در طلبِ خداوند ـ قدوسیت (بخش 1)

پادکست دل­هایمان احیا کُن

عنوان برنامه: در طلبِ خداوند ـ قدوسیت

در طلبِ خداوند ـ قدوسیت (بخش 1)

شاهد پُر از قوت

نازی: شما دربارۀ گناه چه باوری دارید؟ آیا می­دانید که باور شما دربارۀ گناه تاثیر مستقیم بر کیفیت زندگی مسیحی شما دارد؟

سابرینا: این باور در واقع چراغ سبزی به ایمانداران مسیحی­ای می­دهد که با گناه در زندگیشان سازش کنند، و در عین حال که خودشان را مسیحی می­خوانند، ولی از دیدگاه­ها و سبک زندگی دنیوی براحتی پیروی کنند، فلسفه­ای که اعلام می­کند "تو می­توانی مسیحی خوبی باشی ولی بطور مستمر در گناه و رفتارها و عادات گناه آلود زندگی کنی!"

نازی: شنوندگان عزیز، با برنامه­ای دیگر از پادکست "دل­هایمان احیا کُن" با صدای سابرینا اصلان، در خدمت شما دوستان گرامی هستیم.

آیا این روزها شما در طلب خداوند بوده­اید؟ در طلب خداوند، عنوان برنامه­ای است که در طول چند هفتۀ اخیر از پادکست "دل­هایمان احیا کُن" پخش شده است. اگر موفق به شنیدن این برنامه­ها نبوده­اید از شما دعوت می­کنیم که آنها را تحت عنوان موضوعاتی از قبیل فروتنی، صداقت، توبه و فیض دنبال کنید.

در چند برنامۀ آینده، ما به موضوع دیگری خواهیم پرداخت. موضوعی که به زندگی مسیحی شادی و زیبایی می­بخشد. این موضوع قدوسیت نام دارد. از شما دعوت می­کنیم با ما در بررسی این موضوع مهم همراه شوید.

سابرینا: به نظر شما چه خصوصیتی در یک کلیسا، بیش از همه باعث می­شود که آن کلیسا به بهترین نحو، دنیای اطراف خود را به مسیح جذب کند و تأثیرگذار باشد. شاید بسیاری بر این باور باشند که برنامه­های خوب و مفید کلیسایی در رسیدن به این مقصود خیلی مهم هستند. مثلاً اگر یک کلیسا، کانون شادی خوب و یا برنامۀ جوانان پربار و غنی داشته باشد، تأثیرگذار است. بعضی­ها ممکن است بگویند که اگر کلیسایی از موسیقی سطح بالا و تیم پرستشی حرفه­ای برخوردار باشد، و برنامه­های سطح بالا برای اعیاد کریسمس و قیام مسیح اجراء کند، و یا فعالیتهای متنوع برای سنین مختلف داشته باشد، افراد زیادی را به مسیح جذب می­کند. برخی هم ممکن است فکر کنند که اگر فعالیت­های متنوع برای گروه­های سنی مختلف ایجاد شود، افراد بیشتری به کلیسا خواهند آمد. نظر بعضی­ها هم این است که فقط موعظه­های جذاب افراد را به سوی مسیح جذب می­کند.

ولی واقعاً چه خصوصیتی در کلیسا شهادت قدرتمندی از مسیح در بین اطرافیان به جای می گذارد؟

چارلز هدن اسپرجن (Charles Hadden Spurgeon) که معروف به شاهزادۀ واعظین مسیحی است، نظری متفاوت دارد. او دربارۀ کلیسای محلّی می­گوید: "هر بخشی از کلیسا که در پاکی و قدوسیت قدم بگذارد، همان بخش تأثیر و شهادتی بسیار قدرتمند از مسیح در بین دنیای گمشده از خود به جای می گذارد."

واقعاً چه خصوصیتی باعث می شود که یک کلیسا در بین اجتماع اطراف تأثیرگذار باشد؟ بله، همان بخشی از کلیسا که به قدوسیت و پاکی عمل می­کند ... همان بر دنیای اطراف اثر خواهد گذاشت.

