخره جُردن پیدا شد. آنها جُردن را در جنگلِ اطراف خانه پیدا کردند و همۀ ما نفس راحتی کشیدیم.

قطعاً در این جریان، همۀ ما احساس خیلی بدی داشتیم، گریه هم کردیم. ولی همۀ ما می­دانستیم که این همه تلاش ارزش داشت. اگر هر یک از ما خودمان را مستاصل نمی­دیدیم، خودمان را در نیازِ مُبرمِ پیدا کردن جُردن نمی‌دیدیم، اگر ما به وخامتِ مسئله پی نبرده بودیم، این همه برای پیدا کردن جُردن تلاش نمی­کردیم.

و حالا سال‌ها پس از این جریان، در حالی که به این داستان واقعی فکر می­کنم، به خودم می­گویم که امروزه حضورِ خدا هم در خیلی از زندگی­ها، اجتماعات، و حتی کلیساها گُم شده است ولی ما، نبودِ این حضور را اصلاً احساس نمی­کنیم. اما واقعیت این است که اگر شیرینیِ حضور خدا را واقعا چشیده باشیم، هرگز نمی­خواهیم بدون آن زندگی کنیم ... دیگر هرگز نمی­خواهیم آن را گُم کنیم.

ولی تا موقعی که به وخامتِ وضعیت پی نبرده باشیم ... تا موقعی که خودمان را از لحاظِ روحانی مسکین، نیازمند، و مستاصل نبینیم، طالبِ حضور خدا نخواهیم بود.

چقدر زندگی­های ما، روابط ما، خانواده­های ما، و کلیساهای ما نیاز مبرم به ملاقات خدا دارند.

آیا شما برای این حضورِ زندگی­بخش احساسِ نیازِ شدید می­کنید؟ و وقتی به این نیازِ مبرم پی بُردید، آیا در طلبِ خداوند قدم برمی‌دارید؟

وقتی هر یک از ما مثل یهوشافاط خود را مستاصل، مسکین، نیازمند، و در وضعیتِ وخیم و نیازِ مُبرم ببینیم، در طلب خداوند عزم خواهیم کرد و مصمم به دنبال او خواهیم گشت.

ممکن است که شما در شرایطی باشید که مثل یهوشافاط خود را مسکین و بسیار نیازمند نبینید. ولی خدا گاهی اجازه می­دهد در اینچنین شرایطِ دشواری قرار بگیریم تا در طلب خداوند عزم کنیم و نیازمندانه به دنبال او بگردیم.

بیایید به هر چیزی که باعث می‌شود نسبت به خدا احساس نیاز کنیم، به چشمِ برکت نگاه کنیم. در واقع اگر کف­گیر به ته دیگ خورده و دیگر هیچ امیدی نیست ... قوتی نیست ... هیچ منبعی نیست که بتواند مرا کمک کند ... در اصل نوعی برکت است. اینچنین موقعیت­هایی باعث می­شوند در طلب خداوند جزم را ثابت کنیم و در نیازمندی و مسکنتِ خود به او پناه ببریم.

برای همین، اگر او می­گذارد که در شرایطِ سخت، گیر کنید، خدا را شکر کنید چون از درون این شرایط خدا شما را به سویی سوق می­دهد تا به طلبیدن خداوند بپردازید. و در طلبیدن خداوند همیشه برکت هست.

کلام خدا به ما یاد می­دهد تا او را بطلبیم ... نه فقط با شادی و نیازمندی، بلکه با پشتکار و روحیه‌ای مستمر. در عبرانیان ۱۱ می­بینیم که کلام خدا می­گوید که خدا جویندگان خود را پاداش می‌دهد. در بعضی از ترجمه‌ها می‌گوید: خدا جویندگانِ با پشتکار و با استقامتِ خود را پاداش می­دهد. این واژه به معنی یک تلاشِ مستمر و شدید است. یعنی آنقدر اهمیتِ مسئله و ارزشِ آن بر ما مشهود است که حاضریم مصمم و با عزمی راسخ در طلبیدن خداوند تلاشی پر از پشتکار از خود نشان دهیم.