پس اگر واقعاً این اصل درست است، پس هر یک از ما باید برای دیدن قدوسیت در کلیسایمان نقش خود را دریابیم. بله، این خیلی خوب است که کلیساهای ما از برنامه­های متنوع و مفید بچه­ها، نوجوانان، جوانان، زنان، مردان و بالاخره هر گروه سنی برخوردار باشند. این عالی است که کلیساهای ما برنامۀ موسیقی و پرستش سطح بالا داشته باشند. ولی اگر کلیساهای ما از قدوسیت و پاکی­ای که کلام خدا دربارۀ آن صحبت می­کند، برخوردار نباشند، ممکن است تأثیرات زیادی از خودشان بجا بگذارند، ولی در نهایت برای مسیح شهادتی قدرتمند از خود بجا نگذاشته­اند.

یکی از دلایل پیشرفت تعالیم و مذاهب کاذب در آمریکا این است که کلیسا در قدوسیت برای مسیح شهادتی قدرتمند از خود بجا نگذاشته است. چرا واقعآً کلیسا در جامعۀ سکولار (دنیوی) تأثیر گذاری چندانی نداشته است؟ اگر بخواهیم صادقانه به این سؤال پاسخ دهیم، به این نتیجه می­رسیم که یکی از دلایل مهم، نبودِ قدوسیت در کلیساها بوده است.

آیا نگرش دنیای بی ایمان اطراف، نسبت به کلیسا این هست که آنها افرادی هستند که با قدوسیت و پاکی زندگی می­کنند؟ عدم قدوسیت در کلیسا، چیزی است که باید توجه هر یک از ما را به عنوان فرزندان خدا به خودش جلب کند.

متأسفانه یکی از دلایل مهّم این است که تعلیم و موعظۀ صحیح دربارۀ گناه و لزوم قدوسیت در بسیاری از کلیساها دیگر کنار گذاشته شده است. ما کمتر موعظه و درسی دربارۀ لزوم پاکی و قدوسیت در زندگی روزانۀ مسیحی می­شنویم.

البته گاهی دربارۀ گناه موعظه می­شود، ولی تا جائی که بصورت کلّی به آن اشاره می­شود، و ما معمولاً با شنیدن آن موعظه مشکل نداریم. ما اغلب دوست نداریم دربارۀ گناه بصورت خاص صحبت کنیم و از گناهانمان بصورت خاص اسم ببریم. و به عنوان شنوندۀ یک موعظه، تا جایی که دربارۀ گناهان دیگران صحبت می­شود، ما معمولاً مشکلی نداریم، ولی اگر کسی دربارۀ گناه خاصی در زندگی ما صحبت کند، آن را فضولی و دخالت در حریم شخصی می­دانیم، و بسیاری از اوقات، بر افراد برچسب شریعت گرا و لیگالیست می­زنیم.

و بالاخره وقتی که من و شما دوست نداشته باشیم دربارۀ جدّیت گناه و اثرات آن بشنویم، از کنار بسیاری از متون کلام خدا هم که دربارۀ جدّیت گناه صحبت می­کند، خواهیم گذشت ... متونی که به تنفر خدا از گناه، به برخورد جدّی با گناه، و بالاخره خشم و داوری خدا نسبت به گناه اشاره می­کنند.

ما معمولاً دوست داریم که دربارۀ فیض و رحم و محبت و دلسوزی خدا بشنویم، ولی حقیقت این است که تا زمانی که موضوع گناه و جدّیت خدا نسبت به آن و بالاخره موضوع داوری عنوان نشود، موضوع بخشش و محبت خدا هم ارزش واقعی خودش را از دست می­دهد. ما تا زمانی که ندانیم از چه وضعیتی نجات یافته­ایم، به عمق و ارزش نجات در مسیح و رحم و محبت او پی نخواهیم بُرد.

و این انجیل و خبرخوش آن است که مسیح با محبت خود ما را از داوری و غضب الاهی نجات داده است. در واقع هر انجیلی که فقط به محبت خدا اشاره می­کند، ولی نظر جدّی خدا را نسبت به گناه و مجازات آن در نظر نمی­گیرد، انجیل واقعی نیست. باور [به] این نوع انجیل از ما افرادی می­سازد که فکر کنیم ما می­توانیم مسیحیانی باشیم که با گناه رابطه­ای مسالمت آمیز داشته باشیم، ایماندارانی که در عمل مشکلی با رفتارها و اعمال گناه آلود ندارند. این نوع طرز فکر در واقع باوری را ترویج می­دهد که می­گوید "تو می­توانی در کنار زندگی گناه آلود، یک مسیحی ایماندار خوب هم باشی!"

این باور در واقع چراغ سبزی به ایمانداران مسیحی­ای می­دهد که با گناه در زندگیشان سازش کنند، و در عین حال که خودشان را مسیحی می­خوانند، ولی از دیدگاه­ها و سبک زندگی دنیوی براحتی پیروی کنند، فلسفه­ای که اعلام می­کند "تو می­توانی مسیحی خوبی باشی ولی بطور مستمر در گناه و رفتارها و عادات گناه آلود زندگی کنی!" ما یواش یواش این فلسفه را پذیرفته­ایم و جزئی از زندگی مسیحی خود کرده­ایم. و متأسفانه اگر کسی مردم را با گناهانشان بصورت خصوصی و یا اگر لازم باشد بصورت عمومی رویارو کند، این عمل را اهانت می­نامیم.

اخیراً یکی از دوستان، گروهی از جوانان مسیحی را گرد آورده بود تا جلسۀ مطالعۀ کتاب­مقدس با آنها داشته باشد. موضوع بحث آن روز دنیا و دوستی با دنیا بود. آنها در این جلسه به تحلیل بعضی از آوازها و ترانه­های دنیوی رایج در بین جوانان می­پرداختند. در یکی از این آوازها، خواننده با استفاده از کلماتی ناشایسته، کُشتن مادر خود را در جزئیات به ترسیم می­کشد. پس از تحلیل واژه­های استفاده شده دراین ترانه، بعضی از نوجوانان فجیع بودن طرز گفتار و واژه­های استفاده شده را بصورتی جدّی قلمداد می­کنند. سپس از آنها سؤال می­شود که آیا شما دوباره اینچنین آوازهائی گوش خواهید داد، اگر چه با پیغام آنها مخالف باشید؟ به استثنای دو نفر، همه نسبت به شنیدن اینچنین آوازهائی ابراز علاقه کردند. این دوست که با این جوانان جلسۀ مطالعه کتاب­مقدس داشت، با روحیه­ای دلسرد ادامه داد که متأسفانه این نسل به جدّیت زندگی مقدس و متفاوت از دنیای اطراف پی نبرده­اند.

متأسفانه ما در انتقال پیغام قدوسیت و پاکی زندگی مسیحی به نسل جوان و اهمیت عدم سازش با استانداردهای دنیوی با امانت برخورد نکرده­ایم. زندگی مسالمت آمیز ما با چیزهایی که با استانداردهای خدا مغایرت دارند، در بین مسیحیان امروزی بسیار نرمال شده است. و وقتی کسی بین بی ایمانان و ایماندار مسیحی فرقی نمی­بیند، در این بین عطری وجود ندارد که افراد را جذب عطر و طعم خوش مسیح کند. متأسفانه سازش با استانداردهای دنیوی باعث می­شود که طرز فکر ما نسبت به درست و غلط کاملاً عوض شود، و به قول اشعیای نبی، درست، غلط فرض می­شود، و غلط، درست انگاشته می­شود.

واعظ معروفی به نام "ونس هاونر" Vance Havnerسالها پیش در یکی از موعظه­هایش می­گوید: "کلیسایی که افراد آن فقط ادعای مسیحیت دارند، ابتداء با دنیا رابطۀ دوستانه و مسالمت آمیز ایجاد می­کند، سپس عاشق آن می­شود، و روزی فرا می­رسد که دعوتنامۀ عروسی با آن را پخش می­کند. بله، ازدواج و پیوند عاشقانۀ بین کلیسا و دنیا!"

ولی حالا ببینیم که کلام خدا در این رابطه چه دارد که به ما بگوید؟ در مزمور ۸۵ : ۱۳ می­خوانیم: «عدالت پیشاپیش وی خواهد رفت و راهی برای قدمهای وی مهیا خواهد ساخت.» در کلام خدا، عدالت، در واقع اشاره به یک زندگی مقدس و راست با خداست. در واقع، قدوسیت راهی است که آمدن حضور خداوند را فراهم می­کند.