اگر به لوقا فصل پانزدهم مراجعه کنیم، می‌بینیم که مسیح در این بخش از انجیل صحبت از افرادی می­کند که چیزی را گُم کرده­اند و مصمم و با پشتکارِ مستمر، به گشتن دنبال آن ادامه می­دهند و تا زمانی که آن را پیدا نکرده‌اند، دست از جستجو برنمی‌دارند. مسیح در آیه ۸ می­گوید: «کدام زن است که 10 سکۀ نقره داشته باشد و چون یکی از آنها گُم شود، چراغی برنیفروزد و خانه را نروبد و تا آن را نیافته، از جستن بازنایستد.» این زن با پشتکار و عزمِ راسخ به دنبالِ سکۀ گمشده­اش می­گردد. و این بدان معناست که تا آن را پیدا نکرده است، دست از تلاش برنمی­دارد. و ما باید اینچنین در طلب خداوند قدم برداریم و به او بگوییم: خداوندا، تا زمانی که با من ملاقات نکرده­ای و مرا احیا نکرده‌ای، دست نخواهم کشید. کلام خدا در مزمور 105: 4 می­گوید: «خداوند و قوت او را بطلبید. رویِ او را پیوسته طالب باشید.» طلبیدن خداوند یک تجربۀ یک بار برای همیشه نیست. طلبیدنِ خداوند عملی است مداوم و مستمر همانطور که این آیه می‌گوید «رویِ او را پیوسته طالب باشید.» بیداری و تجدید حیات روحانی چیزی نیست که ما فقط یک بار آن را تجربه کنیم. بیداریِ روحانی سبک زندگی است. پس خداوند را پیوسته بطلبید.

من و شما باید دائماً در طلب و جستجو باشیم. اما در طلب و جستجوی چه؟ در طلب و جستجوی خداوند! دوم تواریخ 7: 14 آیۀ بسیار معروفی است که در بارۀ بیداری و تجدید حیاتِ روحانی است. یکی از شرایطی که خدا در اینجا برای بیداری حقیقی مطرح می‌کند، این است که ما باید روی او را بطلبیم. «رویم را بطلبید» به این معناست که او را بیشتر از هدایایش، بیشتر از برکاتش، و بیشتر از هر آنچه که او می­تواند برای ما بکند بطلبیم. آیا شما او را بالاتر از هر چیز دیگری در زندگی­تان می­طلبید؟

انسان همیشه در جستجوی چیزی است که حاضر است برای یافتن آن وقت، انرژی، و قدرت صرف کند. ما همیشه دنبال چیزهایی خواهیم گشت که برای ما مهم و بسیار باارزش باشند، چیزهایی که واقعاً آنها را می­خواهیم. به همین دلیل هم حاضر هستیم به دنبال آنها بگردیم. خیلی از ما به دنبال یک همسرِ مناسب هستیم. بعضی به دنبال شادی، روابطِ خوب، دوستی­ها، پول، مقام، و شهرت هستند. شما به دنبال چه هستید؟ دل شما در طلب چیست؟ شما در جستجوی چه چیزی هستید؟

مسیح در متی باب 6 می‌گوید: «پس نگران نباشید و نگویید چه بخوریم یا چه بنوشیم و یا چه بپوشیم. زیرا اقوام بُت­پرست در پی همۀ اینگونه چیزهایند.» ترجمۀ قدیمی کتاب­مقدس می­گوید «زیرا که در طلب جمیع این چیزها امت­ها می­باشند.» در طلب چه هستند؟ در پی چه چیزهایی هستند؟ آیا این بدان معناست که این چیز­ها یعنی خوردن، نوشیدن، و پوشیدن اهمیت ندارند؟ آیا ما نباید فکر کنیم که چه بخوریم، چی بنوشیم و چه بپوشیم؟ نه! منظور عیسی این نیست که آنها اهمیت ندارند. او ادامه می­دهد: «پدرِ آسمانیِ شما می­داند که به این همه نیاز دارید.» این نیست که اینها مهم نیستند. مسئله این است که این‌ها مهم‌­ترین نیستند. اینها چیزهایی نیستند که در اولویتِ طلبیدن ما باشند. پس چه چیزی باید در اولویتِ تمرکز ما قرار گرفته باشد؟ آیه ۳۳ می­گوید: «نخست در پیِ پادشاهی خدا و عدالت او باشید.» ترجمۀ قدیمی می‌گوید: «اول عدالت و ملکوت او را بطلبید.» سپس این آیه ادامه می­دهد آنگاه (یعنی وقتی اول پادشاهی خدا را طلبیدید) ... آنگاه همۀ اینها نیز به شما عطا خواهد شد. همۀ اینها (یعنی همۀ آن چیزهایی که شما به آنها نیاز دارید اعم از خورد و خوراک و پوشاک) را خواهید یافت. ولی وقتی که اول در طلب خداوند باشید.