در اشعیاء فصل ۳۵ می­بینیم که اشعیاء سلطنت هزار سالۀ مسیح را بر زمین تشریح می­کند. در آیۀ ۸ او اشاره به شاهراهی می­کند که شاهراه قدوسیت نام دارد. این آیه می­گوید: «در آنجا شاهراهی خواهد بود که "راه مقدس" نامیده خواهد شد.»

عزیزان، کار ما از حالا تا آمدن مسیح تدارک دیدن برای این شاهراه قدوسیت است. زندگی پارساگونۀ یک ایماندار و قدوسیت او دست در دست هم پیش می­روند. اگر من و شما خود را ایماندار به مسیح می­نامیم، زندگی ما بر یک خصوصیت کلیدی به نام قدوسیت تمرکز دارد ... خصوصیت کلیدی­ای که مثل یک شاهراه عمل می­کند و آن شاهراه، شاهراه قدوسیت است ... زندگی مقدسی که با استانداردهای دنیا رابطه­ای مسالمت آمیز ندارد ... شاهراهی است که راه را برای آمدن مسیح فراهم می­کند.

اگر واقعاً من و شما طالب بیداری روحانی و احیای روحانی هستیم، اگر واقعاً ما طالب آن هستیم که حضور مسیح بطور حقیقی در بین ما دیده شود، باید شاهراه قدوسیت را بنا کنیم. اگر کلیسا واقعاً طالب بیداری روحانی است، باید از دنیا طلاق بگیرد. این بدان معنی نیست که خودمان را از دنیا جدا می­کنیم و تارک دنیا می­شویم و در کوهها زندگی می­کنیم. این بدان معنی هم نیست که دیگر دربارۀ افراد گمشدۀ در دنیا هم فکر نکنیم. نه! ولی باید بیاد داشته باشید که اگر ما با قدوسیت زندگی نکنیم، برای رساندن پیام انجیل به دنیای گمشدۀ اطرافمان اصلاً واجد شرایط نیستیم. بنابراین، کلیسا واقعآً نیاز دارد که در نقش عروس پاک و بی لکۀ مسیح به قدوسیت و پاکی خودش اهمیت دهد تا بدینوسیله آن تأثیری را که خدا می­خواهد بر دنیای اطراف بگذارد.

نکتۀ دیگری که خدا می­خواست به قوم خود بفهماند این بود که در زندگی مقدس، برکت هست، و زندگی مقدس داشتن یعنی زندگی پُر برکت داشتن. خدا در عین حال می­خواست که انسانها بفهمند که گناه با خود نتایج دردناک و مهلک بهمراه می­آورد. خدا می­خواست به قوم خود بفهماند که زندگی گناه آلود با خود نتایج ناخواسته و ناخوشایند را بهمراه دارد. نتایجی که منتهی به مرگ و نابودی می­شوند.

متأسفانه گاهی ما فکر می­کنیم که خدای عهد عتیق خدایی است غضبناک و سختگیر که معیارها و استانداردهای بالایی به انسانها ارائه می­دهد، و در نتیجه گناه را هم بی نتیجه نمی­گذارد و گناهکار را بشدّت مورد داوری قرار می­دهد. بسیاری از افراد نامبرده در عهد عتیق بخاطر ارتکاب گناه کشته می­شوند. و بعد وقتی وارد عهد جدید می­شویم، فکر می­کنیم که خدا تغییر کرده است، و حال می­شود یک نَفَس راحت کشید چون آن خدای جدّی عهد عتیق در عهد جدید تبدیل به خدایی رحیم، با محبت و مهربان شده است که خدای انجیل و خبر خوش نام دارد. ولی حقیقت این است که خدا در طول کتاب­مقدس تغییر و تبدیل نپذیرفته است. خدا هیچوقت عوض نمی­شود. خدای عهد عتیق، همان خدای عهد جدید است، و خدای عهد جدید هم همان خدای عهد عتیق است.

سالها پیش من شروع به مطالعۀ جدّی موضوع قدوسیت در کتاب­مقدس کردم. مطالعه­ای که زمان زیادی بُرد و در پنج کتاب اول عهد عتیق یعنی پیدایش، خروج، لاویان، اعداد و تثنیه بود. و بعد این مطالعه را تا به عهد جدید مخصوصاً رسالاتی که به کلیساها نوشته شده بود، ادامه دادم. در این مطالعه سعی کردم هر آیه­ای که یکجوری با موضوع قدوسیت مربوط می­شد را مورد بررسی قرار دهم.

در این مطالعات متوجه شدم که در کتاب خروج تأکید زیادی بر موضوع قدوسیت شده بود و بعد دیدم که فقط در کتاب لاویان ۳۸۶ بار واژه­هایی از قبیل پاک، ناپاک، مقدس، جدا شده، تقدیس شده، خلوص، شستشو، و نجس و ... بکار برده شده بود. در این کتاب ما بارها با مراسم ظاهری و فیزیکی تطهیر، پاکسازی و شستشو برمی­خوریم. ولی چرا؟ چون خدا می­خواهد که انسان درک کند که او خدایی است قدوس که برای قدوسیت و پاکی اهمیت قائل است. در واقع تمام این مراسم و اعمال، تصویری است که خدا از قدوسیت خود ترسیم می­کند. او می­خواست که مردم بدانند که نظر خدا نسبت به قدوسیت به همۀ اجزاء و جزئیات زندگی مربوط می­شود. این برای خدا اهمیت دارد که ما زندگی طاهر و مقدس داشته باشیم. چون قدوسیتِ ما بر همۀ بخش­های زندگی ما تأثیر می­گذارد.

ما در کلّ عهد عتیق نیز با فیض و رحم خدا روبرو می­شویم. و در عین حال در عهد جدید هم با عدالت و انصاف خدایی بر می­خوریم. در واقع صلیب مسیح جایی بود که این دو یعنی فیض و رحم خدا و داوری و عدالت خدا با هم ملاقات می­کنند. همانطور که نویسندۀ مزمور می­گوید: «عدالت و سلامتی یکدیگر را بوسیده­اند.» (مزمور 85 : 10) بله، صلیب مسیح جائی بود که بخاطر رحمت خدا، گناه تا به آخرین حد امکان و اشدّ مجازات مورد داوری قرار گرفت.

بنابراین، اینطور نیست که عهد جدید تأکید کمتری بر قدوسیت و جدّیت او نسبت به این موضوع نشان داده باشد. خود مسیح و سایر نویسندگان عهد جدید بارها و بارها ایمانداران را به پاکی و قدوسیت زندگی مسیحی دعوت کرده­اند.

بیایید در این راستا، به چند آیه در عهد جدید مراجعه کنیم. بسیاری از این آیات، آیات آشنا و معروفی هستند. مثلاً مسیح در متی ۵: ۴۸ گفت: «پس شما کامل باشید چنانکه پدر آسمانی شما کامل است.» عهد جدید، همیشه ما را دعوت می­کند که بالاتر از استانداردهای معمولی و پذیرفته شده باشیم.

خود مسیح گفت که مثلاً در عهد عیق به شما گفته شده بود که قتل نکن، و هر کس مرتکب قتل شود محکوم خواهد شد. اما من به شما می­گویم هر کس نسبت به برادر خود عصبانی شود محکوم خواهد شد. و هر که برادر خود را ابله بخواند به دادگاه برده خواهد شد و اگر او را احمق بخواند مستوجب آتش جهنم خواهد بود. در عهد عتیق گفته شده بود که زنا مکن، ولی من بشما می گویم که اگر کسی با نظر شهوت به زنی نگاه کند زنا کرده است.

پس در عهد جدید، حتی انتظار بر این است که از استاندارد معمولی مقدس تر باشی. و پیغام قدوسیت و پاکی بر خلاف گمان بسیاری از مردم در عهد جدید نه فقط کمرنگ تر نمی­شود، بلکه بصورتی کامل تر مورد تأکید قرار می­گیرد.

پولس رسول در اول تیموتاؤس ۵: ۲۲ می­گوید: «خود را پاک نگاهدار.»