بنابراین سؤال اصلی این است که شما در طلبِ چه هستید؟ چه چیزی برای شما مهمترین است؟ شما برای چه چیزی وقت، انرژی، سعی و تلاش، و منابعِ خودتان را سرمایه­گذاری می­کنید؟ شما در طلب چه کسی هستید؟ ما غالباً برای کسبِ حکمت، درکِ مسیر زندگی و نیازهایمان دست کمک به سوی مردم اطرافمان دراز می­کنیم. از دوستان، خانواده، شبانان، مشاورین، کتاب­ها، و منابع مختلف و کنفرانس­ها و سمینارها استفاده می­کنیم.

آیا شما بالاتر از هرکس و هرچیزِ دیگر، در طلب و جستجوی خودِ خدا هستید؟ در طول این چند برنامۀ آتی، من می­خواهم شما را تشویق و ترغیب کنم که خداوند را بطلبید. این، به این معناست که من و شما برای طلبیدن خداوند باید به چیز­های دیگر نه بگوییم ... حتی به بعضی از چیزهای خوب!  

برای این موضوع زمانِ مشخصی را تخصیص دهید. شخصاً در تنهایی خداوند را بطلبید. با دیگران هم خداوند را بطلبید. با یک گروهِ مشخص با هم خداوند را بطلبید. شاید لازم باشد کتاب در طلب خداوند را به تنهایی و یا به همراهِ گروهی از افراد مطالعه کنید.

موضوع مهم این است که در طلب خداوند بودن، سبک و روشِ همیشگی زندگی ما باشد. شما را تشویق می‌کنم که دائماً طالبِ رویِ خداوند باشید. دائماً خداوند را بطلبید. اگر خداوند زمانی در زندگی شما عمل نموده است، او را بطلبید تا شما را باز هم احیا کند. بیایید با مزمور 85: 6 همراه شویم و با مزمورنویس روی خداوند را بطلبیم و بگوییم: «آیا دیگر بار احیای­مان نخواهی کرد تا قومِ تو در تو شادی کنند؟»

بله، خداوندا، یک بار دیگر، بار دیگر، دوباره و دوباره ما را احیا کُن.

 

نازی:  دعای ما این است که در طول این چند برنامه با ما همراه شوید تا با هم در طلبِ خداوند گام برداریم.

 

سابرینا:        "ای خداوند، از عمقِ دل به سوی تو می­آییم و می­گوییم: خداوندا، ­می­خواهیم تو را بطلبیم. می­خواهیم رویِ تو را بطلبیم. دعا می­کنیم که ای خداوند، به هر یک از ما نشان دهی که چقدر مستمندانه و عاجزانه به تو نیازمند هستیم. کمک کُن که نیازمندانه روی تو را بطلبیم ... با پشتکار روی تو را بطلبیم  ... و با شادیِ قلبی روی تو را بطلبیم. ممنونیم برای وعده­ای که تو به ما داده­ای که اگر رویِ تو را بطلبیم، تو ما را دگر بار و دوباره احیا خواهی کرد. در نامِ مسیح دعا می‌کنیم. آمین!"

 

نازی:  تا برنامۀ آینده از پادکست دل­های­مان احیا کُن شما را به دست­های امنِ خداوند می­سپاریم.

 

آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.