و در اول تسالونیکیان ۴: ۳ می­گوید: «ارادۀ خدا این است که مقدس باشید.»

پولس در اول قرنتیان ۱۵: ۳۴ می­گوید: «درست فکر کنید و دیگر گناه نکنید.» (ترجمۀ شریف)

و در دوم تیموتاؤس ۲: ۱۹ می­گوید: «هر که به نام خداوند اقرار می­کند، باید از شرارت کناره جوید.»

او در رومیان ۱۲: ۹ می­گوید: «از بدی بیراز باشید و به آنچه نیکوست، سخت بچسبید.»

این آیات و بسیاری از آیات دیگر همگی نشان دهندۀ این واقعیت مهم هستند که قدوسیت در نظر خدا موضوعی پُر اهمیت است. قدوسیت موضوعی است که خدا آن را بسیار مهّم و جدّی تلقی می­کند.

پس اگر این موضوع، یعنی قدوسیت آنقدر در نظر خدا مهّم و حیاتی است، چرا برای ما ایمانداران از اهمیت کم و ناچیزی برخوردار است؟ چرا ما آن را نادیده می­گیریم؟ چرا قدوسیت و مقدس و پاک زیستن جزو الویتهای مهم زندگی ما ایمانداران مسیحی نیست؟ اگر این موضوع برای او پراهمیت است، برای ما نیز باید پراهمیت باشد.

این آیاتِ برگرفته شده از عهد جدید، نشان دهنده چند حقیقت بسیار روشن است.

قدوسیت و مقدس زندگی کردن، برای یک ایماندار مسیحی واقعی، موضوعی اختیاری نیست. در واقع زمانی که ما به مسیح ایمان می­آوریم، این بدان معنی نیست که "خوب اگر خواستی، می­توانی مقدس و پاک زندگی کُنی." یا اینکه وقتی مسیحی شدی، تو حق انتخاب داری که در چه قسمتهایی مقدس زندگی کنی. کلام خدا صریحاً به ما می­گوید که ارادۀ خدا این است که مقدّس باشید. این آیه را می­توانید در اول تسالونیکیان ۴: ۳ پیدا کنید. این آیه کاملاً نشان می­دهد که تقدس و پاکی زندگی ما چیزی انتخابی یا اختیاری نیست. بلکه چیزی است که به عنوان یک ایماندار باید از آن به عنوان خواست و ارادۀ خدا در زندگیمان اطاعت کنیم.

پس شمارۀ یک این بود که مقدس زندگی کردن ما انتخابی یا اختیاری نیست. دومین چیزی که از این آیات استنباط می­شود این است که خدا ما را به پاکی و قدوسیت مطلق خود دعوت می­کند. او نمی­خواهد که ما پاکی و قدوسیت زندگی خودمان را با دیگران از جمله پدر و مادر و برادر و خواهر و یا همکار یا اشخاص دیگر در کلیسا مورد مقایسه قرار دهیم چون ممکن است که ما در مقایسه با بسیاری از آنان، بی لک و بی عیب بنظر آییم.

ولی موضوع این است که ما هیچگاه قادر به رسیدن به مرحلۀ قدوسیت و پاکی خدا نخواهیم بود. نکتۀ مهم این است که برای همین ما نیاز به مسیح داریم، برای همین ما نیاز به فیض، این قدرت مافوق طبیعی خدا داریم. ما نیاز به کمک روح­القدس داریم. ما به صلیب مسیح و درک کار او بر صلیب نیاز داریم. بله، ما احتیاج داریم که خود را با قدوسیت خدا مقایسه کنیم و برای رشد در این قدوسیت نیز احتیاج به کمک او داریم.

نکتۀ دیگری که این آیات بر ما روشن می­کنند این است که ما در پیاده کردن قدوسیت و پاکی در زندگیمان باید بسیار مسئولانه و هدفمند برخورد کنیم. زندگی مقدس چیزی نیست که به خودی خود در ما ایجاد شود و در عین حال چیزی نیست که یک شبه در ما اتفاق بیفتد. قدوسیت چیزی نیست که فقط با کتاب­مقدس خواندن و کتب تفسیری در ما ایجاد شود. زندگی مقدس، چیزی است که ما باید روزانه و هدفمندانه آن را دنبال کنیم.

نکتۀ بعدی این است که مقدس زیستن فقط مخصوص برخی از ایمانداران که از دیگران روحانی­تر هستند و یا مقام روحانی دارند نیست. مثلاً زندگی مقدس و پاک فقط مختص به شبانان و واعظین و مبشرین و یا افرادی که در خدمت تمام وقتِ مسیحی هستند، نیست. قطعاً همگی این افراد باید زندگی مقدسی را دنبال کنند. امّا بر اساس آیاتی که برای شما قبلاً خواندم، قدوسیت، تعهد و امتیازی است که مربوط به هر فرزند حقیقی خدا می­شود. همچنانکه کلام خدا در دوم تیموتاؤس ۲: ۱۹ می­گوید: «هرکه به نام خداوند اقرار می­کند [هر فرزند حقیقی خدا که به اسم مسیح معترف است] باید از شرارت کناره جوید.»

بله، هر که به نام خداوند اقرار می­کند باید از شرارت کناره جوید و در واقع زندگی مقدسی را دنبال کند، چون بر حسب اول تسالونیکیان ۴: ۳ ارادۀ خدا برای هر یک از ما این است که مقدس باشیم.

نازی: در برنامۀ امروز دیدیدم که چگونه همۀ ما به عنوان ایمانداران به مسیح نیاز به رشد در قدوسیت داریم.

از شما دعوت می­کنیم که در کنار شنیدن این برنامه­ها، کتاب در طلب خداوند را نیز تهیه کنید و در اسرع وقت به مطالعۀ ان بپردازید. در این کتاب موضوعاتی از قبیل قدوسیت، توبه، فیض و صداقت و هرآنچه که ما را به تجربۀ شادی بخش بیداری روحانی شخصی رهنمون می­کند مورد بررسی قرار گرفته­اند.

بنظر شما "متفاوت بودن از دنیا" به چه معنی است؟ در برنامۀ آینده به این موضوع خواهیم پرداخت. پس از شما دعوت می­کنیم که با ما در بررسی این موضوع همراه شوید.

سابرینا: "آه ای خداوند، اعتراف می­کنیم که کلیسای تو امروز آن عروس پاک و بی لکه و بی چین نیست که جلال تو را به دیگران نشان دهد و این موضوع قلب ما را به درد می­آورد. ما در حضور تو اعتراف می­کنیم که دنیا و آنچه که در آن است را بیشتر از تو دوست داریم و به آن دل می­بندیم، با آن زندگی مسالمت آمیز داریم و از علایق آن لذت می­بریم، ولی اعتراف می­کنیم که نوشیدن از حوضهای کثیف دنیا هیچگاه تشنگی حقیقی و عمیق ما را رفع نمی­کند. ای خداوند، ما را بیدار کن. ما را نسبت به درک و لزوم زندگی مقدس بیدار کن. ای خداوند، از کلیسای خودت شروع کن. از من شروع کن. ای خداوند، به ما قلبی عطا کن که از گناه و شرارت و ناپاکی بیزار باشد و به پاکی و قدوسیتی که تو می­خواهی بچسبد. به ما عطا کن که گناهکاران را محبت کنیم و در حالی که در شاهراه قدوسیت قدم برداشته­ایم، راه را مهیا کنیم تا تو و محبت و زیبایی تو بر آنها نیز ظاهر شود. در نام مسیح می­طلبیم. آمین."

نازی: آنچه در این برنامه­ها خدمت شما شنوندگان گرامی ارائه می­شود، تعالیم نانسی دیماس وُلگِموت، با صدای فارسی سابرینا اصلان است که به سمع شما می­رسد. ترجمه و تهیۀ این برنامه­­ها حاصل همکاری دو مؤسسۀ «دل­هایمان احیا کُن» و «راستی» می­باشد.

برای شنیدن و یا بارگذاری سایر برنامه­ها می­توانید به بخش فارسی تارنماهای

www.reviveourhearts.com

www.factministries.org

www.راستی.com

مراجعه کنید. لطفاً کلمۀ «راستی» را به حروف فارسی بنویسید.

*تخفیف‌ها فقط در طول پخش فصل پادکست فعال هستند.